{੧੪} ਅਧਾ ਯਥਾ ਨਃ ਪਿਤਰਃ ਪਰਾਸਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਸੋ ਅਗ੍ਨ ऋਤਮਾਸ਼ਸ਼ਾਨਾਃ । ਸ਼ੁਚੀਦਯਨ੍ ਦੀਧ੍ਯਤ ਉਕ੍ਥਸ਼ਸਃ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤੋ ਅਰੁਣੀਰਪ ਵ੍ਰਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਚਾਈ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕਦੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਸਨ—
ਸੁਕਰ੍ਮਾਨਃ ਸੁਰੁਚੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਅਯੋ ਨ ਦੇਵਾ ਜਨਿਮਾ ਧਮਨ੍ਤਃ । ਸ਼ੁਚਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਾਵृਧਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਰ੍ਵੀਂ ਗਵ੍ਯਾਂ ਪਰਿषਦਂ ਨੋ ਅਕ੍ਰਨ੍
ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੌੜੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੰਗਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯੂਥੇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤਿ ਪਸ਼੍ਵੋ ਅਖ੍ਯਦ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾਨ੍ਤ੍ਯੁਗ੍ਰਃ । ਮਰ੍ਤਾਸਸ਼੍ਚਿਦੁਰ੍ਵਸ਼ੀਰਕृਪ੍ਰਨ੍ ਵृਧੇ ਚਿਦਰ੍ਯ ਉਪਰਸ੍ਯਾਯੋਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਝੁੰਡ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ; ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਧਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਉੱਚੇ, ਉਤਮ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਕਰ੍ਮ ਤੇ ਸ੍ਵਪਸੋ ਅਭੂਮ ऋਤਮਵਸ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਉषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਂ ਯਦਵਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਬृਹਦ੍ਵਦੇਮ ਵਿਦਥੇ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਅਸੀਂ ਸਚਾਈ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਬੋਲ ਸਕੀਏ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਤੁ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਬਚਾਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਧਾਤਾ ਮਾ ਨਿਰ੍ऋਤ੍ਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਤੁ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਧਾਤ੍ਰ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲੋਂ ਬਚਾਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦਿਤਿਰ੍ਮਾਦਿਤ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਤੁ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਅਦਿਤੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲੋਂ ਬਚਾਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸੋਮੋ ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਰੁਦੀਚ੍ਯਾ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਤੁ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਸੋਮ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਬਚਾਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਤਾ ਹ ਤ੍ਵਾ ਧਰੁਣੋ ਧਾਰਯਾਤਾ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਭਾਨੁਂ ਸਵਿਤਾ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਥਾਂ ਰੱਖੇ; ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਉਪਰ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਿ ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਵृਤਃ ਸ੍ਵਧਾਯਾਮਾ ਦਧਾਮਿ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
{੧੫} ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਿ ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਵृਤਃ ਸ੍ਵਧਾਯਾਮਾ ਦਧਾਮਿ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਿ ਪੁਰਾ ਸਂਵृਤਃ ਸ੍ਵਧਾਯਾਮਾ ਦਧਾਮਿ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਉਦੀਚ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਿ ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਵृਤਃ ਸ੍ਵਧਾਯਾਮਾ ਦਧਾਮਿ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਰੁਵਾਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਿ ਪੁਰਾ ਸਂਵृਤਃ ਸ੍ਵਧਾਯਾਮਾ ਦਧਾਮਿ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਸਥਿਰ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਯਾਂ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਿ ਪੁਰਾ ਸਮ੍ਵृਤਃ ਸ੍ਵਧਾਯਾਮਾ ਦਧਾਮਿ ਬਾਹੁਚ੍ਯੁਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਦ੍ਯਾਮਿਵੋਪਰਿ । ਲੋਕਕृਤਃ ਪਥਿਕृਤੋ ਯਜਾਮਹੇ ਯੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਹੁਤਭਾਗਾ ਇਹ ਸ੍ਥ
