ਸ੍ਵਾਵृਗ੍ਦੇਵਸ੍ਯਾਮृਤਂ ਯਦੀ ਗੋਰਤੋ ਜਾਤਾਸੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤ ਉਰ੍ਵੀ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਤਤ੍ਤੇ ਯਜੁਰ੍ਗੁਰ੍ਦੁਹੇ ਯਦੇਨੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਘृਤਂ ਵਾਃ
ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਅਮਰਤਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਗਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅਸਮਾਨੀ ਘਿਉ ਦੋਹਦੇ ਹੋ।
ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਨ੍ ਨੋ ਰਾਜਾ ਜਗृਹੇ ਕਦਸ੍ਯਾਤਿ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕृਮਾ ਕੋ ਵਿ ਵੇਦ । ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ष੍ਮਾ ਜੁਹੁਰਾਣੋ ਦੇਵਾਂ ਛ੍ਲੋਕੋ ਨ ਯਾਤਾਮਪਿ ਵਾਜੋ ਅਸ੍ਤਿ
ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਦੋਂ ਉਹ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਭਜਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਾਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਦ੍ਵਿषੁਰੂਪਾ ਭਵਾਤਿ । ਯਮਸ੍ਯ ਯੋ ਮਨਵਤੇ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨੇ ਤਮृष੍ਵ ਪਾਹ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਹ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕੇ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਵਿਦਥੇ ਮਾਦਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸਦਨੇ ਧਾਰਯਨ੍ਤੇ । ਸੂਰ੍ਯੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਦਧੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਕ੍ਤੂਨ੍ ਪਰਿ ਦ੍ਯੋਤਨਿਂ ਚਰਤੋ ਅਜਸ੍ਰਾ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਸਾਈਆਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਮਨ੍ਮਨਿ ਸਂਚਰਨ੍ਤ੍ਯਪੀਚ੍ਯੇ ਨ ਵਯਮਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰਾਦਿਤਿਰਨਾਗਾਨ੍ਤ੍ਸਵਿਤਾ ਦੇਵੋ ਵਰੁਣਾਯ ਵੋਚਤ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਪਹਚਾਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਮਿਤਰ, ਅਰਯਮਨ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਬੋਲਣ, ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ।
ਸਖਾਯ ਆ ਸ਼ਿषਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ । ਸ੍ਤੁष ਊ षੁ ਨृਤਮਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ
ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਆਓ ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ।
ਸ਼ਵਸਾ ਹ੍ਯਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਮਘੈਰ੍ਮਘੋਨੋ ਅਤਿ ਸ਼ੂਰ ਦਾਸ਼ਸਿ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ।
ਸ੍ਤੇਗੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਮਤ੍ਯੇषਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਹੀ ਨੋ ਵਾਤਾ ਇਹ ਵਾਨ੍ਤੁ ਭੂਮੌ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਵਰੁਣੋ ਯੁਜਮਾਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨੇ ਨ ਵ੍ਯਸृष੍ਟ ਸ਼ੋਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਹਿਣ। ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਾ ਪਾਓ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਗਰ੍ਤਸਦਂ ਜਨਾਨਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਭੀਮਮੁਪਹਤ੍ਨੁਮੁਗ੍ਰਮ੍ । ਮृਡਾ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸ੍ਤਵਾਨੋ ਅਨ੍ਯਮਸ੍ਮਤ੍ਤੇ ਨਿ ਵਪਨ੍ਤੁ ਸੇਨ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਡੂੰਘੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ। ਹੇ ਰੁਦਰ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀਦਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ।
{੪} ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਹਵਨ੍ਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮਧ੍ਵਰੇ ਤਾਯਮਾਨੇ । ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸੁਕृਤੋ ਹਵਨ੍ਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਾਰ੍ਯਂ ਦਾਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿਵੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਪਿਤਰੋ ਹਵਨ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਜ੍ਞਮਭਿਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ । ਆਸਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਮਾਦਯਧ੍ਵਮਨਮੀਵਾ ਇष ਆ ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੇ
ਪਿਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੱਖਣਾ ਦੇ ਕੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਬਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ-ਪਾਣੀ ਦੇ।
ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਯਾ ਸਰਥਂ ਯਯਾਥੋਕ੍ਥੈਃ ਸ੍ਵਧਾਭਿਰ੍ਦੇਵਿ ਪਿਤृਭਿਰ੍ਮਦਨ੍ਤੀ । ਸਹਸ੍ਰਾਰ੍ਘਮਿਡੋ ਅਤ੍ਰ ਭਾਗਂ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਜੋ ਰਥ ਤੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਜਨਾਂ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਗੁਣਾ ਰੋਟੀ ਤੇ ਧਨ ਦੇ।
ਉਦੀਰਤਾਮਵਰ ਉਤ੍ਪਰਾਸ ਉਨ੍ ਮਧ੍ਯਮਾਃ ਪਿਤਰਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸਃ । ਅਸੁਂ ਯ ਈਯੁਰਵृਕਾ ऋਤਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਨੋऽਵਨ੍ਤੁ ਪਿਤਰੋ ਹਵੇषੁ
ਹੇ ਥੱਲੇ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਵਿਚਲੇ ਪਿਤਰੋ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਉੱਠੋ। ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਸਾਡੇ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਆਹਂ ਪਿਤॄਨ੍ਤ੍ਸੁਵਿਦਤ੍ਰਾਮਵਿਤ੍ਸਿ ਨਪਾਤਂ ਚ ਵਿਕ੍ਰਮਣਂ ਚ ਵਿष੍ਣੋਃ । ਬਰ੍ਹਿषਦੋ ਯੇ ਸ੍ਵਧਯਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਭਜਨ੍ਤ ਪਿਤ੍ਵਸ੍ਤ ਇਹਾਗਮਿष੍ਠਾਃ
ਮੈਂ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ ਉਹ ਸਿਆਣੇ ਪਿਤਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਵੱਡੇ ਕਦਮ। ਜੋ ਬਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ।
ਇਦਂ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਯੇ ਪੂਰ੍ਵਾਸੋ ਯੇ ਅਪਰਾਸ ਈਯੁਃ । ਯੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵੇ ਰਜਸ੍ਯਾ ਨਿषਕ੍ਤਾ ਯੇ ਵਾ ਨੂਨਂ ਸੁਵृਜਨਾਸੁ ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ
ਅੱਜ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਵੇਂ, ਜੋ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੁਣ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਮਾਤਲੀ ਕਵ੍ਯੈਰ੍ਯਮੋ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰ੍ऋਕ੍ਵਭਿਰ੍ਵਾਵृਧਾਨਃ । ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾ ਵਾਵृਧੁਰ੍ਯੇ ਚ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੇ ਨੋऽਵਨ੍ਤੁ ਪਿਤਰੋ ਹਵੇषੁ
ਮਾਤਲੀ ਕਾਵਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਰਿਕਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹੋਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਾਂ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਪਿਤਰ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਸ੍ਵਾਦੁष੍ਕਿਲਾਯਂ ਮਧੁਮਾਁ ਉਤਾਯਂ ਤੀਵ੍ਰਃ ਕਿਲਾਯਂ ਰਸਵਾਁ ਉਤਾਯਮ੍ । ਉਤੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਪਪਿਵਾਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ ਸਹਤ ਆਹਵੇषੁ
ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਤੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਪਰੇਯਿਵਾਂਸਂ ਪ੍ਰਵਤੋ ਮਹੀਰਿਤਿ ਬਹੁਭ੍ਯਃ ਪਨ੍ਥਾਮਨੁਪਸ੍ਪਸ਼ਾਨਮ੍ । ਵੈਵਸ੍ਵਤਂ ਸਂਗਮਨਂ ਜਨਾਨਾਂ ਯਮਂ ਰਾਜਾਨਂ ਹਵਿषਾ ਸਪਰ੍ਯਤ
ਜੋ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਕਈ ਰਾਹ ਲੱਭੇ। ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਮ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿਓ।
ਯਮੋ ਨੋ ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਿਵੇਦ ਨੈषਾ ਗਵ੍ਯੂਤਿਰਪਭਰ੍ਤਵਾ ਉ । ਯਤ੍ਰਾ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਰੇਤਾ ਏਨਾ ਜਜ੍ਞਾਨਾਃ ਪਥ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸ੍ਵਾਃ
ਯਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਖੋਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜਿਥੇ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਜੋ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਗਏ ਹਨ, ਉਹੀ ਰਸਤਾ, ਉਹੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ।
{੫} ਬਰ੍ਹਿषਦਃ ਪਿਤਰ ਊਤ੍ਯਰ੍ਵਾਗਿਮਾ ਵੋ ਹਵ੍ਯਾ ਚਕृਮਾ ਜੁषਧ੍ਵਮ੍ । ਤ ਆ ਗਤਾਵਸਾ ਸ਼ਂਤਮੇਨਾਧਾ ਨਃ ਸ਼ਂ ਯੋਰਰਪੋ ਦਧਾਤ
ਹੇ ਬਰਸੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪਿਤਰੋ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਓ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਹਵਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰੋ। ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਓ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਓ।
ਆਚ੍ਯਾ ਜਾਨੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਨਿषਦ੍ਯੇਦਂ ਨੋ ਹਵਿਰਭਿ ਗृਣਨ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇ । ਮਾ ਹਿਂਸਿष੍ਟ ਪਿਤਰਃ ਕੇਨ ਚਿਨ੍ ਨੋ ਯਦ੍ਵ ਆਗਃ ਪੁਰੁषਤਾ ਕਰਾਮ
ਸੱਜੇ ਘੁੱਟ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕੇ ਬੈਠੋ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਸਾਡਾ ਇਹ ਭੋਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ। ਪਿਤਰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ, ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਭੁੱਲ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋਈਏ।
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਦੁਹਿਤ੍ਰੇ ਵਹਤੁਂ ਕृਣੋਤਿ ਤੇਨੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਸਮੇਤਿ । ਯਮਸ੍ਯ ਮਾਤਾ ਪਰ੍ਯੁਹ੍ਯਮਾਨਾ ਮਹੋ ਜਾਯਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਨਨਾਸ਼
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਵਿਆਹ ਦਾ ਜੋੜ ਬਣਾਇਆ, ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਇਕਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਯਮ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਗਲਵਕੜੀ ਹੋਈ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੁਕ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇਹਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪਥਿਭਿਃ ਪੂਰ੍ਯਾਣੈਰ੍ਯੇਨਾ ਤੇ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਰੇਤਾਃ । ਉਭਾ ਰਾਜਾਨੌ ਸ੍ਵਧਯਾ ਮਦਨ੍ਤੌ ਯਮਂ ਪਸ਼੍ਯਾਸਿ ਵਰੁਣਂ ਚ ਦੇਵਮ੍
ਤੂੰ ਚਲ, ਚਲ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਪਿਤਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ ਤੂੰ ਯਮ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਦੋਵੇਂ ਰਾਜੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਅਪੇਤ ਵੀਤ ਵਿ ਚ ਸਰ੍ਪਤਾਤੋऽਸ੍ਮਾ ਏਤਂ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਮਕ੍ਰਨ੍ । ਅਹੋਭਿਰਦ੍ਭਿਰਕ੍ਤੁਭਿਰ੍ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਯਮੋ ਦਦਾਤ੍ਯਵਸਾਨਮਸ੍ਮੈ
ਤੂੰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ, ਹਟ ਜਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਜਾ; ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਉਸ ਲਈ ਬਣਾਇਆ। ਦਿਨਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ, ਰਾਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਯਮ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਸ਼ਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਧੀਮਹ੍ਯੁਸ਼ਨ੍ਤਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ । ਉਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਉਸ਼ਤ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਮਿਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵੇਧੀਮਹਿ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ । ਦ੍ਯੁਮਾਨ੍ ਦ੍ਯੁਮਤ ਆ ਵਹ ਪਿਤॄਨ੍ ਹਵਿषੇ ਅਤ੍ਤਵੇ
ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਉਜਾਲੇ ਨਾਲ ਸਮਿਧ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਜਾਲਾ ਵਾਲੀ ਅੱਗ, ਉਜਾਲਾ ਵਾਲੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਭੋਗ ਤੇ ਯਜਨ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨਃ ਪਿਤਰੋ ਨਵਗ੍ਵਾ ਅਥਰ੍ਵਾਣੋ ਭृਗਵਃ ਸੋਮ੍ਯਾਸਃ । ਤੇषਾਂ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਅੰਗਿਰਸ, ਸਾਡੇ ਪਿਤਰ, ਨਵਗਵਾ, ਅਥਰਵਣ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਅਤੇ ਸੋਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਯਜਨਯੋਗ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਹੀਏ।
ਅਙ੍ਗਿਰੋਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਿਯੈਰਾ ਗਹੀਹ ਯਮ ਵੈਰੂਪੈਰਿਹ ਮਾਦਯਸ੍ਵ । ਵਿਵਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਹੁਵੇ ਯਃ ਪਿਤਾ ਤੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਾ ਨਿषਦ੍ਯ
ਯਮ, ਯਜਨਯੋਗ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਮੈਂ ਵਿਵਸਵਤ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠ।
ਇਮਂ ਯਮ ਪ੍ਰਸ੍ਤਰਮਾ ਹਿ ਰੋਹਾਙ੍ਗਿਰੋਭਿਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਃ ਕਵਿਸ਼ਸ੍ਤਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾ ਰਾਜਨ੍ ਹਵਿषੋ ਮਾਦਯਸ੍ਵ
ਯਮ, ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ। ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਵੀ ਰਚੇ ਮੰਤ੍ਰ ਤੈਨੂੰ ਲਿਆਉਣ; ਇਸ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਇਤ ਏਤ ਉਦਾਰੁਹਨ੍ ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠਾਨ੍ਵਾਰੁਹਨ੍ । ਪ੍ਰ ਭੂਰ੍ਜਯੋ ਯਥਾ ਪਥਾ ਦ੍ਯਾਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਯਯੁਃ
ਇਥੋਂ ਉਹ ਉੱਚੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਉੱਚਾਈ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ, ਅੰਗਿਰਸ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।