ਮਾ ਪ੍ਰ ਗਾਮ ਪਥੋ ਵਯਂ ਮਾ ਯਜ੍ਞਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਮਾਨ੍ਤ ਸ੍ਥੁਰ੍ਨੋ ਅਰਾਤਯਃ
ਅਸੀਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕੀਏ, ਨਾ ਯਜਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮ; ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹਿਣ।
ਯੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਧਨਸ੍ਤਨ੍ਤੁਰ੍ਦੇਵੇष੍ਵਾਤਤਃ । ਤਮਾਹੁਤਮਸ਼ੀਮਹਿ
ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੰਤੁ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ।
13.2 ਉਦਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਦਿਵਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ ਈਰਤੇ । ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮਹਿਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਮੀਢੁषਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਯਾਲੂ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰਯਨ੍ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸੁਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੁਂ ਪਤਯਨ੍ਤਮਰ੍ਣਵੇ । ਸ੍ਤਵਾਮ ਸੂਰ੍ਯਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਂ ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਦਿਸ਼ ਆਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਾਃ
ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਉਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸ੍ਵਧਯਾ ਯਾਸਿ ਸ਼ੀਭਂ ਨਾਨਾਰੂਪੇ ਅਹਨੀ ਕਰ੍षਿ ਮਾਯਯਾ । ਤਦਾਦਿਤ੍ਯ ਮਹਿ ਤਤ੍ਤੇ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਯਦੇਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਭੂਮ ਜਾਯਸੇ
ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤਰਣਿਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਯਂ ਹਰਿਤਃ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ । ਸ੍ਰੁਤਾਦ੍ਯਮਤ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਮੁਨ੍ਨਿਨਾਯ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਿਯਾਨ੍ਤਮਾਜਿਮ੍
ਸੱਤ ਹਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ ਪਰਿਯਾਨ੍ਤਮਾਜਿਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਮਤਿ ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਭਮ੍ । ਦਿਵਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਦੇਵੀਮਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਵਿਮਿਮਾਨੋ ਯਦੇषਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸੂਰ੍ਯ ਚਰਸੇ ਰਥਾਯ ਯੇਨੋਭਾਵਨ੍ਤੌ ਪਰਿਯਾਸਿ ਸਦ੍ਯਃ । ਯਂ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਹਰਿਤੋ ਵਹਿष੍ਠਾਃ ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਧੀਆ ਹਰੀ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ।
ਸੁਖਂ ਸੂਰ੍ਯ ਰਥਮਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਸੁਵਹ੍ਨਿਮਧਿ ਤਿष੍ਠ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਯਂ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਹਰਿਤੋ ਵਹਿष੍ਠਾਃ ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਜਾ; ਤੇਰੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੌ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੱਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ, ਤੈਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯੋ ਹਰਿਤੋ ਯਾਤਵੇ ਰਥੇ ਹਿਰਣ੍ਯਤ੍ਵਚਸੋ ਬृਹਤੀਰਯੁਕ੍ਤ । ਅਮੋਚਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਰਜਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਧੂਯ ਦੇਵਸ੍ਤਮੋ ਦਿਵਮਾਰੁਹਤ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸੱਤ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਕੇਤੁਨਾ ਬृਹਤਾ ਦੇਵ ਆਗਨ੍ਨ੍ ਅਪਾਵृਕ੍ਤਮੋऽਭਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ਼੍ਰੈਤ੍। ਦਿਵ੍ਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸ ਵੀਰੋ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦਦਿਤੇਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਵੱਡੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਆਇਆ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਨਣ ਵੇਖਿਆ; ਆਸਮਾਨ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਛੀ, ਉਹ ਵੀਰ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਆ ਤਨੁषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੁਪਾਣਿ ਪੁष੍ਯਸਿ । ਉਭਾ ਸਮੁਦ੍ਰੌ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਵਿ ਭਾਸਿ ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਪਰਿਭੂਰ੍ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਃ
ਤੂੰ ਉੱਗ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
{੭} ਪੂਰ੍ਵਾਪਰਂ ਚਰਤੋ ਮਾਯਯੈਤੌ ਸ਼ਿਸ਼ੂ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੌ ਪਰਿ ਯਾਤੋऽਰ੍ਣਵਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯੋ ਭੁਵਨਾ ਵਿਚष੍ਟੇ ਹੈਰਣ੍ਯੈਰਨ੍ਯਂ ਹਰਿਤੋ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਇਹ ਦੋ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਪੂਰਬ-ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਚਲਦੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਚੱਕਰ 'ਚ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਇੱਕ ਸਾਰੇ ਜਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਿ ਤ੍ਵਾਤ੍ਤ੍ਰਿਰਧਾਰਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯਾ ਮਾਸਾਯ ਕਰ੍ਤਵੇ । ਸ ਏषਿ ਸੁਧृਤਸ੍ਤਪਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੂਤਾਵਚਾਕਸ਼ਤ੍
ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਮਹੀਨਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ; ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ, ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਹਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਉਭਾਵਨ੍ਤੌ ਸਮਰ੍षਸਿ ਵਤ੍ਸਃ ਸਂਮਾਤਰਾਵਿਵ । ਨਨ੍ਵੇਤਦਿਤਃ ਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਦੇਵਾ ਅਮੀ ਵਿਦੁਃ
ਤੂੰ ਦੋਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਛਾ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਗਿਆਨ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ।
ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮਨੁ ਸ਼੍ਰਿਤਂ ਤਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਅਧ੍ਵਾਸ੍ਯ ਵਿਤਤੋ ਮਹਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚਾਪਰਸ਼੍ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੱਡਾ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ 'ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ ਤੇ ਨਵਾਂ ਵੀ।
ਤਂ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਜੂਤਿਭਿਸ੍ਤਤੋ ਨਾਪ ਚਿਕਿਤ੍ਸਤਿ । ਤੇਨਾਮृਤਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਾਵ ਰੁਨ੍ਧਤੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਉਸ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਭੋਜਨ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਉਦੁ ਤ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ, ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਜਾਤਵੇਦਸ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਸਾਰਿਆਂ ਲਈ ਵੇਖਣਯੋਗ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਪ ਤ੍ਯੇ ਤਾਯਵੋ ਯਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਸੂਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਲਈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਦृਸ਼੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਵਿ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਜਨਾਮਨੁ । ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ।
ਤਰਣਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਦਸਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਭਾਸਿ ਰੋਚਨ
ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙੁਦੇषਿ ਮਾਨੁषੀਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ।
{੮} ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾਁ ਅਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਵਕ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿ ਦ੍ਯਾਮੇषਿ ਰਜਸ੍ਪृਥ੍ਵਹਰ੍ਮਿਮਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਤੂੰ ਵਿਆਪਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਸੱਤ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਮ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ।
ਅਯੁਕ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਃ ਸੂਰੋ ਰਥਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤ੍ਯਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਸੱਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਥ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋੜੀ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰੋਹਿਤੋ ਦਿਵਮਾਰੁਹਤ੍ਤਪਸਾ ਤਪਸ੍ਵੀ । ਸ ਯੋਨਿਮੈਤਿ ਸ ਉ ਜਾਯਤੇ ਪੁਨਃ ਸ ਦੇਵਾਨਾਮਧਿਪਤਿਰ੍ਬਭੂਵ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਤਪ ਕਰਕੇ ਤਪਸੀ ਬਣਿਆ, ਅਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਉਹ ਜਣਨੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ।
ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣਿਰੁਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖੋ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਾਣਿਰੁਤ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪृਥਃ । ਸਂ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਭਰਤਿ ਸਂ ਪਤਤ੍ਰੈਰ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਨਯਨ੍ ਦੇਵ ਏਕਃ
ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਹਥਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਝਲਦਾ ਹੈ, ਇਕੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਪਾਦ੍ਦ੍ਵਿਪਦੋ ਭੂਯੋ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਦ੍ਵਿਪਾਤ੍ਤ੍ਰਿਪਾਦਮਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਦ੍ਵਿਪਾਦ੍ਧ षਟ੍ਪਦੋ ਭੂਯੋ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਤ ਏਕਪਦਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਸਮਾਸਤੇ
ਇੱਕ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਹ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਛੇ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪੈਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇੱਕ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।
ਅਤਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ ਹਰਿਤੋ ਯਦਾਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਵੇ ਰੂਪੇ ਕृਣੁਤੇ ਰੋਚਮਾਨਃ । ਕੇਤੁਮਾਨ੍ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਸਹਮਾਨੋ ਰਜਾਂਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਆਦਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਵਤੋ ਵਿ ਭਾਸਿ
ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ, ਜਦ ਹਲਕੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੋ ਰੂਪ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਝੰਡਾ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਗਦਾ, ਹਵਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।