ਉਪਰ ਵੱਲ, ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਥਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉਪਰ। ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਧਰ੍ਤਾਸਿ ਧਰੁਨੋऽਸਿ ਵਂਸਗੋऽਸਿ
ਤੂੰ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਨਿਵ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਹੈਂ।
ਉਦਪੂਰਸਿ ਮਧੁਪੂਰਸਿ ਵਾਤਪੂਰਸਿ
ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਇਤਸ਼੍ਚ ਮਾਮੁਤਸ਼੍ਚਾਵਤਾਂ ਯਮੇ ਇਵ ਯਤਮਾਨੇ ਯਦੈਤਮ੍ । ਪ੍ਰ ਵਾਂ ਭਰਨ੍ ਮਾਨੁषਾ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਆ ਸੀਦਤਾਂ ਸ੍ਵਮੁ ਲੋਕਂ ਵਿਦਾਨੇ
ਇੱਥੋਂ ਤੇ ਉੱਥੋਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਮ, ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬੈਠੋ, ਉਹ ਜਾਣ ਕੇ।
ਸ੍ਵਾਸਸ੍ਥੇ ਭਵਤਮਿਨ੍ਦਵੇ ਨੋ ਯੁਜੇ ਵਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਨਮੋਭਿਃ । ਵਿ ਸ਼੍ਲੋਕ ਏਤਿ ਪਥ੍ਯੇਵ ਸੂਰਿਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤਾਸ ਏਤਤ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਭਜਨ ਕਵੀ ਵਾਂਗ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਜੀਵ ਇਹ ਸੁਣਨ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾਨਿ ਰੁਪੋ ਅਨ੍ਵਰੋਹਚ੍ਚਤੁष੍ਪਦੀਮਨ੍ਵੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤੇਨ । ਅਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿ ਮਿਮੀਤੇ ਅਰ੍ਕਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਾਵਭਿ ਸਂ ਪੁਨਾਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪਗ ਰੂਪ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਅਟੱਲ ਨਾਲ ਉਹ ਭਜਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
{੧੬} ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਕਮਵृਣੀਤ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਕਿਮਮृਤਂ ਨਾਵृਣੀਤ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ਯਜ੍ਞਮਤਨੁਤ ऋषਿਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਯਮਸ੍ਤਨ੍ਵਮਾ ਰਿਰੇਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਚੁਣੀ, ਪਰ ਸੰਤਾਨ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚੁਣੀ? ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਅਤੇ ਯਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਈਡਿਤੋ ਜਾਤਵੇਦੋऽਵਾਡ੍ਢਵ੍ਯਾਨਿ ਸੁਰਭੀਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰਾਦਾਃ ਪਿਤृਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਤੇ ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਅਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਪ੍ਰਯਤਾ ਹਵੀਂषਿ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਗਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਭੇਟਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਾਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ। ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਆਸੀਨਾਸੋ ਅਰੁਣੀਨਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਰਯਿਂ ਧਤ੍ਤ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ । ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਸ੍ਵਃ ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛਤ ਤ ਇਹੋਰ੍ਜਂ ਦਧਾਤ
ਸਵੇਰ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੈਠੇ ਮਾਨਵ ਨੇ ਭਗਤ ਲਈ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਪਿਤਰੋ, ਉਹ ਧਨ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੋ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਤਾਕਤ ਵੀ ਦੋ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਵਾਤ੍ਤਾਃ ਪਿਤਰ ਏਹ ਗਚ੍ਛਤ ਸਦਃਸਦਃ ਸਦਤ ਸੁਪ੍ਰਣੀਤਯਃ । ਅਤ੍ਤੋ ਹਵੀਂषਿ ਪ੍ਰਯਤਾਨਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਰਯਿਂ ਚ ਨਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਂ ਦਧਾਤ
ਅਗਨਿ-ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰੋ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਆਪਣੇ ਸਹੀ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠੋ, ਚੰਗੀ ਰਾਹਦਾਰੀ ਵਾਲੇ। ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਖਾਓ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵੀਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੋ।
ਉਪਹੂਤਾ ਨਃ ਪਿਤਰਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸੋ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯੇषੁ ਨਿਧਿषੁ ਪ੍ਰਿਯੇषੁ । ਤ ਆ ਗਮਨ੍ਤੁ ਤ ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਵਨ੍ਤ੍ਵਧਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਤੇऽਵਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍
ਸੋਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਪਿਤਰੋ, ਸਾਡੀ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਥਾਂ 'ਤੇ—ਉਹ ਆਉਣ, ਇੱਥੇ ਸੁਣਨ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬੋਲਣ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਯੇ ਨਃ ਪਿਤੁਃ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਅਨੂਜਹਿਰੇ ਸੋਮਪੀਥਂ ਵਸਿष੍ਠਾਃ । ਤੇਭਿਰ੍ਯਮਃ ਸਮ੍ਰਰਾਣੋ ਹਵੀਂष੍ਯੁਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਉਸ਼ਦ੍ਭਿਃ ਪ੍ਰਤਿਕਾਮਮਤ੍ਤੁ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਦਾਦਾ ਹਨ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਆਏ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—ਯਮ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਭੇਟਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਏ।
ਯੇ ਤਾਤृषੁਰ੍ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਜੇਹਮਾਨਾ ਹੋਤ੍ਰਾਵਿਦਃ ਸ੍ਤੋਮਤष੍ਟਾਸੋ ਅਰ੍ਕੈਃ । ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਸਹਸ੍ਰਂ ਦੇਵਵਨ੍ਦੈਃ ਸਤ੍ਯੈਃ ਕਵਿਭਿਰ੍ऋषਿਭਿਰ੍ਘਰ੍ਮਸਦ੍ਭਿਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰੀਤਾਂ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਭਜਨ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ—ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਹੀ, ਸੱਚੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਰਮ ਭੇਟ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਆਓ।
ਯੇ ਸਤ੍ਯਾਸੋ ਹਵਿਰਦੋ ਹਵਿष੍ਪਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੈਃ ਸਰਥਂ ਤੁਰੇਣ । ਆਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰੇਭਿਰਰ੍ਵਾਙ੍ਪਰੈਃ ਪੂਰ੍ਵੈਰ੍ऋषਿਭਿਰ੍ਘਰ੍ਮਸਦ੍ਭਿਃ
ਜੋ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਭੇਟਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਸਵਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ—ਹੇ ਅਗਨਿ, ਚੰਗਾ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਪਿਛਲੇ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਗਰਮ ਭੇਟ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਆਓ।
ਉਪ ਸਰ੍ਪ ਮਾਤਰਂ ਭੂਮਿਮੇਤਾਮੁਰੁਵ੍ਯਚਸਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਸੁਸ਼ੇਵਾਮ੍ । ਊਰ੍ਣਮ੍ਰਦਾਃ ਪृਥਿਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤ ਏषਾ ਤ੍ਵਾ ਪਾਤੁ ਪ੍ਰਪਥੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍
ਇਸ ਮਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਓ, ਵਿਸ਼ਾਲ, ਦੂਰ-ਫੈਲਣ ਵਾਲੀ, ਮਿਹਰਬਾਨ; ਧਰਤੀ, ਉਨ ਵਾਲੀ, ਦੱਖਣੀ ਭਾਗ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਉਚ੍ਛ੍ਵਞ੍ਚਸ੍ਵ ਪृਥਿਵਿ ਮਾ ਨਿ ਬਾਧਥਾਃ ਸੂਪਾਯਨਾਸ੍ਮੈ ਭਵ ਸੂਪਸਰ੍ਪਣਾ । ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਸਿਚਾਭ੍ਯੇਨਂ ਭੂਮ ਊਰ੍ਣੁਹਿ
ਉੱਠ, ਹੇ ਧਰਤੀ, ਦਬਾਓ ਨਾ; ਉਸ ਲਈ ਆਸਾਨ ਪਹੁੰਚਣ ਯੋਗ ਅਤੇ ਆਸਾਨ ਲੰਘਣ ਯੋਗ ਬਣੋ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਢੱਕਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਢੱਕ।