ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾ ਪਸ਼੍ਯਤ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ—ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਨਾ ਮੋੜ।
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨ ਯਸ਼ਸਾ ਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਰ੍ਚਸੇਨ
ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਇਜ਼ਤ, ਚਮਕ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ—
ਅਮ੍ਭੋ ਅਮੋ ਮਹਃ ਸਹ ਇਤਿ ਤ੍ਵੋਪਾਸ੍ਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਪਾਣੀ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ।
ਅਮ੍ਭੋ ਅਰੁਣਂ ਰਜਤਂ ਰਜਃ ਸਹ ਇਤਿ ਤ੍ਵੋਪਾਸ੍ਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਪਾਣੀ, ਲਾਲ ਸਵੇਰ, ਚਾਂਦੀ ਵਾਲਾ ਲੋਕ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ।
13.੮(੧੩.੪) ਉਰੁਃ ਪृਥੁਃ ਸੁਭੂਰ੍ਭੁਵ ਇਤਿ ਤ੍ਵੋਪਾਸ੍ਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਾਲ, ਚੌੜਾ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਥੋ ਵਰੋ ਵ੍ਯਚੋ ਲੋਕ ਇਤਿ ਤ੍ਵੋਪਾਸ੍ਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ, ਚਮਕਦਾ ਸੰਸਾਰ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ।
ਭਵਦ੍ਵਸੁਰਿਦਦ੍ਵਸੁਃ ਸਂਯਦ੍ਵਸੁਰਾਯਦ੍ਵਸੁਰਿਤਿ ਤ੍ਵੋਪਾਸ੍ਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਆਤਮਾ, ਦਿਆਲੂ ਆਤਮਾ, ਇਕਜੁਟ ਆਤਮਾ, ਤੇ ਯਤਨਸ਼ੀਲ ਆਤਮਾ ਹੋਵੇਂ—ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਪਸ਼੍ਯਤ ਪਸ਼੍ਯ ਮਾ ਪਸ਼੍ਯਤ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ—ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਨਾ ਮੋੜ।
ਅਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨ ਯਸ਼ਸਾ ਤੇਜਸਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਰ੍ਚਸੇਨ
ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਇਜ਼ਤ, ਚਮਕ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ—
ਸਤ੍ਯੇਨੋਤ੍ਤਭਿਤਾ ਭੂਮਿਃ ਸੂਰ੍ਯੇਣੋਤ੍ਤਭਿਤਾ ਦ੍ਯੌਃ । ऋਤੇਨਾਦਿਤ੍ਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਸੋਮੋ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਧਰਤੀ ਸਚ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਆਦਿਤਿਆ ਰੀਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੋਮ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮੇਨਾਦਿਤ੍ਯਾ ਬਲਿਨਃ ਸੋਮੇਨ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਅਥੋ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਮੇषਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਸੋਮ ਆਹਿਤਃ
ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਿਤਿਆ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਸੋਮ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੋਮਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਪਪਿਵਾਨ੍ ਯਤ੍ਸਂਪਿਂषਨ੍ਤ੍ਯੋषਧਿਮ੍ । ਸੋਮਂ ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਿਦੁਰ੍ਨ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਜੋ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਮ ਪੀ ਲਿਆ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਜਦੋ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਸੋਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਮ ਪ੍ਰਪਿਬਨ੍ਤਿ ਤਤ ਆ ਪ੍ਯਾਯਸੇ ਪੁਨਃ । ਵਾਯੁਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸਮਾਨਾਂ ਮਾਸ ਆਕृਤਿਃ
ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਸੋਮ, ਤਦ ਤੂੰ ਮੁੜ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਵਾਯੂ ਸੋਮ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਹਨ।
ਆਚ੍ਛਦ੍ਵਿਧਾਨੈਰ੍ਗੁਪਿਤੋ ਬਾਰ੍ਹਤੈਃ ਸੋਮ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਗ੍ਰਾਵ੍ਣਾਮਿਚ੍ਛृਣ੍ਵਨ੍ ਤਿष੍ਠਸਿ ਨ ਤੇ ਅਸ਼੍ਨਾਤਿ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ
ਢੱਕਣਾਂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ, ਬਾਰਹਿਸ਼ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ; ਤੂੰ ਪਥਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ।
ਚਿਤ੍ਤਿਰਾ ਉਪਬਰ੍ਹਣਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਅਭ੍ਯਞ੍ਜਨਮ੍ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਭੂਮਿਃ ਕੋਸ਼ ਆਸੀਦ੍ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮ੍
ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ ਵਿਛੋਣਾ, ਅੱਖਾਂ ਸੀ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੇਲ; ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਸੀ ਢੱਕਣ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਚੁਣਿਆ।
ਰੈਭ੍ਯਾਸੀਦਨੁਦੇਯੀ ਨਾਰਾਸ਼ਂਸੀ ਨ੍ਯੋਚਨੀ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਭਦ੍ਰਮਿਦ੍ਵਾਸੋ ਗਾਥਯੈਤਿ ਪਰਿष੍ਕृਤਾ
ਰੈਭਿਆ ਸੀ ਸਹਾਇਕ, ਨਾਰਾਸ਼ੰਸੀ ਸੀ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲੀ; ਸੂਰਿਆ ਦਾ ਸੁਭਾਗਾ ਲਿਬਾਸ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ੍ਤੋਮਾ ਆਸਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਧਯਃ ਕੁਰੀਰਂ ਛਨ੍ਦ ਓਪਸ਼ਃ । ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਵਰਾਗ੍ਨਿਰਾਸੀਤ੍ਪੁਰੋਗਵਃ
ਭਜਨ ਸੀ ਪੈੜ, ਕੁਰੀਰਾ ਸੀ ਛਤ, ਛੰਦ ਸੀ ਪਰਦੇ; ਸੂਰਿਆ ਲਈ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ, ਅੱਗ ਸੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸੋਮੋ ਵਧੂਯੁਰਭਵਦਸ਼੍ਵਿਨਾਸ੍ਤਾਮੁਭਾ ਵਰਾ । ਸੂਰ੍ਯਾਂ ਯਤ੍ਪਤ੍ਯੇ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤੀਂ ਮਨਸਾ ਸਵਿਤਾਦਦਾਤ੍
ਸੋਮ ਸੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਮੰਗਣ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਕ; ਜਦ ਸੂਰਿਆ, ਪਤੀ ਲਈ ਸਲਾਹੀ ਹੋਈ, ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਮਨੋਂ ਦਿੱਤੀ।
ਮਨੋ ਅਸ੍ਯਾ ਅਨ ਆਸੀਦ੍ਦ੍ਯੌਰਾਸੀਦੁਤ ਚ੍ਛਦਿਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਵਨਡ੍ਵਾਹਾਵਾਸ੍ਤਾਂ ਯਦਯਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸੀ ਪਹੀਆ, ਅਸਮਾਨ ਸੀ ਢੱਕਣ; ਦੋ ਚਮਕਦੇ ਬਲਦ ਸੀ ਜੋੜੇ, ਜਦ ਸੂਰਿਆ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ।
{੧} ऋਕ੍ਸਾਮਾਭ੍ਯਾਮਭਿਹਿਤੌ ਗਾਵੌ ਤੇ ਸਾਮਨਾਵੈਤਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਆਸ੍ਤਾਂ ਦਿਵਿ ਪਨ੍ਥਾਸ਼੍ਚਰਾਚਰਃ
ਦੋ ਗਾਂ, ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਨਾਲ ਉਚਾਰੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਭਜਨ ਵਜੋਂ ਆਈਆਂ; ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਪਹੀਏ ਬਣੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਰਾਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਠਹਿਰਦਾ।
ਸ਼ੁਚੀ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਯਾਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਨੋ ਅਕ੍ਸ਼ ਆਹਤਃ । ਅਨੋ ਮਨਸ੍ਮਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਰੋਹਤ੍ਪ੍ਰਯਤੀ ਪਤਿਮ੍
ਤੇਰਾ ਚਮਕਦਾ ਪਹੀਆ ਚਲਦਾ, ਧੁਰਾ ਪੱਕਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ; ਸੂਰਿਆ ਮਨ ਦੇ ਬਣੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਵਹਤੁਃ ਪ੍ਰਾਗਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਯਮਵਾਸृਜਤ੍। ਮਘਾਸੁ ਹਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਾਵਃ ਫਲ੍ਗੁਨੀषੁ ਵ੍ਯੁਹ੍ਯਤੇ
ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਜੋੜਾ ਪਹਿਜਿਆ; ਮਘਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਕੱਟੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਫਲਗੁਨੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ।
ਯਦਸ਼੍ਵਿਨਾ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਵਯਾਤਂ ਤ੍ਰਿਚਕ੍ਰੇਣ ਵਹਤੁਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਃ । ਕ੍ਵੈਕਂ ਚਕ੍ਰਂ ਵਾਮਾਸੀਤ੍ਕ੍ਵ ਦੇष੍ਟ੍ਰਾਯ ਤਸ੍ਥਥੁਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਪੁੱਛਦੇ ਹੋਏ, ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਸੂਰਿਆ ਲਈ ਆਏ, ਇਕ ਪਹੀਆ ਕਿੱਥੇ ਸੀ, ਜੋੜਾ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ?
ਯਦਯਾਤਂ ਸ਼ੁਭਸ੍ਪਤੀ ਵਰੇਯਂ ਸੂਰ੍ਯਾਮੁਪ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨੁ ਤਦ੍ਵਾਮਜਾਨਨ੍ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤਰਮਵृਣੀਤ ਪੂषਾ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਾ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਿਆ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਆਏ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ; ਪੂਸ਼ਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਦ੍ਵੇ ਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ऋਤੁਥਾ ਵਿਦੁਃ । ਅਥੈਕਂ ਚਕ੍ਰਂ ਯਦ੍ਗੁਹਾ ਤਦਦ੍ਧਾਤਯ ਇਦ੍ਵਿਦੁਃ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਪਹੀਏ, ਸੂਰਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇਕ ਪਹੀਆ ਜੋ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਿਰਫ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਯਜਾਮਹੇ ਸੁਬਨ੍ਧੁਂ ਪਤਿਵੇਦਨਮ੍ । ਉਰ੍ਵਾਰੁਕਮਿਵ ਬਨ੍ਧਨਾਤ੍ਪ੍ਰੇਤੋ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਨਾਮੁਤਃ
ਅਰਯਮਨ, ਚੰਗਾ ਦੋਸਤ, ਵਿਆਹ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਵੇਂ ਖੀਰਾ ਆਪਣੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋਂ ਛੁਟਦਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਉਥੋਂ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰੇਤੋ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਨਾਮੁਤਃ ਸੁਬਦ੍ਧਾਮਮੁਤਸ੍ਕਰਮ੍ । ਯਥੇਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮੀਢ੍ਵਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸੁਭਗਾਸਤਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਥੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਗੁਆਚੀ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਦਇਆਲੂ, ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁਭਾਗਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਪਾਸ਼ਾਦ੍ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਬਧ੍ਨਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਸੁਸ਼ੇਵਾਃ । ऋਤਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਸ੍ਯੋਨਂ ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਸਹਸਂਭਲਾਯੈ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਫੰਦੇ ਤੋਂ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਿਤਾ, ਚੰਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ; ਸੱਚ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਹਾਰੇ ਲਈ।
ਭਗਸ੍ਤ੍ਵੇਤੋ ਨਯਤੁ ਹਸ੍ਤਗृਹ੍ਯਾਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰ ਵਹਤਾਂ ਰਥੇਨ । ਗृਹਾਨ੍ ਗਚ੍ਛ ਗृਹਪਤ੍ਨੀ ਯਥਾਸੋ ਵਸ਼ਿਨੀ ਤ੍ਵਂ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਸਿ
ਭਗਾ ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਲੈ ਆਵੇ, ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ; ਅਸ਼ਵਿਨ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਵਣ; ਘਰ ਜਾ, ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕਾ ਵਾਂਗ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ।
{੨} ਇਹ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਜਾਯੈ ਤੇ ਸਮृਧ੍ਯਤਾਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਗृਹੇ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਯ ਜਾਗृਹਿ । ਏਨਾ ਪਤ੍ਯਾ ਤਨ੍ਵਂ ਸਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਸ੍ਵਾਥ ਜਿਰ੍ਵਿਰ੍ਵਿਦਥਮਾ ਵਦਾਸਿ
ਇਥੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਬੱਚੇ ਵਧਣ, ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਿਹਸਤ ਅੱਗ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ; ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਫਿਰ ਵਧੀਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ।