ਤਾਂ ਪੂषਂ ਛਿਵਤਮਾਮੇਰਯਸ੍ਵ ਯਸ੍ਯਾਂ ਬੀਜਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਵਪਨ੍ਤਿ । ਯਾ ਨ ਊਰੂ ਉਸ਼ਤੀ ਵਿਸ਼੍ਰਯਾਤਿ ਯਸ੍ਯਾਮੁਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਹਰੇਮ ਸ਼ੇਪਃ
ਪੂਸ਼ਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਬੀਜ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਤੰਗਾਂ ਕਦੇ ਥੱਕਦੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਢਿੱਲੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ—ਉਸ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਬੰਨ੍ਹ ਹਟਾ ਸਕੀਏ।
ਆ ਰੋਹੋਰੁਮੁਪ ਧਤ੍ਸ੍ਵ ਹਸ੍ਤਂ ਪਰਿ ष੍ਵਜਸ੍ਵ ਜਾਯਾਂ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਃ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਕृਣ੍ਵਾਥਾਮਿਹ ਮੋਦਮਾਨੌ ਦੀਰ੍ਘਂ ਵਾਮਾਯੁਃ ਸਵਿਤਾ ਕृਣੋਤੁ
ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਲੈ, ਆਪਣੀ ਤੰਗ 'ਤੇ ਰੱਖ; ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਧੂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਥੇ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰੋ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਸਵਿਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ।
ਆ ਵਾਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਜਨਯਤੁ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਹੋਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸਮਨਕ੍ਤ੍ਵਰ੍ਯਮਾ । ਅਦੁਰ੍ਮਙ੍ਗਲੀ ਪਤਿਲੋਕਮਾ ਵਿਸ਼ੇਮਂ ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵ ਦ੍ਵਿਪਦੇ ਸ਼ਂ ਚਤੁष੍ਪਦੇ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰੇ; ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਰਯਮਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜਨ। ਅਸੀਂ ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਜਾਵਾਂ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
{੧੦} ਦੇਵੈਰ੍ਦਤ੍ਤਂ ਮਨੁਨਾ ਸਾਕਮੇਤਦ੍ਵਾਧੂਯਂ ਵਾਸੋ ਵਧ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ । ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਦਦਾਤਿ ਸ ਇਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਲ੍ਪਾਨਿ ਹਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਵਧੂ ਦਾ ਕੱਪੜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੂ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਵਧੂ ਦਾ ਲਿਬਾਸ ਅਤੇ ਵਧੂਪਤੀ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਕਿਸੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਿਸ਼ਾਚ ਅਤੇ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਵਿਵਾਹ-ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਮੇ ਦਤ੍ਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਾਗਂ ਵਧੂਯੋਰ੍ਵਾਧੂਯਂ ਵਾਸੋ ਵਧ੍ਵਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ । ਯੁਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਨੁਮਨ੍ਯਮਾਨੌ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਸਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਦਤ੍ਤਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਵਧੂ ਦਾ ਕੱਪੜਾ, ਵਧੂ ਦਾ ਲਿਬਾਸ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੋ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ੍ਯੋਨਾਦ੍ਯੋਨੇਰਧਿ ਬਧ੍ਯਮਾਨੌ ਹਸਾਮੁਦੌ ਮਹਸਾ ਮੋਦਮਾਨੌ । ਸੁਗੂ ਸੁਪੁਤ੍ਰੌ ਸੁਗृਹੌ ਤਰਾਥੋ ਜੀਵਾਵੁषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ
ਸੁਖਦਾਈ ਵਿਵਾਹ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ, ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੇ ਬੱਚੇ, ਚੰਗੇ ਘਰ ਵਾਲੇ ਹੋਵੋ; ਲੰਬਾ ਜੀਵਨ ਹੋਵੇ, ਸਵੇਰ ਵੇਖੋ।
ਨਵਂ ਵਸਾਨਃ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਵਾਸਾ ਉਦਾਗਾਂ ਜੀਵ ਉषਸੋ ਵਿਭਾਤੀਃ । ਆਣ੍ਡਾਤ੍ਪਤਤ੍ਰੀਵਾਮੁਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦੇਨਸਸ੍ਪਰਿ
ਨਵੇਂ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਚੰਗੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ, ਜੀਵਤ ਉਠੋ ਤੇ ਸਵੇਰ ਵੇਖੋ। ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਅੰਡੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੋ।
ਸ਼ੁਮ੍ਭਨੀ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਿਸੁਮ੍ਨੇ ਮਹਿਵ੍ਰਤੇ । ਆਪਃ ਸਪ੍ਤ ਸੁਸ੍ਰੁਵੁਰ੍ਦੇਵੀਸ੍ਤਾ ਨੋ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਸਜੀ-ਸਜਾਈ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੇ ਵਚਨ ਵਾਲੀ; ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯੈ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ । ਯੇ ਭੂਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਸ੍ਤੇਭ੍ਯ ਇਦਮਕਰਂ ਨਮਃ
ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ; ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯ ऋਤੇ ਚਿਦਭਿਸ਼੍ਰਿषਃ ਪੁਰਾ ਜਤ੍ਰੁਭ੍ਯ ਆਤृਦਃ । ਸਂਧਾਤਾ ਸਂਧਿਂ ਮਘਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਰ੍ਨਿष੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਹ੍ਰੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਕਰਮ ਦੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਜੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਬੰਨ੍ਹਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁ-ਦਾਤਾ ਮਘਵਨ ਹੈ, ਜੋ ਗੁਆਚੀ ਚੀਜ਼ ਮੁੜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਸ੍ਮਤ੍ਤਮ ਉਚ੍ਛਤੁ ਨੀਲਂ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਮੁਤ ਲੋਹਿਤਂ ਯਤ੍। ਨਿਰ੍ਦਹਨੀ ਯਾ ਪृषਾਤਕ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਾਂ ਸ੍ਥਾਣਾਵਧ੍ਯਾ ਸਜਾਮਿ
ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਾਲਾ, ਪੀਲਾ, ਲਾਲ ਜਿਹਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਜੋ ਵੀ ਜਲਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਥੰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾਵਤੀਃ ਕृਤ੍ਯਾ ਉਪਵਾਸਨੇ ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਃ । ਵ੍ਯृਦ੍ਧਯੋ ਯਾ ਅਸਮृਦ੍ਧਯੋ ਯਾ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਾ ਸ੍ਥਾਣਾਵਧਿ ਸਾਦਯਾਮਿ
ਜਿੰਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਵਿਵਾਹ-ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੇ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਹਨ, ਜਿੰਨੀ ਅਸਫਲਤਾ ਤੇ ਕਮੀ ਇੱਥੇ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਹ ਥੰਮ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਾ ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਤਮਾ ਤਨੂਃ ਸਾ ਮੇ ਬਿਭਾਯ ਵਾਸਸਃ । ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਤ੍ਵਂ ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਨੀਵਿਂ ਕृਣੁष੍ਵ ਮਾ ਵਯਂ ਰਿषਾਮ
ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਦੇਹ, ਉਹ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਰੁੱਖ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੇਠਲਾ ਕਪੜਾ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
{੧੧} ਯੇ ਅਨ੍ਤਾ ਯਾਵਤੀਃ ਸਿਚੋ ਯ ਓਤਵੋ ਯੇ ਚ ਤਨ੍ਤਵਃ । ਵਾਸੋ ਯਤ੍ਪਤ੍ਨੀਭਿਰੁਤਂ ਤਨ੍ ਨ ਸ੍ਯੋਨਮੁਪ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਤ੍
ਜੋ ਵੀ ਅੰਤ ਹਨ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਧਾਗੀਆਂ, ਜੋ ਵੀ ਤਾਣ-ਬਾਣਾ ਤੇ ਸੂਤ ਹਨ—ਜੋ ਪਤਨੀਆਂ ਨੇ ਬੁਣਿਆ ਕਪੜਾ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਛੂਹੇ।
ਉਸ਼ਤੀਃ ਕਨ੍ਯਲਾ ਇਮਾਃ ਪਿਤृਲੋਕਾਤ੍ਪਤਿਂ ਯਤੀਃ । ਅਵ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਇਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਸੁਆਹਾ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਵਸृष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਵਰ੍ਚੋ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਯਤ੍ਤੇਨੇਮਾਂ ਸਂ ਸृਜਾਮਸਿ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ—ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਵਸृष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਤੇਜੋ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਯਤ੍ਤੇਨੇਮਾਂ ਸਂ ਸृਜਾਮਸਿ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਜੋਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ—ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਵਸृष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਭਜੋ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਯਸ੍ਤੇਨੇਮਾਂ ਸਂ ਸृਜਾਮਸਿ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ—ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਵਸृष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਯਸ਼ੋ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਯਤ੍ਤੇਨੇਮਾਂ ਸਂ ਸृਜਾਮਸਿ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਇਜ਼ਤ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਈ—ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਵਸृष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਪਯੋ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਂ ਯਤ੍ਤੇਨੇਮਾਂ ਸਂ ਸृਜਾਮਸਿ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੁੱਧ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਨਾਵਸृष੍ਟਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਧਾਰਯਨ੍ । ਰਸੋ ਗੋषੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਯਸ੍ਤੇਨੇਮਾਂ ਸਂ ਸृਜਾਮਸਿ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਵਲੋਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਾਂਭੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਰਸ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ—ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦੀਮੇ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਜਨਾ ਗृਹੇ ਤੇ ਸਮਨਰ੍ਤਿषੂ ਰੋਦੇਨ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੋऽਘਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਸਃ ਸਵਿਤਾ ਚ ਪ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਲੰਬੇ ਵਾਲ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਰੋ ਕੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸਾਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।
ਯਦੀਯਂ ਦੁਹਿਤਾ ਤਵ ਵਿਕੇਸ਼੍ਯਰੁਦਦ੍ਗृਹੇ ਰੋਦੇਨ ਕृਣ੍ਵਤ੍ਯਘਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਸਃ ਸਵਿਤਾ ਚ ਪ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮ੍
ਜੇ ਤੇਰੀ ਧੀ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੋ ਕੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸਾਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।
{੧੨} ਯਜ੍ਜਾਮਯੋ ਯਦ੍ਯੁਵਤਯੋ ਗृਹੇ ਤੇ ਸਮਨਰ੍ਤਿषੂ ਰੋਦੇਨ ਕृਣ੍ਵਤੀਰਘਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਸਃ ਸਵਿਤਾ ਚ ਪ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮ੍
ਜੇ ਭੈਣਾਂ ਜਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਰੋ ਕੇ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸਾਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।
ਯਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਯਾਂ ਪਸ਼ੁषੁ ਯਦ੍ਵਾ ਗृਹੇषੁ ਨਿष੍ਠਿਤਮਘਕृਦ੍ਭਿਰਘਂ ਕृਤਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਸਃ ਸਵਿਤਾ ਚ ਪ੍ਰ ਮੁਞ੍ਚਤਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਔਲਾਦ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਤੇ ਸਾਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਣ।
ਇਯਂ ਨਾਰ੍ਯੁਪ ਬ੍ਰੂਤੇ ਪੂਲ੍ਯਾਨ੍ਯਾਵਪਨ੍ਤਿਕਾ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਸ੍ਤੁ ਮੇ ਪਤਿਰ੍ਜੀਵਾਤਿ ਸ਼ਰਦਃ ਸ਼ਤਮ੍
ਇਹ ਔਰਤ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇ।
ਇਹੇਮਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂ ਨੁਦ ਚਕ੍ਰਵਾਕੇਵ ਦਂਪਤੀ । ਪ੍ਰਜਯੈਨੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਕੌ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯੁਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਨੁਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈਣ।
ਯਦਾਸਨ੍ਦ੍ਯਾਮੁਪਧਾਨੇ ਯਦ੍ਵੋਪਵਾਸਨੇ ਕृਤਮ੍ । ਵਿਵਾਹੇ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਯਾਂ ਚਕ੍ਰੁਰਾਸ੍ਨਾਨੇ ਤਾਂ ਨਿ ਦਧ੍ਮਸਿ
ਜੋ ਵੀ ਗਲਤ, ਜੋ ਵੀ ਅਪਵਿਤਰਤਾ ਵਿਹਾਅ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਜਾਂ ਬੈਠਕ ਤੇ ਹੋਈ, ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਰਸਮ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਂ ਯਚ੍ਛਮਲਂ ਵਿਵਾਹੇ ਵਹਤੌ ਚ ਯਤ੍। ਤਤ੍ਸਂਭਲਸ੍ਯ ਕਮ੍ਬਲੇ ਮृਜ੍ਮਹੇ ਦੁਰਿਤਂ ਵਯਮ੍
ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਸਮੇਂ, ਜੋ ਵੀ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਦਾਗ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਸੰਭਾਲੇ ਦੀ ਕੰਬਲ 'ਤੇ ਧੋ ਕੇ, ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਂਭਲੇ ਮਲਂ ਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਕਮ੍ਬਲੇ ਦੁਰਿਤਂ ਵਯਮ੍ । ਅਭੂਮ ਯਜ੍ਞਿਯਾਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਪ੍ਰ ਣ ਆਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਸੰਭਾਲੇ ਦੀ ਕੰਬਲ 'ਤੇ ਦਾਗ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਬੁਰਾਈ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਯਜਨ ਲਈ ਯੋਗ ਤੇ ਪਵਿਤਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚੀਏ।