{੭} ਅਤਿ ਦ੍ਰਵ ਸ਼੍ਵਾਨੌ ਸਾਰਮੇਯੌ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੌ ਸ਼ਬਲੌ ਸਾਧੁਨਾ ਪਥਾ । ਅਧਾ ਪਿਤॄਨ੍ਤ੍ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਾਮਪੀਹਿ ਯਮੇਨ ਯੇ ਸਧਮਾਦਂ ਮਦਨ੍ਤਿ
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਕੁੱਤੇ, ਸਾਰਮੇਯ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ; ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੌ ਤੇ ਸ਼੍ਵਾਨੌ ਯਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੌ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੌ ਪਥਿषਦੀ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਰਿ ਧੇਹ੍ਯੇਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਨਮੀਵਂ ਚ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਯਮ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਕੁੱਤੇ, ਰਾਖੇ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਾਲੇ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾ ਦੇ।
ਉਰੂਣਸਾਵਸੁਤृਪਾਵੁਦੁਮ੍ਬਲੌ ਯਮਸ੍ਯ ਦੂਤੌ ਚਰਤੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਤਾਵਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦृਸ਼ਯੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਪੁਨਰ੍ਦਾਤਾਮਸੁਮਦ੍ਯੇਹ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਚੌੜੀ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਡੁੰਬਰ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਇੱਥੇ, ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਦੇਣ।
ਸੋਮ ਏਕੇਭ੍ਯਃ ਪਵਤੇ ਘृਤਮੇਕ ਉਪਾਸਤੇ । ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਕਈਆਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਘੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵ ऋਤਸਾਤਾ ऋਤਜਾਤਾ ऋਤਾਵृਧਃ । ऋषੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਪੋਜਾਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰਹੇ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਧੇ—ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੇ ਯਮ, ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਤਪਸਾ ਯੇ ਅਨਾਧृष੍ਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਯੁਃ । ਤਪੋ ਯੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮਹਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਅਜਿੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਸ਼ੂਰਾਸੋ ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਤਨੂਤ੍ਯਜਃ । ਯੇ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਤਾਂ ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਲਈ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਚੁੱਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਾਃ ਕਵਯੋ ਯੇ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ऋषੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਪੋਜਾਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੇ ਯਮ, ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਮੈ ਭਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਨृਕ੍ਸ਼ਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ । ਯਛਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਾਃ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਮ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਸੁਨਿਸਚਿਤ ਥਾਂ ਬਣ; ਉਸ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਾ ਆਸਰਾ ਦੇ।
ਅਸਂਬਾਧੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਉਰੌ ਲੋਕੇ ਨਿ ਧੀਯਸ੍ਵ । ਸ੍ਵਧਾ ਯਾਸ਼੍ਚਕृषੇ ਜੀਵਨ੍ ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖ; ਜੋ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਭੋਗ ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।
{੮} ਹ੍ਵਯਾਮਿ ਤੇ ਮਨਸਾ ਮਨ ਇਹੇਮਾਨ੍ ਗृਹਾਮੁਪ ਜੁਜੁषਾਣ ਏਹਿ । ਸਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂ ਯਮੇਨ ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾ ਉਪ ਵਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਗ੍ਮਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਯਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾ; ਨਰਮ ਹਵਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੇ।
ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਹਨ੍ਤੁ ਮਰੁਤ ਉਦਵਾਹਾ ਉਦਪ੍ਰੁਤਃ । ਅਜੇਨ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੀਤਂ ਵਰ੍षੇਣੋਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਬਾਲਿਤਿ
ਮਰੁਤ ਤੈਨੂੰ ਉਪਰ ਲੈ ਜਾਣ, ਉਪਰ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਕਣ; ਬਕਰੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਮੀਂਹ ਤੈਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਬੱਚੇ।
ਉਦਹ੍ਵਮਾਯੁਰਾਯੁषੇ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਜੀਵਸੇ । ਸ੍ਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਮਨੋ ਅਧਾ ਪਿਤॄਂਰੁਪ ਦ੍ਰਵ
ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਜੀਵਨ, ਤਾਕਤ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਦੌੜ ਜਾਵੇ।
ਮਾ ਤੇ ਮਨੋ ਮਾਸੋਰ੍ਮਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਮਾ ਰਸਸ੍ਯ ਤੇ । ਮਾ ਤੇ ਹਾਸ੍ਤ ਤਨ੍ਵਃ ਕਿਂ ਚਨੇਹ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਹੀਨੇ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਅੰਗਾਂ ਵਲ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਰਸ ਵਲ; ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂ ਬਾਧਿष੍ਟ ਮਾ ਦੇਵੀ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਲੋਕਂ ਪਿਤृषੁ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵੈਧਸ੍ਵ ਯਮਰਾਜਸੁ
ਕੁਝ ਵੀ ਰੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ; ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਯਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਲੱਭ।
