ਉਤ੍ਕੇਤੁਨਾ ਬृਹਤਾ ਦੇਵ ਆਗਨ੍ਨ੍ ਅਪਾਵृਕ੍ਤਮੋऽਭਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ਼੍ਰੈਤ੍। ਦਿਵ੍ਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸ ਵੀਰੋ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਆਇਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਵੇਖਿਆ; ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਛੀ, ਉਹ ਵੀਰ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਆ ਤਨੁषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੁਪਾਣਿ ਪੁष੍ਯਸਿ । ਉਭਾ ਸਮੁਦ੍ਰੌ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਵਿ ਭਾਸਿ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਪਰਿਭੂਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਃ
ਤੂੰ ਉੱਗ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
{੭} ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਚਰਤੋ ਮਾਯਯੈਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਪਰਿ ਯਾਤੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾ ਵਿਚष੍ਟੇ ਹੈਰਣ੍ਯੈਰਨ੍ਯਂ ਹਰਿਤੋ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੂਰਬ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੱਕਰ 'ਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਿ ਤ੍ਵਾਤ੍ਤ੍ਰਿਰਧਾਰਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਮਾਸਾਯ ਕਰ੍ਤਵੇ । ਸ ਏषਿ ਸੁਧृਤਸ੍ਤਪਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਵਚਾਕਸ਼ਤ੍
ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹੀਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਹਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਉਭਾਵਨ੍ਤੌ ਸਮਰ੍षਸਿ ਵਤ੍ਸਃ ਸਂਮਾਤਰਾਵਿਵ । ਨਨ੍ਵੇਤਦਿਤਃ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੇਵਾ ਅਮੀ ਵਿਦੁਃ
ਤੂੰ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮਨੁ ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਤਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਅਧ੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਪਰਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੱਡਾ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਤੇ ਨਵਾਂ ਵੀ।
ਤਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜੂਤਿਭਿਸ੍ਤਤੋ ਨਾਪ ਚਿਕਿਤ੍ਸਤਿ । ਤੇਨਾਮृਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਵ ਰੁਨ੍ਧਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਉਦੁ ਤ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਵੇਖਣਯੋਗ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪ ਤ੍ਯੇ ਤਾਯਵੋ ਯਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਸੂਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਵਿ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਤਰਣਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਦਸਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਭਾਸਿ ਰੋਚਨ
ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙੁਦੇषਿ ਮਾਨੁषੀਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ।
{੮} ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾਁ ਅਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਵਕ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿ ਦ੍ਯਾਮੇषਿ ਰਜਸ੍ਪृਥ੍ਵਹਰ੍ਮਿਮਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸੱਤ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਮ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ।
ਅਯੁਕ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਃ ਸੂਰੋ ਰਥਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤ੍ਯਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਹਿਤੋ ਦਿਵਮਾਰੁਹਤ੍ਤਪਸਾ ਤਪਸ੍ਵੀ । ਸ ਯੋਨਿਮੈਤਿ ਸ ਉ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਬਭੂਵ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤਪਸੀ ਬਣਿਆ, ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਉਹ ਜਣਨੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣਿਰੁਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੋ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਾਣਿਰੁਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪृਥਃ । ਸਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਿ ਸਂ ਪਤਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਨਯਨ੍ ਦੇਵ ਏਕਃ
ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਝਲਦਾ ਹੈ, ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਪਾਦ੍ਦ੍ਵਿਪਦੋ ਭੂਯੋ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਦ੍ਵਿਪਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪਾਦਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਦ੍ਵਿਪਾਦ੍ਧ षਟ੍ਪਦੋ ਭੂਯੋ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਤ ਏਕਪਦਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਸਮਾਸਤੇ
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
ਅਤਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ ਹਰਿਤੋ ਯਦਾਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਵੇ ਰੂਪੇ ਕृਣੁਤੇ ਰੋਚਮਾਨਃ । ਕੇਤੁਮਾਨ੍ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਸਹਮਾਨੋ ਰਜਾਂਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਤੋ ਵਿ ਭਾਸਿ
ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਜਦ ਹਲਕੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਗਦਾ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਬਣ੍ਮਹਾਁ ਅਸਿ ਸੂਰ੍ਯ ਬਡਾਦਿਤ੍ਯ ਮਹਾਁ ਅਸਿ । ਮਹਾਂਸ੍ਤੇ ਮਹਤੋ ਮਹਿਮਾ ਤ੍ਵਮਾਦਿਤ੍ਯ ਮਹਾਁ ਅਸਿ
ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ, ਵੱਡਾ ਆਦਿਤ੍ਯ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਆਦਿਤ੍ਯ, ਤੂੰ ਸਚਮੁਚ ਮਹਾਨ ਹੈਂ।
ਰੋਚਸੇ ਦਿਵਿ ਰੋਚਸੇ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਤਙ੍ਗ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਰੋਚਸੇ ਰੋਚਸੇ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਉਭਾ ਸਮੁਦ੍ਰੌ ਰੁਚ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਪਿਥ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਸਿ ਮਹਿषਃ ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਤ੍
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਪੰਛੀ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ; ਦੋਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਸਾਂਡ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ।
{੯} ਅਰ੍ਵਾਙ੍ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਪ੍ਰਯਤੋ ਵ੍ਯਧ੍ਵ ਆਸ਼ੁਰ੍ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਤਯਨ੍ ਪਤਙ੍ਗਃ । ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਤਃ ਸ਼ਵਸਾਧਿਤਿष੍ਠਨ੍ ਪ੍ਰ ਕੇਤੁਨਾ ਸਹਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮੇਜਤ੍
ਦੂਰ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਉੱਡਦਾ ਪੰਛੀ; ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੇਖਦਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ, ਆਪਣੀ ਝੰਡਾ ਨਾਲ ਹਲਦੇ ਹੋਏ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਹਿषਃ ਸੁਪਰ੍ਣ ਆਰੋਚਯਨ੍ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਪਰਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਸਾਨੇ ਪ੍ਰਾਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤਿਰਤੋ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ
ਚਮਕਦਾਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਵੱਡਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ; ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਢੱਕਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਿਗ੍ਮੋ ਵਿਭ੍ਰਾਜਨ੍ ਤਨ੍ਵਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋऽਰਂਗਮਾਸਃ ਪ੍ਰਵਤੋ ਰਰਾਣਃ । ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਮਹਿषੋ ਵਯੋਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਆਸ੍ਥਾਤ੍ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਮਾਨਃ
ਤੀਖਾ, ਚਮਕਦਾ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਢੱਕਦਾ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਧਾਰਾਂ ਵਗਾ ਦਿੰਦਾ; ਰੋਸ਼ਨ, ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ, ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਆਗੂ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕੇਤੁਰਨੀਕਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਸੂਰ੍ਯ ਉਦ੍ਯਨ੍ । ਦਿਵਾਕਰੋऽਤਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੈਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤਾਰੀਦ੍ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਝੰਡਾ, ਚਿਹਰਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੂਰਜ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਗਦਾ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮੁਦਗਾਦਨੀਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇਃ । ਆਪ੍ਰਾਦ੍ ਦ੍ਵਾਯਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਸੂਰ੍ਯ ਆਤ੍ਮਾ ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਚਿਹਰਾ ਉੱਗਿਆ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦਾ ਅੱਖ; ਤੂੰ, ਸੂਰਜ, ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਅਤੇ ਥਿਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈਂ।
ਉਚ੍ਚਾ ਪਤਨ੍ਤਮਰੁਣਂ ਸੁਪਰ੍ਣਂ ਮਧ੍ਯੇ ਦਿਵਸ੍ਤਰਣਿਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤ੍ਵਾ ਸਵਿਤਾਰਂ ਯਮਾਹੁਰਜਸ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਯਦਵਿਨ੍ਦਦਤ੍ਤ੍ਰਿਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਵਿਤਾ, ਉੱਚਾ ਉੱਡਦਾ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਨੇ ਲੱਭੀ।
ਦਿਵਸ੍ਪृष੍ਠੇ ਧਾਵਮਾਨਂ ਸੁਪਰ੍ਣਮਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਂ ਨਾਥਕਾਮ ਉਪ ਯਾਮਿ ਭੀਤਃ । ਸ ਨਃ ਸੂਰ੍ਯ ਪ੍ਰ ਤਿਰ ਦੀਰ੍ਘਮਾਯੁਰ੍ਮਾ ਰਿषਾਮ ਸੁਮਤੌ ਤੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਦੌੜਦਾ, ਸੁੰਦਰ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਡਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਇਆ; ਸੂਰਜ, ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਈਏ, ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਸਹਸ੍ਰਾਹ੍ਣ੍ਯਂ ਵਿਯਤਾਵਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਹਰੇਰ੍ਹਂਸਸ੍ਯ ਪਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ । ਸ ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਉਰਸ੍ਯੁਪਦਦ੍ਯ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਯਾਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹੰਸ ਦੇ ਪੰਖ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉੱਡਦਾ; ਉਹ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦਾ, ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।