ਕਿਂ ਭ੍ਰਾਤਾਸਦ੍ਯਦਨਾਥਂ ਭਵਾਤਿ ਕਿਮੁ ਸ੍ਵਸਾ ਯਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਨਿਗਛਾਤ੍। ਕਾਮਮੂਤਾ ਬਹ੍ਵੇਤਦ੍ਰਪਾਮਿ ਤਨ੍ਵਾ ਮੇ ਤਨ੍ਵਂ ਸਂ ਪਿਪृਗ੍ਧਿ
ਭਰਾ ਕੀ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ? ਭੈਣ ਕੀ ਹੈ ਜੇ ਉਸ 'ਤੇ ਦੁੱਖ ਆ ਜਾਵੇ? ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਉਲਟ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਸਹਿ ਲਵਾਂ; ਮੇਰੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਨ ਤੇ ਨਾਥਂ ਯਮ੍ਯਤ੍ਰਾਹਮਸ੍ਮਿ ਨ ਤੇ ਤਨੂਂ ਤਨ੍ਵਾ ਸਂ ਪਪृਚ੍ਯਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯੇਨ ਮਤ੍ਪ੍ਰਮੁਦਃ ਕਲ੍ਪਯਸ੍ਵ ਨ ਤੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਭਗੇ ਵष੍ਟ੍ਯੇਤਤ੍
ਯਮੀ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੇਰੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜੀ; ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਲੱਭ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸੁਭਾਗੀ—ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਨ ਵਾ ਉ ਤੇ ਤਨੂਂ ਤਨ੍ਵਾ ਸਂ ਪਿਪृਚ੍ਯਾਂ ਪਾਪਮਾਹੁਰ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਨਿਗਚ੍ਛਾਤ੍। ਅਸਂਯਦੇਤਨ੍ ਮਨਸੋ ਹृਦੋ ਮੇ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸ੍ਵਸੁਃ ਸ਼ਯਨੇ ਯਚ੍ਛਯੀਯ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਆਪਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੋੜਾਂਗਾ; ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੈਣ ਨੇੜੇ ਆਵੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੈ; ਇਹ ਸੋਚ, ਇਹ ਭਾਵ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ—ਭਰਾ ਭੈਣ ਨਾਲ ਲੈਟੇ।
ਬਤੋ ਬਤਾਸਿ ਯਮ ਨੈਵ ਤੇ ਮਨੋ ਹृਦਯਂ ਚਾਵਿਦਾਮਾ । ਅਨ੍ਯਾ ਕਿਲ ਤ੍ਵਾਂ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇਵ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਿ ष੍ਵਜਾਤੌ ਲਿਬੁਜੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਹਾਏ ਹਾਏ ਯਮ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ; ਕੋਈ ਹੋਰ, ਸਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਜਨਮ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਵ੍ਰੱਖ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਮੂ षੁ ਯਮ੍ਯਨ੍ਯ ਉ ਤ੍ਵਾਂ ਪਰਿ ष੍ਵਜਾਤੌ ਲਿਬੁਜੇਵ ਵृਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਮਨ ਇਛਾ ਸ ਵਾ ਤਵਾਧਾ ਕृਣੁष੍ਵ ਸਂਵਿਦਂ ਸੁਭਦ੍ਰਾਮ੍
ਹੇ ਯਮੀ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਔਰਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵੇਲੇ ਤੈਨੂੰ ਇਉਂ ਜੱਫੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਦਰਖ਼ਤ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਉਸ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵੱਲ ਕਰੇ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਸਾਂਝ ਬਣਾਉ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਚ੍ਛਨ੍ਦਾਂਸਿ ਕਵਯੋ ਵਿ ਯੇਤਿਰੇ ਪੁਰੁਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਆਪੋ ਵਾਤਾ ਓषਧਯਸ੍ਤਾਨ੍ਯੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਭੁਵਨ ਆਰ੍ਪਿਤਾਨਿ
ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਛੰਦ ਬਣਾਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੇਅੰਤ ਰੂਪਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪਾਣੀਆਂ, ਹਵਾਵਾਂ ਤੇ ਬੂਟੀਆਂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਇਕੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵृषਾ ਵृष੍ਣੇ ਦੁਦੁਹੇ ਦੋਹਸਾ ਦਿਵਃ ਪਯਾਂਸਿ ਯਹ੍ਵੋ ਅਦਿਤੇਰਦਾਭ੍ਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ ਵੇਦ ਵਰੁਣੋ ਯਥਾ ਧਿਯਾ ਸ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਯਜਤਿ ਯਜ੍ਞਿਯਾਮृਤੂਨ੍
ਬਲਵਾਨ ਨੇ ਬਲਵਾਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀਆਂ ਨਿਕਾਲੀਆਂ; ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਅਟੱਲ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਵਰੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯੋਗ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਪਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀਰਪ੍ਯਾ ਚ ਯੋषਣਾ ਨਦਸ੍ਯ ਨਾਦੇ ਪਰਿ ਪਾਤੁ ਨੋ ਮਨਃ । ਇष੍ਟਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਅਦਿਤਿਰ੍ਨਿ ਧਾਤੁ ਨੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਿ ਵੋਚਤਿ
ਗੰਧਰਵੀ ਤੇ ਔਰਤ, ਦੋਵੇਂ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਬਚਾਉਣ। ਚਾਹੀਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਟਿਕਾਏ; ਸਾਡਾ ਭਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਚਿਤ੍ਨੁ ਭਦ੍ਰਾ ਕ੍ਸ਼ੁਮਤੀ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤ੍ਯੁषਾ ਉਵਾਸ ਮਨਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਵਤੀ । ਯਦੀਮੁਸ਼ਨ੍ਤਮੁਸ਼ਤਾਮਨੁ ਕ੍ਰਤੁਮਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਵਿਦਥਾਯ ਜੀਜਨਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੀ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਨੂ ਲਈ ਉੱਜਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਗ ਪਈ। ਜਦ ਜਾਗਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਜਾਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੱਗ, ਯਜਮਾਨ, ਨੂੰ ਰਸਮ ਲਈ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
{੨} ਅਧ ਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਪ੍ਸਂ ਵਿਭ੍ਵਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਰਾਭਰਦਿषਿਰਃ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਅਧ੍ਵਰੇ । ਯਦੀ ਵਿਸ਼ੋ ਵृਣਤੇ ਦਸ੍ਮਮਾਰ੍ਯਾ ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਮਧ ਧੀਰਜਾਯਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਿਆਣਾ ਬੂੰਦ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਾਜ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਭਲੇ ਲੋਕ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਸਿ ਰਣ੍ਵੋ ਯਵਸੇਵ ਪੁष੍ਯਤੇ ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਰਗ੍ਨੇ ਮਨੁषਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ । ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾ ਯਚ੍ਛਸ਼ਮਾਨ ਉਕ੍ਥ੍ਯੋ ਵਾਜਂ ਸਸਵਾਮੁਪਯਾਸਿ ਭੂਰਿਭਿਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੌ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ; ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਯਜਮਾਨ। ਜਦ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਇਕ ਸ਼ਖਸ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਦੀਰਯ ਪਿਤਰਾ ਜਾਰ ਆ ਭਗਮਿਯਕ੍ਸ਼ਤਿ ਹਰ੍ਯਤੋ ਹृਤ੍ਤ ਇष੍ਯਤਿ । ਵਿਵਕ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਃ ਸ੍ਵਪਸ੍ਯਤੇ ਮਖਸ੍ਤਵਿष੍ਯਤੇ ਅਸੁਰੋ ਵੇਪਤੇ ਮਤੀ
ਉਠੋ, ਪਿਤਰੋ, ਵਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਭਾਗ ਲੱਭਦਾ, ਸੋਹਣੀ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੱਗ ਰਸਮ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਤਾਕਤਵਰ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚ ਨਾਲ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਮਤਿਂ ਮਰ੍ਤੋ ਅਖ੍ਯਤ੍ਸਹਸਃ ਸੂਨੋ ਅਤਿ ਸ ਪ੍ਰ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ । ਇषਂ ਦਧਾਨੋ ਵਹਮਾਨੋ ਅਸ਼੍ਵੈਰਾ ਸ ਦ੍ਯੁਮਾਮਮਵਾਨ੍ ਭੂषਤਿ ਦ੍ਯੂਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਦੂਰ ਤੱਕ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸਦਨੇ ਸਧਸ੍ਥੇ ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਰਥਮਮृਤਸ੍ਯ ਦ੍ਰਵਿਤ੍ਨੁਮ੍ । ਆ ਨੋ ਵਹ ਰੋਦਸੀ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੇ ਮਾਕਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਪ ਭੂਰਿਹ ਸ੍ਯਾਃ
ਸਾਡੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਅੱਗ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ; ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਰਥੀ ਜੋੜ। ਸਾਨੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ, ਦੇਵੀਆਂ, ਲਿਆ; ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਰਹੀਏ।
ਯਦਗ੍ਨ ਏषਾ ਸਮਿਤਿਰ੍ਭਵਾਤਿ ਦੇਵੀ ਦੇਵੇषੁ ਯਜਤਾ ਯਜਤ੍ਰ । ਰਤ੍ਨਾ ਚ ਯਦ੍ਵਿਭਜਾਸਿ ਸ੍ਵਧਾਵੋ ਭਾਗਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਵਸੁਮਨ੍ਤਂ ਵੀਤਾਤ੍
ਜਦ ਵੀ ਇਹ ਸਭਾ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ; ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਖਜਾਨੇ ਤੂੰ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦੌਲਤ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇ।
ਅਨ੍ਵਗ੍ਨਿਰੁषਸਾਮਗ੍ਰਮਖ੍ਯਦਨ੍ਵਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਅਨੁ ਸੂਰ੍ਯ ਉषਸੋ ਅਨੁ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਾਇਆ, ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ ਤੇ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰੁषਸਾਮਗ੍ਰਮਖ੍ਯਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਾਨਿ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁਧਾ ਚ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਆ ਤਤਾਨ
ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ, ਉਹ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਈਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ ਤੇ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਯਾਵਾ ਹ ਕ੍ਸ਼ਾਮਾ ਪ੍ਰਥਮੇ ऋਤੇਨਾਭਿਸ਼੍ਰਾਵੇ ਭਵਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਚਾ । ਦੇਵੋ ਯਨ੍ ਮਰ੍ਤਾਨ੍ ਯਜਥਾਯ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਸੀਦਦ੍ਧੋਤਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸ੍ਵਮਸੁਂ ਯਨ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਏ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ। ਜਦ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਰਿਭੂਰ੍ऋਤੇਨ ਵਹਾ ਨੋ ਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਥਮਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ । ਧੂਮਕੇਤੁਃ ਸਮਿਧਾ ਭਾऋਜੀਕੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹੋਤਾ ਨਿਤ੍ਯੋ ਵਾਚਾ ਯਜੀਯਾਨ੍
ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਸੱਚ ਨਾਲ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਸਾਡੀ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ। ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਸੜਕਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਮਿੱਠਾ, ਸਦਾ ਲਈ ਯਜਮਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ।
{੩} ਅਰ੍ਚਾਮਿ ਵਾਂ ਵਰ੍ਧਾਯਾਪੋ ਘृਤਸ੍ਨੂ ਦ੍ਯਾਵਾਭੂਮੀ ਸ਼ृਣੁਤਂ ਰੋਦਸੀ ਮੇ । ਅਹਾ ਯਦ੍ਦੇਵਾ ਅਸੁਨੀਤਿਮਾਯਨ੍ ਮਧ੍ਵਾ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਪਿਤਰਾ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਧਾਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ; ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ, ਮੇਰੀ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਦਿਨ ਚੜ੍ਹਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਤਾਜ਼ਾ ਕਰਣ।
ਸ੍ਵਾਵृਗ੍ਦੇਵਸ੍ਯਾਮृਤਂ ਯਦੀ ਗੋਰਤੋ ਜਾਤਾਸੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤ ਉਰ੍ਵੀ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਤਤ੍ਤੇ ਯਜੁਰ੍ਗੁਰ੍ਦੁਹੇ ਯਦੇਨੀ ਦਿਵ੍ਯਂ ਘृਤਂ ਵਾਃ
ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਦੀ ਅਮਰਤਾ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਗਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਬਾਣੀ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਅਸਮਾਨੀ ਘਿਉ ਦੋਹਦੇ ਹੋ।
ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਨ੍ ਨੋ ਰਾਜਾ ਜਗृਹੇ ਕਦਸ੍ਯਾਤਿ ਵ੍ਰਤਂ ਚਕृਮਾ ਕੋ ਵਿ ਵੇਦ । ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ष੍ਮਾ ਜੁਹੁਰਾਣੋ ਦੇਵਾਂ ਛ੍ਲੋਕੋ ਨ ਯਾਤਾਮਪਿ ਵਾਜੋ ਅਸ੍ਤਿ
ਕਿਹੜਾ ਰਾਜਾ ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਕਦੋਂ ਉਹ ਆਵੇਗਾ? ਅਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਮਿਤ੍ਰ ਵੀ, ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਭਜਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰਾਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਾ ਯਦ੍ਵਿषੁਰੂਪਾ ਭਵਾਤਿ । ਯਮਸ੍ਯ ਯੋ ਮਨਵਤੇ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨੇ ਤਮृष੍ਵ ਪਾਹ੍ਯਪ੍ਰਯੁਚ੍ਛਨ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੰਦਾ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਯਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਉਹ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕੇ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਵਿਦਥੇ ਮਾਦਯਨ੍ਤੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸਦਨੇ ਧਾਰਯਨ੍ਤੇ । ਸੂਰ੍ਯੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਦਧੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਕ੍ਤੂਨ੍ ਪਰਿ ਦ੍ਯੋਤਨਿਂ ਚਰਤੋ ਅਜਸ੍ਰਾ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰੱਖੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਦਾ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਸਾਈਆਂ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਮਨ੍ਮਨਿ ਸਂਚਰਨ੍ਤ੍ਯਪੀਚ੍ਯੇ ਨ ਵਯਮਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਮ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰਾਦਿਤਿਰਨਾਗਾਨ੍ਤ੍ਸਵਿਤਾ ਦੇਵੋ ਵਰੁਣਾਯ ਵੋਚਤ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਹੇਠਲੀ ਪਹਚਾਣ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਮਿਤਰ, ਅਰਯਮਨ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਬੋਲਣ, ਅਸੀਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ।
ਸਖਾਯ ਆ ਸ਼ਿषਾਮਹੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ । ਸ੍ਤੁष ਊ षੁ ਨृਤਮਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ
ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੈ। ਆਓ ਉਸ ਮਹਾਂਵੀਰ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ।
ਸ਼ਵਸਾ ਹ੍ਯਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇਨ ਵृਤ੍ਰਹਾ । ਮਘੈਰ੍ਮਘੋਨੋ ਅਤਿ ਸ਼ੂਰ ਦਾਸ਼ਸਿ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆ, ਤੂੰ ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ।
ਸ੍ਤੇਗੋ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਮਤ੍ਯੇषਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਮਹੀ ਨੋ ਵਾਤਾ ਇਹ ਵਾਨ੍ਤੁ ਭੂਮੌ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਵਰੁਣੋ ਯੁਜਮਾਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨੇ ਨ ਵ੍ਯਸृष੍ਟ ਸ਼ੋਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਹਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੀ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਹਿਣ। ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ ਤੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੰਗਲ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਨਾ ਪਾਓ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਗਰ੍ਤਸਦਂ ਜਨਾਨਾਂ ਰਾਜਾਨਂ ਭੀਮਮੁਪਹਤ੍ਨੁਮੁਗ੍ਰਮ੍ । ਮृਡਾ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਰੁਦ੍ਰ ਸ੍ਤਵਾਨੋ ਅਨ੍ਯਮਸ੍ਮਤ੍ਤੇ ਨਿ ਵਪਨ੍ਤੁ ਸੇਨ੍ਯਮ੍
ਉਸ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਡੂੰਘੀ ਥਾਂ ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰ। ਹੇ ਰੁਦਰ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀਦਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਮਿਹਰ ਕਰ, ਤੇਰੀ ਸੈਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ।
{੪} ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋ ਹਵਨ੍ਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮਧ੍ਵਰੇ ਤਾਯਮਾਨੇ । ਸਰਸ੍ਵਤੀਂ ਸੁਕृਤੋ ਹਵਨ੍ਤੇ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਾਰ੍ਯਂ ਦਾਤ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਰਸਵਤੀ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ। ਸਰਸਵਤੀ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਵਰ ਦਿਵੇ।