{੯} ਅਸ਼੍ਵਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰ ਤਰ ਯਾ ਸੁਸ਼ੇਵਾ ਰ੍ਕ੍ਸ਼ਾਕਂ ਵਾ ਪ੍ਰਤਰਂ ਨਵੀਯਃ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਜਘਾਨ ਵਧ੍ਯਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮਾ ਸੋ ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਿਦਤ ਭਾਗਧੇਯਮ੍
ਉਹ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਯਮਃ ਪਰੋऽਵਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਤਤਃ ਪਰਂ ਨਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਚਨ । ਯਮੇ ਅਧ੍ਵਰੋ ਅਧਿ ਮੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਭੁਵੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਵਾਤਤਾਨ
ਯਮ ਦੂਰ ਹੈ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਯਮ ਦੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ।
ਅਪਾਗੂਹਨ੍ਨ੍ ਅਮृਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਵਰ੍ਣਾਮਦਧੁਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ । ਉਤਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਭਰਦ੍ਯਤ੍ਤਦਾਸੀਦਜਹਾਦੁ ਦ੍ਵਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਰਣ੍ਯੂਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਗਿਆ; ਸਰਣਯੂ ਨੇ ਦੋ ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇ ਨਿਖਾਤਾ ਯੇ ਪਰੋਪ੍ਤਾ ਯੇ ਦਗ੍ਧਾ ਯੇ ਚੋਦ੍ਧਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਜੋ ਦਫਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਖੁੱਲੇ ਪਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗੇ, ਭੇਟ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।
ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਯੇ ਅਨਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਵਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਾਦਯਨ੍ਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ ਵੇਤ੍ਥ ਯਦਿ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਯਜ੍ਞਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਂ ਜੁषਨ੍ਤਾਮ੍
ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਭੇਟ ਅਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
ਸ਼ਂ ਤਪ ਮਾਤਿ ਤਪੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਾ ਤਨ੍ਵਂ ਤਪਃ । ਵਣੇषੁ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤੁ ਯਦ੍ਧਰਃ
ਅੱਗੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾ ਸਾੜ, ਇਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਮ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਵਸਾਨਮੇਤਦ੍ਯ ਏष ਆਗਨ੍ ਮਮ ਚੇਦਭੂਦਿਹ । ਯਮਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤਦਾਹ ਮਮੈष ਰਾਯ ਉਪ ਤਿष੍ਠਤਾਮਿਹ
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਯਮ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਇਹ ਮੇਰੇ ਧਨ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਰਹੇ।
ਇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਪ੍ਰੇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਅਪੇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
{੧੦} ਵੀਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਨਿਰਿਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਉਦਿਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਸਮਿਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਅਮਾਸਿ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਵਰਗਾਮਾਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਭੂਯਾਸਮ੍ । ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ। ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਾ ਹੋਵਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣੋ ਅਪਾਨੋ ਵ੍ਯਾਨ ਆਯੁਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦृਸ਼ਯੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ । ਅਪਰਿਪਰੇਣ ਪਥਾ ਯਮਰਾਜ੍ਞਃ ਪਿਤॄਨ੍ ਗਚ੍ਛ
ਸਾਸ, ਉਲਟੀ ਸਾਸ, ਵਿਆਪਕ ਸਾਸ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹਨ—ਅਣਭੁੱਲ ਪੱਥਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾ।
ਯੇ ਅਗ੍ਰਵਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਃ ਪਰੇਯੁਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵੇषਾਂਸ੍ਯਨਪਤ੍ਯਵਨ੍ਤਃ । ਤੇ ਦ੍ਯਾਮੁਦਿਤ੍ਯਾਵਿਦਨ੍ਤ ਲੋਕਂ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਅਧਿ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾਃ
ਜੋ ਅੱਗੇ ਰਹੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜੋ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੇ ਬੇਸੰਤਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਲੋਕ ਲੱਭਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਉਦਨ੍ਵਤੀ ਦ੍ਯੌਰਵਮਾ ਪੀਲੁਮਤੀਤਿ ਮਧ੍ਯਮਾ । ਤृਤੀਯਾ ਹ ਪ੍ਰਦ੍ਯੌਰਿਤਿ ਯਸ੍ਯਾਂ ਪਿਤਰ ਆਸਤੇ
ਆਕਾਸ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਨ ਪਿਤੁਃ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਯ ਆਵਿਵਿਸ਼ੁਰੁਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਯ ਆਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਨਮਸਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਜੋ ਦਾਦਾ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਦਮਿਦ੍ਵਾ ਉ ਨਾਪਰਂ ਦਿਵਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਸਿਚਾਭ੍ਯੇਨਂ ਭੂਮ ਊਰ੍ਣੁਹਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇ।
