{੮} ਹ੍ਵਯਾਮਿ ਤੇ ਮਨਸਾ ਮਨ ਇਹੇਮਾਨ੍ ਗृਹਾਮੁਪ ਜੁਜੁषਾਣ ਏਹਿ । ਸਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂ ਯਮੇਨ ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾ ਉਪ ਵਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਗ੍ਮਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਯਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾ; ਨਰਮ ਹਵਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੇ।
ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਹਨ੍ਤੁ ਮਰੁਤ ਉਦਵਾਹਾ ਉਦਪ੍ਰੁਤਃ । ਅਜੇਨ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੀਤਂ ਵਰ੍षੇਣੋਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਬਾਲਿਤਿ
ਮਰੁਤ ਤੈਨੂੰ ਉਪਰ ਲੈ ਜਾਣ, ਉਪਰ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਕਣ; ਬਕਰੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਮੀਂਹ ਤੈਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਬੱਚੇ।
ਉਦਹ੍ਵਮਾਯੁਰਾਯੁषੇ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਜੀਵਸੇ । ਸ੍ਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਮਨੋ ਅਧਾ ਪਿਤॄਂਰੁਪ ਦ੍ਰਵ
ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਜੀਵਨ, ਤਾਕਤ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਦੌੜ ਜਾਵੇ।
ਮਾ ਤੇ ਮਨੋ ਮਾਸੋਰ੍ਮਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਮਾ ਰਸਸ੍ਯ ਤੇ । ਮਾ ਤੇ ਹਾਸ੍ਤ ਤਨ੍ਵਃ ਕਿਂ ਚਨੇਹ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਹੀਨੇ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਅੰਗਾਂ ਵਲ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਰਸ ਵਲ; ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂ ਬਾਧਿष੍ਟ ਮਾ ਦੇਵੀ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਲੋਕਂ ਪਿਤृषੁ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵੈਧਸ੍ਵ ਯਮਰਾਜਸੁ
ਕੁਝ ਵੀ ਰੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ; ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਯਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਲੱਭ।
ਯਤ੍ਤੇ ਅਙ੍ਗਮਤਿਹਿਤਂ ਪਰਾਚੈਰਪਾਨਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਯ ਉ ਵਾ ਤੇ ਪਰੇਤਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਸਂਗਤ੍ਯ ਪਿਤਰਃ ਸਨੀਡਾ ਘਾਸਾਦ੍ਘਾਸਂ ਪੁਨਰਾ ਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਸਾਹ, ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਤੇਰੇ ਪਿਤਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ, ਹਿੱਸਾ-ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ, ਬੈਠਾ ਦੇਣ।
ਅਪੇਮਂ ਜੀਵਾ ਅਰੁਧਨ੍ ਗृਹੇਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਵਹਤ ਪਰਿ ਗ੍ਰਾਮਾਦਿਤਃ । ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਅਸੂਨ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਗਮਯਾਂ ਚਕਾਰ
ਜੋ ਜੀਵਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਰੋ ਪਏ; ਇਸ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ। ਮੌਤ, ਯਮ ਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਦੂਤ, ਇਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਯੇ ਦਸ੍ਯਵਃ ਪਿਤृषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਜ੍ਞਾਤਿਮੁਖਾ ਅਹੁਤਾਦਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਪਰਾਪੁਰੋ ਨਿਪੁਰੋ ਯੇ ਭਰਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰ ਧਮਾਤਿ ਯਜ੍ਞਾਤ੍
ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁਸ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਯਜਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਹ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਾ ਨਃ ਸ੍ਯੋਨਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਕੇਮ ਹਵਿषਾ ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜ੍ਯੋਗ੍ਜੀਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਦਃ ਪੁਰੂਚੀਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਜੀਵਦੇ ਰਹੀਏ, ਕਦੇ ਥੱਕੇ ਨਾ ਹੋਈਏ।
ਯਾਂ ਤੇ ਧੇਨੁਂ ਨਿਪृਣਾਮਿ ਯਮੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰ ਓਦਨਮ੍ । ਤੇਨਾ ਜਨਸ੍ਯਾਸੋ ਭਰ੍ਤਾ ਯੋऽਤ੍ਰਾਸਦਜੀਵਨਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਵਦੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਬਣੇ।
{੯} ਅਸ਼੍ਵਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰ ਤਰ ਯਾ ਸੁਸ਼ੇਵਾ ਰ੍ਕ੍ਸ਼ਾਕਂ ਵਾ ਪ੍ਰਤਰਂ ਨਵੀਯਃ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਜਘਾਨ ਵਧ੍ਯਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮਾ ਸੋ ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਿਦਤ ਭਾਗਧੇਯਮ੍
ਉਹ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਯਮਃ ਪਰੋऽਵਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਤਤਃ ਪਰਂ ਨਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਚਨ । ਯਮੇ ਅਧ੍ਵਰੋ ਅਧਿ ਮੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਭੁਵੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਵਾਤਤਾਨ
ਯਮ ਦੂਰ ਹੈ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਯਮ ਦੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ।
ਅਪਾਗੂਹਨ੍ਨ੍ ਅਮृਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਵਰ੍ਣਾਮਦਧੁਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ । ਉਤਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਭਰਦ੍ਯਤ੍ਤਦਾਸੀਦਜਹਾਦੁ ਦ੍ਵਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਰਣ੍ਯੂਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਗਿਆ; ਸਰਣਯੂ ਨੇ ਦੋ ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇ ਨਿਖਾਤਾ ਯੇ ਪਰੋਪ੍ਤਾ ਯੇ ਦਗ੍ਧਾ ਯੇ ਚੋਦ੍ਧਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਜੋ ਦਫਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਖੁੱਲੇ ਪਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗੇ, ਭੇਟ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।
ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਯੇ ਅਨਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਵਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਾਦਯਨ੍ਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ ਵੇਤ੍ਥ ਯਦਿ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਯਜ੍ਞਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਂ ਜੁषਨ੍ਤਾਮ੍
ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਭੇਟ ਅਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
ਸ਼ਂ ਤਪ ਮਾਤਿ ਤਪੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਾ ਤਨ੍ਵਂ ਤਪਃ । ਵਣੇषੁ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤੁ ਯਦ੍ਧਰਃ
ਅੱਗੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾ ਸਾੜ, ਇਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਮ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਵਸਾਨਮੇਤਦ੍ਯ ਏष ਆਗਨ੍ ਮਮ ਚੇਦਭੂਦਿਹ । ਯਮਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤਦਾਹ ਮਮੈष ਰਾਯ ਉਪ ਤਿष੍ਠਤਾਮਿਹ
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਯਮ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਇਹ ਮੇਰੇ ਧਨ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਰਹੇ।
ਇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਪ੍ਰੇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਅਪੇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
{੧੦} ਵੀਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਨਿਰਿਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਉਦਿਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਸਮਿਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਅਮਾਸਿ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਸ੍ਵਰਗਾਮਾਯੁष੍ਮਾਨ੍ ਭੂਯਾਸਮ੍ । ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਮਿਲੇ। ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਸੌ ਤੀਰਾਂ ਵਿਚ ਮਾਰੇ ਜਾਵਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਦਾ ਹੋਵਾਂ।
ਪ੍ਰਾਣੋ ਅਪਾਨੋ ਵ੍ਯਾਨ ਆਯੁਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਦृਸ਼ਯੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ । ਅਪਰਿਪਰੇਣ ਪਥਾ ਯਮਰਾਜ੍ਞਃ ਪਿਤॄਨ੍ ਗਚ੍ਛ
ਸਾਸ, ਉਲਟੀ ਸਾਸ, ਵਿਆਪਕ ਸਾਸ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਹਨ—ਅਣਭੁੱਲ ਪੱਥਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾ।
ਯੇ ਅਗ੍ਰਵਃ ਸ਼ਸ਼ਮਾਨਾਃ ਪਰੇਯੁਰ੍ਹਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵੇषਾਂਸ੍ਯਨਪਤ੍ਯਵਨ੍ਤਃ । ਤੇ ਦ੍ਯਾਮੁਦਿਤ੍ਯਾਵਿਦਨ੍ਤ ਲੋਕਂ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਅਧਿ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾਃ
ਜੋ ਅੱਗੇ ਰਹੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਜੋ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਤੇ ਬੇਸੰਤਾਨੀ ਛੱਡ ਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਲੋਕ ਲੱਭਿਆ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਉਦਨ੍ਵਤੀ ਦ੍ਯੌਰਵਮਾ ਪੀਲੁਮਤੀਤਿ ਮਧ੍ਯਮਾ । ਤृਤੀਯਾ ਹ ਪ੍ਰਦ੍ਯੌਰਿਤਿ ਯਸ੍ਯਾਂ ਪਿਤਰ ਆਸਤੇ
ਆਕਾਸ਼ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵਿਚਲਾ ਹਿੱਸਾ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਿਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯੇ ਨ ਪਿਤੁਃ ਪਿਤਰੋ ਯੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਯ ਆਵਿਵਿਸ਼ੁਰੁਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਯ ਆਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਨਮਸਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਜੋ ਦਾਦਾ ਹਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸੇ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਇਦਮਿਦ੍ਵਾ ਉ ਨਾਪਰਂ ਦਿਵਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਯਥਾ ਸਿਚਾਭ੍ਯੇਨਂ ਭੂਮ ਊਰ੍ਣੁਹਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲਪੇਟਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਵੇ।