ਸੋਮੇਨਾਦਿਤ੍ਯਾ ਬਲਿਨਃ ਸੋਮੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਅਥੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮੇषਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਸੋਮ ਆਹਿਤਃ
ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸੋਮ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੋਮਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਪਿਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਸਂਪਿਂषਨ੍ਤ੍ਯੋषਧਿਮ੍ । ਸੋਮਂ ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਿਦੁਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਜਦੋ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਸੋਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਮ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤਿ ਤਤ ਆ ਪ੍ਯਾਯਸੇ ਪੁਨਃ । ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸ ਆਕृਤਿਃ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਵਾਯੂ ਸੋਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਆਚ੍ਛਦ੍ਵਿਧਾਨੈਰ੍ਗੁਪਿਤੋ ਬਾਰ੍ਹਤੈਃ ਸੋਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾਮਿਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ ਤਿष੍ਠਸਿ ਨ ਤੇ ਅਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਢੱਕਣਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ, ਬਾਰਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਚਿਤ੍ਤਿਰਾ ਉਪਬਰ੍ਹਣਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਅਭ੍ਯਞ੍ਜਨਮ੍ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਃ ਕੋਸ਼ ਆਸੀਦ੍ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਵਿਛੋਣਾ, ਅੱਖਾਂ ਸੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੀ ਢੱਕਣ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ।
ਰੈਭ੍ਯਾਸੀਦਨੁਦੇਯੀ ਨਾਰਾਸ਼ਂਸੀ ਨ੍ਯੋਚਨੀ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਭਦ੍ਰਮਿਦ੍ਵਾਸੋ ਗਾਥਯੈਤਿ ਪਰਿष੍ਕृਤਾ
ਰੈਭਿਆ ਸੀ ਸਹਾਇਕ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਸੀ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲੀ; ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਸੁਭਾਗਾ ਲਿਬਾਸ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੋਮਾ ਆਸਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਧਯਃ ਕੁਰੀਰਂ ਛਨ੍ਦ ਓਪਸ਼ਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰਾਗ੍ਨਿਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰੋਗਵਃ
ਭਜਨ ਸੀ ਪੈੜ, ਕੁਰੀਰਾ ਸੀ ਛਤ, ਛੰਦ ਸੀ ਪਰਦੇ; ਸੂਰਿਆ ਲਈ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ, ਅੱਗ ਸੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੋਮੋ ਵਧੂਯੁਰਭਵਦਸ਼੍ਵਿਨਾਸ੍ਤਾਮੁਭਾ ਵਰਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਪਤ੍ਯੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤੀਂ ਮਨਸਾ ਸਵਿਤਾਦਦਾਤ੍
ਸੋਮ ਸੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ; ਜਦ ਸੂਰਿਆ, ਪਤੀ ਲਈ ਸਲਾਹੀ ਹੋਈ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਮਨੋਂ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਨ ਆਸੀਦ੍ਦ੍ਯੌਰਾਸੀਦੁਤ ਚ੍ਛਦਿਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਵਨਡ੍ਵਾਹਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੀ ਪਹੀਆ, ਅਸਮਾਨ ਸੀ ਢੱਕਣ; ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਸੀ ਜੋੜੇ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ।
{੧} ऋਕ੍ਸਾਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਹਿਤੌ ਗਾਵੌ ਤੇ ਸਾਮਨਾਵੈਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਆਸ੍ਤਾਂ ਦਿਵਿ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਃ
ਦੋ ਗਾਂ, ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਨਾਲ ਉਚਾਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਭਜਨ ਵਜੋਂ ਆਈਆਂ; ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਪਹੀਏ ਬਣੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਾਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਠਹਿਰਦਾ।
ਸ਼ੁਚੀ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਯਾਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ ਆਹਤਃ । ਅਨੋ ਮਨਸ੍ਮਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਰੋਹਤ੍ਪ੍ਰਯਤੀ ਪਤਿਮ੍
ਤੇਰਾ ਚਮਕਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਦਾ, ਧੁਰਾ ਪੱਕਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਸੂਰਿਆ ਮਨ ਦੇ ਬਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਵਹਤੁਃ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਯਮਵਾਸृਜਤ੍। ਮਘਾਸੁ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਾਵਃ ਫਲ੍ਗੁਨੀषੁ ਵ੍ਯੁਹ੍ਯਤੇ
ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਜੋੜਾ ਪਹਿਜਿਆ; ਮਘਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਫਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਯਦਸ਼੍ਵਿਨਾ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਵਯਾਤਂ ਤ੍ਰਿਚਕ੍ਰੇਣ ਵਹਤੁਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਃ । ਕ੍ਵੈਕਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਾਮਾਸੀਤ੍ਕ੍ਵ ਦੇष੍ਟ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਥਥੁਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਆਏ, ਇਕ ਪਹੀਆ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਜੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ?
ਯਦਯਾਤਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਵਰੇਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਮੁਪ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਤਦ੍ਵਾਮਜਾਨਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਮਵृਣੀਤ ਪੂषਾ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ; ਪੂਸ਼ਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਦ੍ਵੇ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ऋਤੁਥਾ ਵਿਦੁਃ । ਅਥੈਕਂ ਚਕ੍ਰਂ ਯਦ੍ਗੁਹਾ ਤਦਦ੍ਧਾਤਯ ਇਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਪਹੀਏ, ਸੂਰਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਕ ਪਹੀਆ ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਯਜਾਮਹੇ ਸੁਬਨ੍ਧੁਂ ਪਤਿਵੇਦਨਮ੍ । ਉਰ੍ਵਾਰੁਕਮਿਵ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤੋ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਨਾਮੁਤਃ
ਅਰਯਮਨ, ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਵਿਆਹ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਖੀਰਾ ਆਪਣੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੇਤੋ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਨਾਮੁਤਃ ਸੁਬਦ੍ਧਾਮਮੁਤਸ੍ਕਰਮ੍ । ਯਥੇਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਢ੍ਵਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਭਗਾਸਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਗੁਆਚੀ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਦਇਆਲੂ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਬਧ੍ਨਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਸੁਸ਼ੇਵਾਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਸ੍ਯੋਨਂ ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਸਹਸਂਭਲਾਯੈ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਿਤਾ, ਚੰਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ; ਸੱਚ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਲਈ।
ਭਗਸ੍ਤ੍ਵੇਤੋ ਨਯਤੁ ਹਸ੍ਤਗृਹ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਵਹਤਾਂ ਰਥੇਨ । ਗृਹਾਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਪਤ੍ਨੀ ਯਥਾਸੋ ਵਸ਼ਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਸਿ
ਭਗਾ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਲੈ ਆਵੇ, ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਣ; ਘਰ ਜਾ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਵਾਂਗ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ।
{੨} ਇਹ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਤੇ ਸਮृਧ੍ਯਤਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਗृਹੇ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਯ ਜਾਗृਹਿ । ਏਨਾ ਪਤ੍ਯਾ ਤਨ੍ਵਂ ਸਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਸ੍ਵਾਥ ਜਿਰ੍ਵਿਰ੍ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਸਿ
ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਵਧਣ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਫਿਰ ਵਧੀਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ।
ਇਹੈਵ ਸ੍ਤਂ ਮਾ ਵਿ ਯੌष੍ਟਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯੁਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਨੁਤਮ੍ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਨਪ੍ਤृਭਿਰ੍ਮੋਦਮਾਨੌ ਸ੍ਵਸ੍ਤਕੌ
ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ, ਵੱਖ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਓ; ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹੋ, ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਨਾਲ।
ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਚਰਤੋ ਮਾਯਯੈਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਪਰਿ ਯਾਤੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾ ਵਿਚष੍ਟ ऋਤੂਂਰਨ੍ਯੋ ਵਿਦਧਜ੍ਜਾਯਸੇ ਨਵਃ
ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ; ਇਕ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ, ਦੂਜਾ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ, ਤੂੰ ਨਵੀਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨਵੋਨਵੋ ਭਵਸਿ ਜਾਯਮਾਨੋऽਹ੍ਨਾਂ ਕੇਤੁਰੁषਸਾਮੇष੍ਯਗ੍ਰਮ੍ । ਭਾਗਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਿ ਦਧਾਸ੍ਯਾਯਨ੍ ਪ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਤਿਰਸੇ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਃ
ਤੂੰ ਹਰ ਵਾਰੀ ਨਵਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਬਣ ਕੇ, ਸਵੇਰ ਦੇ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਰੋਸ਼ਨ ਜੀਵਨ ਪਾ ਲਵੇਂ।
ਪਰਾ ਦੇਹਿ ਸ਼ਾਮੁਲ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਵਿ ਭਜਾ ਵਸੁ । ਕृਤ੍ਯੈषਾ ਪਦ੍ਵਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਾਯਾ ਵਿਸ਼ਤੇ ਪਤਿਮ੍
ਤੂੰ ਅਣਬਣ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਪੰਡਿਤਾਂ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਵੰਡ; ਕਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਘਰ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਨੀਲਲੋਹਿਤਂ ਭਵਤਿ ਕृਤ੍ਯਾਸਕ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਯਜ੍ਯਤੇ । ਏਧਨ੍ਤੇ ਅਸ੍ਯਾ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਪਤਿਰ੍ਬਨ੍ਧੇषੁ ਬਧ੍ਯਤੇ
ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵਟ ਕਾਲੀ ਤੇ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਧਦੇ ਹਨ, ਪਤੀ ਬੰਧਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਲੀਲਾ ਤਨੂਰ੍ਭਵਤਿ ਰੁਸ਼ਤੀ ਪਾਪਯਾਮੁਯਾ । ਪਤਿਰ੍ਯਦ੍ਵਧ੍ਵੋ ਵਾਸਸਃ ਸ੍ਵਮਙ੍ਗਮਭ੍ਯੂਰ੍ਣੁਤੇ
ਸਰੀਰ ਅਸਲੀਲ ਤੇ ਮੰਦੇ ਨਾਲ ਦਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪਤੀ ਆਪਣਾ ਅੰਗ ਪਤਨੀ ਦੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਸ਼ਸਨਂ ਵਿਸ਼ਸਨਮਥੋ ਅਧਿਵਿਕਰ੍ਤਨਮ੍ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਃ ਪਸ਼੍ਯ ਰੂਪਾਣਿ ਤਾਨਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਤ ਸ਼ੁਮ੍ਭਤਿ
ਆਸ, ਸਜ਼ਾ ਤੇ ਕਠੋਰ ਕੱਟਣ — ਇਹ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਰੂਪ ਹਨ; ਪੰਡਿਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਕਟੁਕਮਪਾष੍ਠਵਦ੍ਵਿषਵਨ੍ ਨੈਤਦਤ੍ਤਵੇ । ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵੇਦ ਸ ਇਦ੍ਵਾਧੂਯਮਰ੍ਹਤਿ
ਇਹ ਸੁੱਕਾ, ਕੜਵਾ, ਹੱਡੀ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠ ਨਹੀਂ, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਹੈ — ਇਹ ਦੇਣਯੋਗ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਕਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪੰਡਿਤ ਵਧੂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਸ ਇਤ੍ਤਤ੍ਸ੍ਯੋਨਂ ਹਰਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾਸਃ ਸੁਮਙ੍ਗਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਿਂ ਯੋ ਅਧ੍ਯੇਤਿ ਯੇਨ ਜਾਯਾ ਨ ਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਬੇਸਾਕੀ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲਾ ਉਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕਪੜਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
{੩} ਯੁਵਂ ਭਗਂ ਸਂ ਭਰਤਂ ਸਮृਦ੍ਧਮृਤਂ ਵਦਨ੍ਤਾਵृਤੋਦ੍ਯੇषੁ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਪਤਿਮਸ੍ਯੈ ਰੋਚਯ ਚਾਰੁ ਸਂਭਲੋ ਵਦਤੁ ਵਾਚਮੇਤਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਵਧੀਆ ਭਾਗ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਇਕੱਠੀ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਸਮੇਂ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਣਪਤੀ, ਪਤਨੀ ਲਈ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸਾਥੀ ਇਹ ਬਾਤ ਕਹੇ।