{੧੧} ਇਦਮਿਦ੍ਵਾ ਉ ਨਾਪਰਂ ਜਰਸ੍ਯਨ੍ਯਦਿਤੋऽਪਰਮ੍ । ਜਾਯਾ ਪਤਿਮਿਵ ਵਾਸਸਾਭ੍ਯੇਨਂ ਭੂਮ ਊਰ੍ਣੁਹਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵੋਰ੍ਣੋਮਿ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਮਾਤੁਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਦ੍ਰਯਾ । ਜੀਵੇषੁ ਭਦ੍ਰਂ ਤਨ੍ ਮਯਿ ਸ੍ਵਧਾ ਪਿਤृषੁ ਸਾ ਤ੍ਵਯਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਗੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦਾ ਹਾਂ। ਜੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਇਹ ਸਭ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾ ਪਥਿਕृਤਾ ਸ੍ਯੋਨਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਰਤ੍ਨਂ ਦਧਥੁਰ੍ਵਿ ਲੋਕਮ੍ । ਉਪ ਪ੍ਰੇष੍ਯਨ੍ਤਂ ਪੂषਣਂ ਯੋ ਵਹਾਤ੍ਯਞ੍ਜੋਯਾਨੈਃ ਪਥਿਭਿਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਮ੍
ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ, ਰਾਹ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਮਤੀ ਥਾਂ ਰੱਖੀ। ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਭੇਜੋ, ਜੋ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ।
ਪੂषਾ ਤ੍ਵੇਤਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਤੁ ਪ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਨष੍ਟਪਸ਼ੁਰ੍ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਃ । ਸ ਤ੍ਵੈਤੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿ ਦਦਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਿਯੇਭ੍ਯਃ
ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਗੁੰਮ ਹੁੰਦੀ, ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਨਿ ਚੰਗਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਯੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਤ੍ਵਾ ਪੂषਾ ਤ੍ਵਾ ਪਾਤੁ ਪ੍ਰਪਥੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਯਤ੍ਰਾਸਤੇ ਸੁਕृਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤ ਈਯੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਸਵਿਤਾ ਦਧਾਤੁ
ਜੀਵਨ-ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਪੂਸ਼ਣ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਜਿੱਥੇ ਨੇਕ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਏ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖੇ।
ਇਮੌ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਤੇ ਵਹ੍ਨੀ ਅਸੁਨੀਤਾਯ ਵੋਢਵੇ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਾਦਨਂ ਸਮਿਤਿਸ਼੍ਚਾਵ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਯਮ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਏਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨ੍ਵਾਗਨ੍ਨ੍ ਅਪੈਤਦੂਹ ਯਦਿਹਾਬਿਭਃ ਪੁਰਾ । ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਮਨੁਸਂਕ੍ਰਾਮ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਰ ਤੇ ਦਤ੍ਤਂ ਬਹੁਧਾ ਵਿਬਨ੍ਧੁषੁ
ਇਹ ਤੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਕਪੜਾ ਹੈ, ਇਹ ਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਥੇ ਪਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਚਲਾ ਜਾਵੇ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੂੰ ਇਸ਼ਟ ਤੇ ਪੂਰਨ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵੱਲ ਵਧ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੇ ਦਾਨ ਕਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇਰ੍ਵਰ੍ਮ ਪਰਿ ਗੋਭਿਰ੍ਵ੍ਯਯਸ੍ਵ ਸਂ ਪ੍ਰੋਰ੍ਣੁष੍ਵ ਮੇਦਸਾ ਪੀਵਸਾ ਚ । ਨੇਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧृष੍ਣੁਰ੍ਹਰਸਾ ਜਰ੍ਹृषਾਣੋ ਦਧृਗ੍ਵਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਪਰੀਙ੍ਖਯਾਤੈ
ਅਗਨਿ ਦੀ ਕਵਚ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰ ਕੇ ਪਾ ਲੈ। ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਚਰਬੀ ਤੇ ਮੈਦ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈ। ਤੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ।
ਦਣ੍ਡਂ ਹਸ੍ਤਾਦਾਦਦਾਨੋ ਗਤਾਸੋਃ ਸਹ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ਬਲੇਨ । ਅਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਵਮਿਹ ਵਯਂ ਸੁਵੀਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਮृਧੋ ਅਭਿਮਾਤੀਰ੍ਜਯੇਮ
ਹੱਥ ਤੋਂ ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੁਣਨ, ਚਮਕ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ—ਇੱਥੇ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਰਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ।
ਧਨੁਰ੍ਹਸ੍ਤਾਦਾਦਦਾਨੋ ਮृਤਸ੍ਯ ਸਹ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣ ਵਰ੍ਚਸਾ ਬਲੇਨ । ਸਮਾਗृਭਾਯ ਵਸੁ ਭੂਰਿ ਪੁष੍ਟਮਰ੍ਵਾਙ੍ਤ੍ਵਮੇਹ੍ਯੁਪ ਜੀਵਲੋਕਮ੍
ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਧਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਪੋਸ਼ਣ ਇਕੱਠਾ ਕਰ, ਨੇੜੇ ਆ, ਜੀਵਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆ।