ਆਚ੍ਯਾ ਜਾਨੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਨਿषਦ੍ਯੇਦਂ ਨੋ ਹਵਿਰਭਿ ਗृਣਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਮਾ ਹਿਂਸਿष੍ਟ ਪਿਤਰਃ ਕੇਨ ਚਿਨ੍ ਨੋ ਯਦ੍ਵ ਆਗਃ ਪੁਰੁषਤਾ ਕਰਾਮ
ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਬੈਠੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡਾ ਇਹ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਪਿਤਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋਈਏ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਵਹਤੁਂ ਕृਣੋਤਿ ਤੇਨੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਸਮੇਤਿ । ਯਮਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪਰ੍ਯੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹੋ ਜਾਯਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਨਨਾਸ਼
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦਾ ਜੋੜ ਬਣਾਇਆ, ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਇਕਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਯਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਗਲਵਕੜੀ ਹੋਈ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੁਕ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇਹਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪਥਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯਾਣੈਰ੍ਯੇਨਾ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਰੇਤਾਃ । ਉਭਾ ਰਾਜਾਨੌ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤੌ ਯਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਸਿ ਵਰੁਣਂ ਚ ਦੇਵਮ੍
ਤੂੰ ਚਲ, ਚਲ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਪਿਤਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਤੂੰ ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਅਪੇਤ ਵੀਤ ਵਿ ਚ ਸਰ੍ਪਤਾਤੋऽਸ੍ਮਾ ਏਤਂ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਮਕ੍ਰਨ੍ । ਅਹੋਭਿਰਦ੍ਭਿਰਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਮੋ ਦਦਾਤ੍ਯਵਸਾਨਮਸ੍ਮੈ
ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਹਟ ਜਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਦਿਨਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਧੀਮਹ੍ਯੁਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ । ਉਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਉਸ਼ਤ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਮਿਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਧੀਮਹਿ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ । ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ ਦ੍ਯੁਮਤ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਸਮਿਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਜਾਲਾ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਉਜਾਲਾ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਃ ਪਿਤਰੋ ਨਵਗ੍ਵਾ ਅਥਰ੍ਵਾਣੋ ਭृਗਵਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸਃ । ਤੇषਾਂ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਅੰਗਿਰਸ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਨਵਗਵਾ, ਅਥਰਵਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਸੋਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯਜਨਯੋਗ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਹੀਏ।
ਅਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯੈਰਾ ਗਹੀਹ ਯਮ ਵੈਰੂਪੈਰਿਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ । ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹੁਵੇ ਯਃ ਪਿਤਾ ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਾ ਨਿषਦ੍ਯ
ਯਮ, ਯਜਨਯੋਗ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮੈਂ ਵਿਵਸਵਤ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ।
ਇਮਂ ਯਮ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਮਾ ਹਿ ਰੋਹਾਙ੍ਗਿਰੋਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਹਵਿषੋ ਮਾਦਯਸ੍ਵ
ਯਮ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਵੀ ਰਚੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ; ਇਸ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਇਤ ਏਤ ਉਦਾਰੁਹਨ੍ ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਾਨ੍ਵਾਰੁਹਨ੍ । ਪ੍ਰ ਭੂਰ੍ਜਯੋ ਯਥਾ ਪਥਾ ਦ੍ਯਾਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਯਯੁਃ
ਇਥੋਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਗਿਰਸ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
18.2 ਯਮਾਯ ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਯਮਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਹਵਿਃ । ਯਮਂ ਹ ਯਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਗ੍ਨਿਦੂਤੋ ਅਰਂਕृਤਃ
ਯਮ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਲਈ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਨੂੰ ਯਜਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੀ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਂ ਜੁਹੋਤਾ ਪ੍ਰ ਚ ਤਿष੍ਠਤ । ਇਦਂ ਨਮ ऋषਿਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜੇਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਥਿਕृਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਯਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜੋ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ।
ਯਮਾਯ ਘृਤਵਤ੍ਪਯੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਹਵਿਰ੍ਜੁਹੋਤਨ । ਸ ਨੋ ਜੀਵੇष੍ਵਾ ਯਮੇਦ੍ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ ਪ੍ਰ ਜੀਵਸੇ
ਯਮ ਰਾਜਾ ਲਈ ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ, ਜੀਵਨ ਲਈ।
ਮੈਨਮਗ੍ਨੇ ਵਿ ਦਹੋ ਮਾਭਿ ਸ਼ੂਸ਼ੁਚੋ ਮਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਚਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਮਾ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਸ਼ृਤਂ ਯਦਾ ਕਰਸਿ ਜਾਤਵੇਦੋऽਥੇਮੇਨਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੁਤਾਤ੍ਪਿਤॄਂਰੁਪ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਾੜ, ਨਾ ਤੀਬਰ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾੜ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਖਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ।
ਯਦਾ ਸ਼ृਤਂ ਕृਣਵੋ ਜਾਤਵੇਦੋऽਥੇਮਮੇਨਂ ਪਰਿ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ । ਯਦੋ ਗਛਾਤ੍ਯਸੁਨੀਤਿਮੇਤਾਮਥ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸ਼ਨੀਰ੍ਭਵਾਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਸੌਂਪ। ਜੇ ਉਹ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇਭਿਃ ਪਵਤੇ षਡੁਰ੍ਵੀਰੇਕਮਿਦ੍ਬृਹਤ੍। ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਬ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਯਮ ਆਰ੍ਪਿਤਾ
ਤਿੰਨ ਕਦਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਛੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਛੰਦ—ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਗਾਯਤਰੀ—ਯਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਗਚ੍ਛ ਵਾਤਮਾਤ੍ਮਨਾ ਦਿਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਧਰ੍ਮਭਿਃ । ਅਪੋ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਹਿਤਮੋषਧੀषੁ ਪ੍ਰਤਿ ਤਿष੍ਠਾ ਸ਼ਰੀਰੈਃ
ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਾਹ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ। ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਅਜੋ ਭਾਗਸ੍ਤਪਸਸ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵ ਤਂ ਤੇ ਸ਼ੋਚਿਸ੍ਤਪਤੁ ਤਂ ਤੇ ਅਰ੍ਚਿਃ । ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਹੈਨਂ ਸੁਕृਤਾਮੁ ਲੋਕਮ੍
ਅਜਨਮਾ ਹਿੱਸਾ ਤਪਸ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਉਸ ਲਈ ਸਾੜੇ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਉਸ ਲਈ ਚਮਕੇ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਅਕਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉ।
ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੋਚਯੋ ਰਂਹਯੋ ਜਾਤਵੇਦੋ ਯਾਭਿਰਾਪृਣਾਸਿ ਦਿਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਜਂ ਯਨ੍ਤਮਨੁ ਤਾਃ ਸਮृਣ੍ਵਤਾਮਥੇਤਰਾਭਿਃ ਸ਼ਿਵਤਮਾਭਿਃ ਸ਼ृਤਂ ਕृਧਿ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਵਣ ਜੋ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਅਵ ਸृਜ ਪੁਨਰਗ੍ਨੇ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤ ਆਹੁਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਨ੍ । ਆਯੁਰ੍ਵਸਾਨ ਉਪ ਯਾਤੁ ਸ਼ੇषਃ ਸਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ, ਜੋ ਹਵਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।
{੭} ਅਤਿ ਦ੍ਰਵ ਸ਼੍ਵਾਨੌ ਸਾਰਮੇਯੌ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੌ ਸ਼ਬਲੌ ਸਾਧੁਨਾ ਪਥਾ । ਅਧਾ ਪਿਤॄਨ੍ਤ੍ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਾਮਪੀਹਿ ਯਮੇਨ ਯੇ ਸਧਮਾਦਂ ਮਦਨ੍ਤਿ
ਯਮ ਦੇ ਦੋ ਕੁੱਤੇ, ਸਾਰਮੇਯ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ-ਕਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਰਾਹ ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ; ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਜਾ, ਜੋ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੌ ਤੇ ਸ਼੍ਵਾਨੌ ਯਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰੌ ਚਤੁਰਕ੍ਸ਼ੌ ਪਥਿषਦੀ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਾ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਰਾਜਨ੍ ਪਰਿ ਧੇਹ੍ਯੇਨਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਨਮੀਵਂ ਚ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਯਮ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਕੁੱਤੇ, ਰਾਖੇ, ਚਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਵਾਲੇ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵਾ ਦੇ।
ਉਰੂਣਸਾਵਸੁਤृਪਾਵੁਦੁਮ੍ਬਲੌ ਯਮਸ੍ਯ ਦੂਤੌ ਚਰਤੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਤਾਵਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦृਸ਼ਯੇ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਪੁਨਰ੍ਦਾਤਾਮਸੁਮਦ੍ਯੇਹ ਭਦ੍ਰਮ੍
ਚੌੜੀ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਹਵਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਡੁੰਬਰ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮੁੜ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਇੱਥੇ, ਚੰਗੀ ਜੀਵਨ ਦੇਣ।
ਸੋਮ ਏਕੇਭ੍ਯਃ ਪਵਤੇ ਘृਤਮੇਕ ਉਪਾਸਤੇ । ਯੇਭ੍ਯੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਕਈਆਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਘੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵ ऋਤਸਾਤਾ ऋਤਜਾਤਾ ऋਤਾਵृਧਃ । ऋषੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਪੋਜਾਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਸੱਚ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰਹੇ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਧੇ—ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੇ ਯਮ, ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਤਪਸਾ ਯੇ ਅਨਾਧृष੍ਯਾਸ੍ਤਪਸਾ ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਯਯੁਃ । ਤਪੋ ਯੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮਹਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਅਜਿੱਤ ਹਨ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਸ਼ੂਰਾਸੋ ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਤਨੂਤ੍ਯਜਃ । ਯੇ ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਤਾਂ ਚਿਦੇਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਲਈ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਦੇ ਚੁੱਕੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਾਵੇ।
ਸਹਸ੍ਰਣੀਥਾਃ ਕਵਯੋ ਯੇ ਗੋਪਾਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ऋषੀਨ੍ ਤਪਸ੍ਵਤੋ ਯਮ ਤਪੋਜਾਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤਾਤ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਹੇ ਯਮ, ਤਪ ਤੋਂ ਜੰਮੇ—ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਮੈ ਭਵ ਪृਥਿਵ੍ਯਨृਕ੍ਸ਼ਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ । ਯਛਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸਪ੍ਰਥਾਃ
ਹੇ ਧਰਤੀ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਮ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਸੁਨਿਸਚਿਤ ਥਾਂ ਬਣ; ਉਸ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਤੇ ਖੁਲ੍ਹਾ ਆਸਰਾ ਦੇ।
ਅਸਂਬਾਧੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਉਰੌ ਲੋਕੇ ਨਿ ਧੀਯਸ੍ਵ । ਸ੍ਵਧਾ ਯਾਸ਼੍ਚਕृषੇ ਜੀਵਨ੍ ਤਾਸ੍ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਥਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖ; ਜੋ ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਭੋਗ ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।