ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਪਿਤਰੋ ਹਵਨ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਜ੍ਞਮਭਿਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ । ਆਸਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਮਾਦਯਧ੍ਵਮਨਮੀਵਾ ਇष ਆ ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੇ
ਪਿਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਬਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਦੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਯਾ ਸਰਥਂ ਯਯਾਥੋਕ੍ਥੈਃ ਸ੍ਵਧਾਭਿਰ੍ਦੇਵਿ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਮਦਨ੍ਤੀ । ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਘਮਿਡੋ ਅਤ੍ਰ ਭਾਗਂ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਰੋਟੀ ਤੇ ਧਨ ਦੇ।
ਉਦੀਰਤਾਮਵਰ ਉਤ੍ਪਰਾਸ ਉਨ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸਃ । ਅਸੁਂ ਯ ਈਯੁਰਵृਕਾ ऋਤਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਨੋऽਵਨ੍ਤੁ ਪਿਤਰੋ ਹਵੇषੁ
ਹੇ ਥੱਲੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਵਿਚਲੇ ਪਿਤਰੋ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਠੋ। ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਸਾਡੇ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਆਹਂ ਪਿਤॄਨ੍ਤ੍ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਾਮਵਿਤ੍ਸਿ ਨਪਾਤਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਣਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਃ । ਬਰ੍ਹਿषਦੋ ਯੇ ਸ੍ਵਧਯਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਭਜਨ੍ਤ ਪਿਤ੍ਵਸ੍ਤ ਇਹਾਗਮਿष੍ਠਾਃ
ਮੈਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਪਿਤਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਕਦਮ। ਜੋ ਬਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਇਦਂ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਾਸੋ ਯੇ ਅਪਰਾਸ ਈਯੁਃ । ਯੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਰਜਸ੍ਯਾ ਨਿषਕ੍ਤਾ ਯੇ ਵਾ ਨੂਨਂ ਸੁਵृਜਨਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ
ਅੱਜ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਵੇਂ, ਜੋ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਮਾਤਲੀ ਕਵ੍ਯੈਰ੍ਯਮੋ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ऋਕ੍ਵਭਿਰ੍ਵਾਵृਧਾਨਃ । ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਵਾਵृਧੁਰ੍ਯੇ ਚ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੇ ਨੋऽਵਨ੍ਤੁ ਪਿਤਰੋ ਹਵੇषੁ
ਮਾਤਲੀ ਕਾਵਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਰਿਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸ੍ਵਾਦੁष੍ਕਿਲਾਯਂ ਮਧੁਮਾਁ ਉਤਾਯਂ ਤੀਵ੍ਰਃ ਕਿਲਾਯਂ ਰਸਵਾਁ ਉਤਾਯਮ੍ । ਉਤੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਪਪਿਵਾਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ ਸਹਤ ਆਹਵੇषੁ
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਤੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਰੇਯਿਵਾਂਸਂ ਪ੍ਰਵਤੋ ਮਹੀਰਿਤਿ ਬਹੁਭ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਮਨੁਪਸ੍ਪਸ਼ਾਨਮ੍ । ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਸਂਗਮਨਂ ਜਨਾਨਾਂ ਯਮਂ ਰਾਜਾਨਂ ਹਵਿषਾ ਸਪਰ੍ਯਤ
ਜੋ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਕਈ ਰਾਹ ਲੱਭੇ। ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ।
ਯਮੋ ਨੋ ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਿਵੇਦ ਨੈषਾ ਗਵ੍ਯੂਤਿਰਪਭਰ੍ਤਵਾ ਉ । ਯਤ੍ਰਾ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਰੇਤਾ ਏਨਾ ਜਜ੍ਞਾਨਾਃ ਪਥ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸ੍ਵਾਃ
ਯਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਥੇ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਗਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਰਸਤਾ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ।
{੫} ਬਰ੍ਹਿषਦਃ ਪਿਤਰ ਊਤ੍ਯਰ੍ਵਾਗਿਮਾ ਵੋ ਹਵ੍ਯਾ ਚਕृਮਾ ਜੁषਧ੍ਵਮ੍ । ਤ ਆ ਗਤਾਵਸਾ ਸ਼ਂਤਮੇਨਾਧਾ ਨਃ ਸ਼ਂ ਯੋਰਰਪੋ ਦਧਾਤ
ਹੇ ਬਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪਿਤਰੋ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਓ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਓ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਆਚ੍ਯਾ ਜਾਨੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਨਿषਦ੍ਯੇਦਂ ਨੋ ਹਵਿਰਭਿ ਗृਣਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਮਾ ਹਿਂਸਿष੍ਟ ਪਿਤਰਃ ਕੇਨ ਚਿਨ੍ ਨੋ ਯਦ੍ਵ ਆਗਃ ਪੁਰੁषਤਾ ਕਰਾਮ
ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਬੈਠੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡਾ ਇਹ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਪਿਤਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋਈਏ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਵਹਤੁਂ ਕृਣੋਤਿ ਤੇਨੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਸਮੇਤਿ । ਯਮਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪਰ੍ਯੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹੋ ਜਾਯਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਨਨਾਸ਼
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦਾ ਜੋੜ ਬਣਾਇਆ, ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਇਕਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਯਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਗਲਵਕੜੀ ਹੋਈ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੁਕ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇਹਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪਥਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯਾਣੈਰ੍ਯੇਨਾ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਰੇਤਾਃ । ਉਭਾ ਰਾਜਾਨੌ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤੌ ਯਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਸਿ ਵਰੁਣਂ ਚ ਦੇਵਮ੍
ਤੂੰ ਚਲ, ਚਲ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਪਿਤਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਤੂੰ ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਅਪੇਤ ਵੀਤ ਵਿ ਚ ਸਰ੍ਪਤਾਤੋऽਸ੍ਮਾ ਏਤਂ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਮਕ੍ਰਨ੍ । ਅਹੋਭਿਰਦ੍ਭਿਰਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਮੋ ਦਦਾਤ੍ਯਵਸਾਨਮਸ੍ਮੈ
ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਹਟ ਜਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਦਿਨਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਧੀਮਹ੍ਯੁਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ । ਉਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਉਸ਼ਤ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਮਿਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਧੀਮਹਿ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ । ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ ਦ੍ਯੁਮਤ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਸਮਿਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਜਾਲਾ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਉਜਾਲਾ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਃ ਪਿਤਰੋ ਨਵਗ੍ਵਾ ਅਥਰ੍ਵਾਣੋ ਭृਗਵਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸਃ । ਤੇषਾਂ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਅੰਗਿਰਸ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਨਵਗਵਾ, ਅਥਰਵਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਸੋਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯਜਨਯੋਗ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਹੀਏ।
ਅਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯੈਰਾ ਗਹੀਹ ਯਮ ਵੈਰੂਪੈਰਿਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ । ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹੁਵੇ ਯਃ ਪਿਤਾ ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਾ ਨਿषਦ੍ਯ
ਯਮ, ਯਜਨਯੋਗ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮੈਂ ਵਿਵਸਵਤ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ।
ਇਮਂ ਯਮ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਮਾ ਹਿ ਰੋਹਾਙ੍ਗਿਰੋਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਹਵਿषੋ ਮਾਦਯਸ੍ਵ
ਯਮ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਵੀ ਰਚੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ; ਇਸ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਇਤ ਏਤ ਉਦਾਰੁਹਨ੍ ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਾਨ੍ਵਾਰੁਹਨ੍ । ਪ੍ਰ ਭੂਰ੍ਜਯੋ ਯਥਾ ਪਥਾ ਦ੍ਯਾਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਯਯੁਃ
ਇਥੋਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਗਿਰਸ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
18.2 ਯਮਾਯ ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਯਮਾਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਹਵਿਃ । ਯਮਂ ਹ ਯਜ੍ਞੋ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਗ੍ਨਿਦੂਤੋ ਅਰਂਕृਤਃ
ਯਮ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਯਮ ਲਈ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਨੂੰ ਯਜਨ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗੀ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਭੇਜਦਾ ਹੈ।
ਯਮਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਂ ਜੁਹੋਤਾ ਪ੍ਰ ਚ ਤਿष੍ਠਤ । ਇਦਂ ਨਮ ऋषਿਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਜੇਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪਥਿਕृਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਯਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜੋ। ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੂਰਵਜਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਬਣਾਏ।
ਯਮਾਯ ਘृਤਵਤ੍ਪਯੋ ਰਾਜ੍ਞੇ ਹਵਿਰ੍ਜੁਹੋਤਨ । ਸ ਨੋ ਜੀਵੇष੍ਵਾ ਯਮੇਦ੍ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ ਪ੍ਰ ਜੀਵਸੇ
ਯਮ ਰਾਜਾ ਲਈ ਘੀ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇਵੇ, ਜੀਵਨ ਲਈ।
ਮੈਨਮਗ੍ਨੇ ਵਿ ਦਹੋ ਮਾਭਿ ਸ਼ੂਸ਼ੁਚੋ ਮਾਸ੍ਯ ਤ੍ਵਚਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਮਾ ਸ਼ਰੀਰਮ੍ । ਸ਼ृਤਂ ਯਦਾ ਕਰਸਿ ਜਾਤਵੇਦੋऽਥੇਮੇਨਂ ਪ੍ਰ ਹਿਣੁਤਾਤ੍ਪਿਤॄਂਰੁਪ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਾੜ, ਨਾ ਤੀਬਰ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾੜ, ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਸਰੀਰ ਖਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ।
ਯਦਾ ਸ਼ृਤਂ ਕृਣਵੋ ਜਾਤਵੇਦੋऽਥੇਮਮੇਨਂ ਪਰਿ ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯਃ । ਯਦੋ ਗਛਾਤ੍ਯਸੁਨੀਤਿਮੇਤਾਮਥ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਸ਼ਨੀਰ੍ਭਵਾਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾ ਲੈਂਦਾ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਸੌਂਪ। ਜੇ ਉਹ ਗਲਤ ਰਸਤੇ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ।
ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇਭਿਃ ਪਵਤੇ षਡੁਰ੍ਵੀਰੇਕਮਿਦ੍ਬृਹਤ੍। ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਬ੍ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾ ਤਾ ਯਮ ਆਰ੍ਪਿਤਾ
ਤਿੰਨ ਕਦਰੂਆਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਛੇ ਵੱਡੀਆਂ ਪਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਛੰਦ—ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਗਾਯਤਰੀ—ਯਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਗਚ੍ਛ ਵਾਤਮਾਤ੍ਮਨਾ ਦਿਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਧਰ੍ਮਭਿਃ । ਅਪੋ ਵਾ ਗਚ੍ਛ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਹਿਤਮੋषਧੀषੁ ਪ੍ਰਤਿ ਤਿष੍ਠਾ ਸ਼ਰੀਰੈਃ
ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਾਹ ਨਾਲ ਹਵਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ। ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ। ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਾ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ; ਜਾਂ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਅਜੋ ਭਾਗਸ੍ਤਪਸਸ੍ਤਂ ਤਪਸ੍ਵ ਤਂ ਤੇ ਸ਼ੋਚਿਸ੍ਤਪਤੁ ਤਂ ਤੇ ਅਰ੍ਚਿਃ । ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਜਾਤਵੇਦਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਵਹੈਨਂ ਸੁਕृਤਾਮੁ ਲੋਕਮ੍
ਅਜਨਮਾ ਹਿੱਸਾ ਤਪਸ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਤਪ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਅੱਗ ਉਸ ਲਈ ਸਾੜੇ, ਤੇਰੀ ਜੋਤ ਉਸ ਲਈ ਚਮਕੇ। ਜਾਤਵੇਦਸ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਅਕਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉ।
ਯਾਸ੍ਤੇ ਸ਼ੋਚਯੋ ਰਂਹਯੋ ਜਾਤਵੇਦੋ ਯਾਭਿਰਾਪृਣਾਸਿ ਦਿਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਜਂ ਯਨ੍ਤਮਨੁ ਤਾਃ ਸਮृਣ੍ਵਤਾਮਥੇਤਰਾਭਿਃ ਸ਼ਿਵਤਮਾਭਿਃ ਸ਼ृਤਂ ਕृਧਿ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੇਰੀਆਂ ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਉਹ ਲਪਟਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਵਣ ਜੋ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਅਵ ਸृਜ ਪੁਨਰਗ੍ਨੇ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਸ੍ਤ ਆਹੁਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਾਨ੍ । ਆਯੁਰ੍ਵਸਾਨ ਉਪ ਯਾਤੁ ਸ਼ੇषਃ ਸਂ ਗਚ੍ਛਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਿਤਰਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ, ਜੋ ਹਵਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।