ਯਤ੍ਤੇ ਅਙ੍ਗਮਤਿਹਿਤਂ ਪਰਾਚੈਰਪਾਨਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਯ ਉ ਵਾ ਤੇ ਪਰੇਤਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਸਂਗਤ੍ਯ ਪਿਤਰਃ ਸਨੀਡਾ ਘਾਸਾਦ੍ਘਾਸਂ ਪੁਨਰਾ ਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਸਾਹ, ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਤੇਰੇ ਪਿਤਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ, ਹਿੱਸਾ-ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ, ਬੈਠਾ ਦੇਣ।
ਅਪੇਮਂ ਜੀਵਾ ਅਰੁਧਨ੍ ਗृਹੇਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਵਹਤ ਪਰਿ ਗ੍ਰਾਮਾਦਿਤਃ । ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਅਸੂਨ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਗਮਯਾਂ ਚਕਾਰ
ਜੋ ਜੀਵਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਰੋ ਪਏ; ਇਸ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ। ਮੌਤ, ਯਮ ਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਦੂਤ, ਇਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਯੇ ਦਸ੍ਯਵਃ ਪਿਤृषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਜ੍ਞਾਤਿਮੁਖਾ ਅਹੁਤਾਦਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਪਰਾਪੁਰੋ ਨਿਪੁਰੋ ਯੇ ਭਰਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰ ਧਮਾਤਿ ਯਜ੍ਞਾਤ੍
ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁਸ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਯਜਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਹ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਾ ਨਃ ਸ੍ਯੋਨਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਕੇਮ ਹਵਿषਾ ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜ੍ਯੋਗ੍ਜੀਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਦਃ ਪੁਰੂਚੀਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਜੀਵਦੇ ਰਹੀਏ, ਕਦੇ ਥੱਕੇ ਨਾ ਹੋਈਏ।
ਯਾਂ ਤੇ ਧੇਨੁਂ ਨਿਪृਣਾਮਿ ਯਮੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰ ਓਦਨਮ੍ । ਤੇਨਾ ਜਨਸ੍ਯਾਸੋ ਭਰ੍ਤਾ ਯੋऽਤ੍ਰਾਸਦਜੀਵਨਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਵਦੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਬਣੇ।
{੯} ਅਸ਼੍ਵਾਵਤੀਂ ਪ੍ਰ ਤਰ ਯਾ ਸੁਸ਼ੇਵਾ ਰ੍ਕ੍ਸ਼ਾਕਂ ਵਾ ਪ੍ਰਤਰਂ ਨਵੀਯਃ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਜਘਾਨ ਵਧ੍ਯਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤੁ ਮਾ ਸੋ ਅਨ੍ਯਦ੍ਵਿਦਤ ਭਾਗਧੇਯਮ੍
ਉਹ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਸੇਵਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਵੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਮਰਨਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਯਮਃ ਪਰੋऽਵਰੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਤਤਃ ਪਰਂ ਨਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਂ ਚਨ । ਯਮੇ ਅਧ੍ਵਰੋ ਅਧਿ ਮੇ ਨਿਵਿष੍ਟੋ ਭੁਵੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਨ੍ਵਾਤਤਾਨ
ਯਮ ਦੂਰ ਹੈ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇੜੇ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਯਮ ਦੇ ਯਜਨ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਵਿਵਸਵਾਨ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਫੈਲਾਇਆ।
ਅਪਾਗੂਹਨ੍ਨ੍ ਅਮृਤਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਵਰ੍ਣਾਮਦਧੁਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ । ਉਤਾਸ਼੍ਵਿਨਾਵਭਰਦ੍ਯਤ੍ਤਦਾਸੀਦਜਹਾਦੁ ਦ੍ਵਾ ਮਿਥੁਨਾ ਸਰਣ੍ਯੂਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਮਰ ਨੂੰ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਵਸਵਾਨ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਗਿਆ; ਸਰਣਯੂ ਨੇ ਦੋ ਜੁੜਵਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇ ਨਿਖਾਤਾ ਯੇ ਪਰੋਪ੍ਤਾ ਯੇ ਦਗ੍ਧਾ ਯੇ ਚੋਦ੍ਧਿਤਾਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਜੋ ਦਫਨ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ, ਜੋ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਖੁੱਲੇ ਪਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗੇ, ਭੇਟ ਲਈ ਇੱਥੇ ਲਿਆ।
ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਯੇ ਅਨਗ੍ਨਿਦਗ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਵਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਾਦਯਨ੍ਤੇ । ਤ੍ਵਂ ਤਾਨ੍ ਵੇਤ੍ਥ ਯਦਿ ਤੇ ਜਾਤਵੇਦਃ ਸ੍ਵਧਯਾ ਯਜ੍ਞਂ ਸ੍ਵਧਿਤਿਂ ਜੁषਨ੍ਤਾਮ੍
ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾੜੇ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਜੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਉਹ ਭੇਟ ਅਤੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
ਸ਼ਂ ਤਪ ਮਾਤਿ ਤਪੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਾ ਤਨ੍ਵਂ ਤਪਃ । ਵਣੇषੁ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਸ੍ਤੁ ਯਦ੍ਧਰਃ
ਅੱਗੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਾ ਸਾੜ, ਇਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਸਾੜ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਦਦਾਮ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਵਸਾਨਮੇਤਦ੍ਯ ਏष ਆਗਨ੍ ਮਮ ਚੇਦਭੂਦਿਹ । ਯਮਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੇਤਦਾਹ ਮਮੈष ਰਾਯ ਉਪ ਤਿष੍ਠਤਾਮਿਹ
ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਇੱਥੇ ਹੈ। ਯਮ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾਲ, ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਇਹ ਮੇਰੇ ਧਨ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਖੜਾ ਰਹੇ।
ਇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਪ੍ਰੇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।
ਅਪੇਮਾਂ ਮਾਤ੍ਰਾਂ ਮਿਮੀਮਹੇ ਯਥਾਪਰਂ ਨ ਮਾਸਾਤੈ । ਸ਼ਤੇ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨੋ ਪੁਰਾ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਉਮਰ ਦੀ ਮਾਪ ਲੈਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਨਾ ਘਟੇ; ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਹੁੰਚੀਏ।