ਯ ਆਤ੍ਮਦਾ ਬਲਦਾ ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵ ਉਪਾਸਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਂ ਯਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ । ਯੋऽਸ੍ਯੇਸ਼ੇ ਦ੍ਵਿਪਦੋ ਯਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਦਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯੈਤਦਾਗੋ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਜਿਨਾਤਿ । ਉਦ੍ਵੇਪਯ ਰੋਹਿਤ ਪ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਣੀਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚ ਪਾਸ਼ਾਨ੍
ਜੋ ਆਤਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਸਾਰੇ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐ ਰੋਹਿਤ, ਉਥਾ, ਦੂਰ ਕਰ, ਘਟਾ; ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ ਦੇ।
ਕृष੍ਣਾਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਜੁਨੋ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਤ੍ਸੋऽਜਾਯਤ । ਸ ਹ ਦ੍ਯਾਮਧਿ ਰੋਹਤਿ ਰੁਹੋ ਰੁਰੋਹ ਰੋਹਿਤਃ
ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਚਿੱਟਾ ਵੱਛਾ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਚੜ੍ਹ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਰੋਹਿਤ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ।
੧੩.੪ ਸ ਏਤਿ ਸਵਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠੇऽਵਚਾਕਸ਼ਤ੍
ਉਹ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਵਿਤਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇਠਾਂ ਬੋਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਨਭ ਆਭृਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਤ੍ਯਾਵृਤਃ
ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਸ ਧਾਤਾ ਸ ਵਿਧਰ੍ਤਾ ਸ ਵਾਯੁਰ੍ਨਭ ਉਚ੍ਛ੍ਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸੋऽਰ੍ਯਮਾ ਸ ਵਰੁਣਃ ਸ ਰੁਦ੍ਰਃ ਸ ਮਹਾਦੇਵਃ
ਉਹ ਅਰਯਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਵਰੁਣ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਾਂਦੇਵ ਹੈ।
ਸੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ ਉ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸ ਉ ਏਵ ਮਹਾਯਮਃ
ਉਹ ਅਗਨਿ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਮਹਾਂ ਯਮ ਹੈ।
ਤਂ ਵਤ੍ਸਾ ਉਪ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯੇਕਸ਼ੀਰ੍षਾਣੋ ਯੁਤਾ ਦਸ਼
ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਵੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਸ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਇਕਲਾ ਸਿਰ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪ੍ਰਾਞ੍ਚ ਆ ਤਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਯਦੁਦੇਤਿ ਵਿ ਭਾਸਤਿ
ਉਹ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵੱਲ ਫੈਲਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੈष ਮਾਰੁਤੋ ਗਣਃ ਸ ਏਤਿ ਸ਼ਿਕ੍ਯਾਕृਤਃ
ਇਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਜੋ ਗੱਠ ਬਣ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਨਭ ਆਭृਤਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਤ੍ਯਾਵृਤਃ
ਮਹਿੰਦਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਮੇ ਨਵ ਕੋਸ਼ਾ ਵਿष੍ਟਮ੍ਭਾ ਨਵਧਾ ਹਿਤਾਃ
ਇਸ ਦੇ ਨੌ ਪਾਤਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਨੌ ਵਾਰੀ ਟਿਕਾਏ ਗਏ ਹਨ।
ਸ ਪ੍ਰਜਾਭ੍ਯੋ ਵਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਤਿ ਯਚ੍ਚ ਨ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਂਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਤਮਿਦਂ ਨਿਗਤਂ ਸਹਃ ਸ ਏष ਏਕ ਏਕਵृਦੇਕ ਏਵ
ਇਹ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਕੱਲਾ ਹੈ।
ਏਤੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਏਕਵृਤੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
੧੩.੫ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਨਭਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਰ੍ਚਸਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਚਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਚ
ਕੀਰਤੀ, ਯਸ਼, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ।
ਯ ਏਤਂ ਦੇਵਮੇਕਵृਤਂ ਵੇਦ
ਜੋ ਇਸ ਇਕੱਲੇ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ,
ਨ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨ ਤृਤੀਯਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਥੋ ਨਾਪ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਦੂਜੀ, ਤੀਜੀ ਜਾਂ ਚੌਥੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਨ ਪਞ੍ਚਮੋ ਨ षष੍ਠਃ ਸਪ੍ਤਮੋ ਨਾਪ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੰਜਵੀਂ, ਛੇਵੀਂ ਜਾਂ ਸੱਤਵੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ।
ਨਾष੍ਟਮੋ ਨ ਨਵਮੋ ਦਸ਼ਮੋ ਨਾਪ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ
ਅੱਠਵੀਂ, ਨੌਵੀਂ ਜਾਂ ਦਸਵੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ।
ਸ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮੈ ਵਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਯਚ੍ਚ ਪ੍ਰਾਣਤਿ ਯਚ੍ਚ ਨ
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਂਸ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਤਮਿਦਂ ਨਿਗਤਂ ਸਹਃ ਸ ਏष ਏਕ ਏਕਵृਦੇਕ ਏਵ
ਇਹ ਤਾਕਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੈ; ਉਹ ਇੱਕ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਕੱਲਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾ ਏਕਵृਤੋ ਭਵਨ੍ਤਿ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚ ਤਪਸ਼੍ਚ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਾਮ੍ਭਸ਼੍ਚ ਨਭਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਵਰ੍ਚਸਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਚਾਨ੍ਨਾਦ੍ਯਂ ਚ
ਬ੍ਰਹਮ, ਤਪ, ਕੀਰਤੀ, ਯਸ਼, ਪਾਣੀ, ਆਕਾਸ਼, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਚਮਕ, ਅਨਾਜ ਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ।
ਭੂਤਂ ਚ ਭਵ੍ਯਂ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਰੁਚਿਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਧਾ ਚ
ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਸਵਰਗ, ਤੇ ਭੇਟ।
ਯ ਏਤਂ ਦੇਵਮੇਕਵृਤਂ ਵੇਦ
ਜੋ ਇਸ ਇਕੱਲੇ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ,
ਸ ਏਵ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸੋऽਮृਤਂ ਸੋऽਭ੍ਵਂ ਸ ਰਕ੍ਸ਼ਃ
ਉਹ ਮੌਤ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਥਾਹ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਹੈ।
ਸ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਸੁਵਨਿਰ੍ਵਸੁਦੇਯੇ ਨਮੋਵਾਕੇ ਵषਟ੍ਕਾਰੋऽਨੁ ਸਂਹਿਤਃ
ਉਹ ਰੁਦ੍ਰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਤੇ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਮੇ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਤਵ ਉਪ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਮਾਸਤੇ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਕਪਾਦ੍ਦ੍ਵਿਪਦੋ ਭੂਯੋ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਦ੍ਵਿਪਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪਾਦਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਚਤੁष੍ਪਾਚ੍ਚਕ੍ਰੇ ਦ੍ਵਿਪਦਾਮਭਿਸ੍ਵਰੇ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਮੁਪਤਿष੍ਠਮਾਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯੈਤਦਾਗੋ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਜਿਨਾਤਿ । ਉਦ੍ਵੇਪਯ ਰੋਹਿਤ ਪ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਣੀਹਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿ ਮੁਞ੍ਚ ਪਾਸ਼ਾਨ੍
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਐ ਰੋਹਿਤ, ਉਥਾ, ਦੂਰ ਕਰ, ਘਟਾ; ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਬੰਧਨ ਖੋਲ ਦੇ।