18.2 ਯਮਾਯ ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਯਮਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਹਵਿਃ । ਯਮਂ ਹ ਯਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਗ੍ਨਿਦੂਤੋ ਅਰਂਕृਤਃ
ਯਮ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਲਈ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਨੂੰ ਯਜਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੀ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਂ ਜੁਹੋਤਾ ਪ੍ਰ ਚ ਤਿष੍ਠਤ । ਇਦਂ ਨਮ ऋषਿਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜੇਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਥਿਕृਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਯਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜੋ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ।
ਯਮਾਯ ਘृਤਵਤ੍ਪਯੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਹਵਿਰ੍ਜੁਹੋਤਨ । ਸ ਨੋ ਜੀਵੇष੍ਵਾ ਯਮੇਦ੍ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ ਪ੍ਰ ਜੀਵਸੇ
ਯਮ ਰਾਜਾ ਲਈ ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ, ਜੀਵਨ ਲਈ।
ਮੈਨਮਗ੍ਨੇ ਵਿ ਦਹੋ ਮਾਭਿ ਸ਼ੂਸ਼ੁਚੋ ਮਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਚਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਮਾ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਸ਼ृਤਂ ਯਦਾ ਕਰਸਿ ਜਾਤਵੇਦੋऽਥੇਮੇਨਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੁਤਾਤ੍ਪਿਤॄਂਰੁਪ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਾੜ, ਨਾ ਤੀਬਰ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾੜ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਖਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ।
ਯਦਾ ਸ਼ृਤਂ ਕृਣਵੋ ਜਾਤਵੇਦੋऽਥੇਮਮੇਨਂ ਪਰਿ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ । ਯਦੋ ਗਛਾਤ੍ਯਸੁਨੀਤਿਮੇਤਾਮਥ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸ਼ਨੀਰ੍ਭਵਾਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਸੌਂਪ। ਜੇ ਉਹ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇਭਿਃ ਪਵਤੇ षਡੁਰ੍ਵੀਰੇਕਮਿਦ੍ਬृਹਤ੍। ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਬ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਯਮ ਆਰ੍ਪਿਤਾ
ਤਿੰਨ ਕਦਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਛੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਛੰਦ—ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਗਾਯਤਰੀ—ਯਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਗਚ੍ਛ ਵਾਤਮਾਤ੍ਮਨਾ ਦਿਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਧਰ੍ਮਭਿਃ । ਅਪੋ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਹਿਤਮੋषਧੀषੁ ਪ੍ਰਤਿ ਤਿष੍ਠਾ ਸ਼ਰੀਰੈਃ
ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਾਹ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ। ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਅਜੋ ਭਾਗਸ੍ਤਪਸਸ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵ ਤਂ ਤੇ ਸ਼ੋਚਿਸ੍ਤਪਤੁ ਤਂ ਤੇ ਅਰ੍ਚਿਃ । ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਹੈਨਂ ਸੁਕृਤਾਮੁ ਲੋਕਮ੍
ਅਜਨਮਾ ਹਿੱਸਾ ਤਪਸ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਉਸ ਲਈ ਸਾੜੇ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਉਸ ਲਈ ਚਮਕੇ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਅਕਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉ।
ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੋਚਯੋ ਰਂਹਯੋ ਜਾਤਵੇਦੋ ਯਾਭਿਰਾਪृਣਾਸਿ ਦਿਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਜਂ ਯਨ੍ਤਮਨੁ ਤਾਃ ਸਮृਣ੍ਵਤਾਮਥੇਤਰਾਭਿਃ ਸ਼ਿਵਤਮਾਭਿਃ ਸ਼ृਤਂ ਕृਧਿ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਵਣ ਜੋ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਅਵ ਸृਜ ਪੁਨਰਗ੍ਨੇ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤ ਆਹੁਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਨ੍ । ਆਯੁਰ੍ਵਸਾਨ ਉਪ ਯਾਤੁ ਸ਼ੇषਃ ਸਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ, ਜੋ ਹਵਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
{੭} ਅਤਿ ਦ੍ਰਵ ਸ਼੍ਵਾਨੌ ਸਾਰਮੇਯੌ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੌ ਸ਼ਬਲੌ ਸਾਧੁਨਾ ਪਥਾ । ਅਧਾ ਪਿਤॄਨ੍ਤ੍ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਾਮਪੀਹਿ ਯਮੇਨ ਯੇ ਸਧਮਾਦਂ ਮਦਨ੍ਤਿ
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਕੁੱਤੇ, ਸਾਰਮੇਯ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ; ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੌ ਤੇ ਸ਼੍ਵਾਨੌ ਯਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੌ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੌ ਪਥਿषਦੀ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਰਿ ਧੇਹ੍ਯੇਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਨਮੀਵਂ ਚ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਯਮ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਕੁੱਤੇ, ਰਾਖੇ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਾਲੇ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾ ਦੇ।
ਉਰੂਣਸਾਵਸੁਤृਪਾਵੁਦੁਮ੍ਬਲੌ ਯਮਸ੍ਯ ਦੂਤੌ ਚਰਤੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਤਾਵਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦृਸ਼ਯੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਪੁਨਰ੍ਦਾਤਾਮਸੁਮਦ੍ਯੇਹ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਚੌੜੀ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਡੁੰਬਰ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਇੱਥੇ, ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਦੇਣ।
ਸੋਮ ਏਕੇਭ੍ਯਃ ਪਵਤੇ ਘृਤਮੇਕ ਉਪਾਸਤੇ । ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਕਈਆਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਘੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵ ऋਤਸਾਤਾ ऋਤਜਾਤਾ ऋਤਾਵृਧਃ । ऋषੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਪੋਜਾਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰਹੇ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਧੇ—ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੇ ਯਮ, ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਤਪਸਾ ਯੇ ਅਨਾਧृष੍ਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਯੁਃ । ਤਪੋ ਯੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮਹਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਅਜਿੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਸ਼ੂਰਾਸੋ ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਤਨੂਤ੍ਯਜਃ । ਯੇ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਤਾਂ ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਲਈ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਚੁੱਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਾਃ ਕਵਯੋ ਯੇ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ऋषੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਪੋਜਾਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੇ ਯਮ, ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਮੈ ਭਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਨृਕ੍ਸ਼ਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ । ਯਛਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਾਃ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਮ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਸੁਨਿਸਚਿਤ ਥਾਂ ਬਣ; ਉਸ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਾ ਆਸਰਾ ਦੇ।
ਅਸਂਬਾਧੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਉਰੌ ਲੋਕੇ ਨਿ ਧੀਯਸ੍ਵ । ਸ੍ਵਧਾ ਯਾਸ਼੍ਚਕृषੇ ਜੀਵਨ੍ ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖ; ਜੋ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਭੋਗ ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।
{੮} ਹ੍ਵਯਾਮਿ ਤੇ ਮਨਸਾ ਮਨ ਇਹੇਮਾਨ੍ ਗृਹਾਮੁਪ ਜੁਜੁषਾਣ ਏਹਿ । ਸਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂ ਯਮੇਨ ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਤਾ ਉਪ ਵਾਨ੍ਤੁ ਸ਼ਗ੍ਮਾਃ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਇੱਥੇ ਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਵਸਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਯਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾ; ਨਰਮ ਹਵਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਵੇ।
ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਹਨ੍ਤੁ ਮਰੁਤ ਉਦਵਾਹਾ ਉਦਪ੍ਰੁਤਃ । ਅਜੇਨ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੀਤਂ ਵਰ੍षੇਣੋਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਬਾਲਿਤਿ
ਮਰੁਤ ਤੈਨੂੰ ਉਪਰ ਲੈ ਜਾਣ, ਉਪਰ ਚੁਕਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਚੁਕਣ; ਬਕਰੀ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਕੇ, ਮੀਂਹ ਤੈਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਬੱਚੇ।
ਉਦਹ੍ਵਮਾਯੁਰਾਯੁषੇ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਜੀਵਸੇ । ਸ੍ਵਾਨ੍ ਗਚ੍ਛਤੁ ਤੇ ਮਨੋ ਅਧਾ ਪਿਤॄਂਰੁਪ ਦ੍ਰਵ
ਉਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਜੀਵਨ, ਤਾਕਤ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਵਲ ਜਾਵੇ, ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਦੌੜ ਜਾਵੇ।
ਮਾ ਤੇ ਮਨੋ ਮਾਸੋਰ੍ਮਾਙ੍ਗਾਨਾਂ ਮਾ ਰਸਸ੍ਯ ਤੇ । ਮਾ ਤੇ ਹਾਸ੍ਤ ਤਨ੍ਵਃ ਕਿਂ ਚਨੇਹ
ਤੇਰਾ ਮਨ ਮਹੀਨੇ ਵਲ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਨਾ ਅੰਗਾਂ ਵਲ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਰਸ ਵਲ; ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਅੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਂ ਬਾਧਿष੍ਟ ਮਾ ਦੇਵੀ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਲੋਕਂ ਪਿਤृषੁ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵੈਧਸ੍ਵ ਯਮਰਾਜਸੁ
ਕੁਝ ਵੀ ਰੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ; ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ, ਯਮ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਲੱਭ।
ਯਤ੍ਤੇ ਅਙ੍ਗਮਤਿਹਿਤਂ ਪਰਾਚੈਰਪਾਨਃ ਪ੍ਰਾਣੋ ਯ ਉ ਵਾ ਤੇ ਪਰੇਤਃ । ਤਤ੍ਤੇ ਸਂਗਤ੍ਯ ਪਿਤਰਃ ਸਨੀਡਾ ਘਾਸਾਦ੍ਘਾਸਂ ਪੁਨਰਾ ਵੇਸ਼ਯਨ੍ਤੁ
ਤੇਰੇ ਜਿਸ ਹਿੱਸੇ ਨੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਿਆ, ਚਾਹੇ ਸਾਹ, ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ—ਤੇਰੇ ਪਿਤਰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ, ਹਿੱਸਾ-ਹਿੱਸਾ ਕਰਕੇ, ਬੈਠਾ ਦੇਣ।
ਅਪੇਮਂ ਜੀਵਾ ਅਰੁਧਨ੍ ਗृਹੇਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਵਹਤ ਪਰਿ ਗ੍ਰਾਮਾਦਿਤਃ । ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਮਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਅਸੂਨ੍ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਗਮਯਾਂ ਚਕਾਰ
ਜੋ ਜੀਵਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਰੋ ਪਏ; ਇਸ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਓ। ਮੌਤ, ਯਮ ਦਾ ਸਮਝਦਾਰ ਦੂਤ, ਇਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਯੇ ਦਸ੍ਯਵਃ ਪਿਤृषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਜ੍ਞਾਤਿਮੁਖਾ ਅਹੁਤਾਦਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਪਰਾਪੁਰੋ ਨਿਪੁਰੋ ਯੇ ਭਰਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰ ਧਮਾਤਿ ਯਜ੍ਞਾਤ੍
ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਵਿਚ ਘੁਸ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਦੇ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਯਜਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਸਂ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਹ ਪਿਤਰਃ ਸ੍ਵਾ ਨਃ ਸ੍ਯੋਨਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ । ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਕੇਮ ਹਵਿषਾ ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਜ੍ਯੋਗ੍ਜੀਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਦਃ ਪੁਰੂਚੀਃ
ਪਿਤਰਾਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਣ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਲ ਜੀਵਦੇ ਰਹੀਏ, ਕਦੇ ਥੱਕੇ ਨਾ ਹੋਈਏ।
ਯਾਂ ਤੇ ਧੇਨੁਂ ਨਿਪृਣਾਮਿ ਯਮੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰ ਓਦਨਮ੍ । ਤੇਨਾ ਜਨਸ੍ਯਾਸੋ ਭਰ੍ਤਾ ਯੋऽਤ੍ਰਾਸਦਜੀਵਨਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਬਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਦੁੱਧ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਵਦੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਬਣੇ।