ਅਮੁਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨ੍ ਇਹ ਵੇਤ੍ਥੇਤਃ ਸਂਸ੍ਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਇਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੋਚਨਂ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇਕੱਠ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੋਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੁਰੀਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਮਰ੍ਚਯਸ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਸ੍ਯਰ੍ਣਵੇ । ਸਮਾਨਮਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤੇ ਤਂ ਵਿਦੁਃ ਕਵਯਃ ਪਰੇ
ਦੇਵ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਉਹੋ ਹੀ ਅਗਨਿ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
{੪} ਅਵਃ ਪਰੇਣ ਪਰ ਏਨਾਵਰੇਣ ਪਦਾ ਵਤ੍ਸਂ ਬਿਬ੍ਰਤੀ ਗੌਰੁਦਸ੍ਥਾਤ੍। ਸਾ ਕਦ੍ਰੀਚੀ ਕਂ ਸ੍ਵਿਦਰ੍ਧਂ ਪਰਾਗਾਤ੍ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਤ੍ਸੂਤੇ ਨਹਿ ਯੂਥੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍
ਗਾਂ, ਵੱਛਾ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉਪਰ ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੀਲੀ, ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਏਕਪਦੀ ਦ੍ਵਿਪਦੀ ਸਾ ਚਤੁष੍ਪਦ੍ਯष੍ਟਾਪਦੀ ਨਵਪਦੀ ਬਭੂਵੁषੀ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਅਧਿ ਵਿ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰੀ, ਦੋ ਪੈਰੀ, ਚਾਰ ਪੈਰੀ, ਅੱਠ ਪੈਰੀ, ਨੌਂ ਪੈਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਆਰੋਹਨ੍ ਦ੍ਯਾਮਮृਤਃ ਪ੍ਰਾਵ ਮੇ ਵਚਃ । ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਤਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਧ੍ਵਗਤੋ ਹਰਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੇਰਾ ਬੋਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਯਜਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਲਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦ ਤਤ੍ਤੇ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ ਯਤ੍ਤ ਆਕ੍ਰਮਣਂ ਦਿਵਿ । ਯਤ੍ਤੇ ਸਧਸ੍ਥਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਅਮਰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਊੱਚੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਦ੍ਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪृਠਿਵੀਂ ਸੂਰ੍ਯ ਆਪੋऽਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸੂਰ੍ਯੋ ਭੂਤਸ੍ਯੈਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਰੁਰੋਹ ਦਿਵਂ ਮਹੀਮ੍
ਸੁਰੀਆ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੁਰੀਆ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੁਰੀਆ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸੁਰੀਆ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਰ੍ਵੀਰਾਸਨ੍ ਪਰਿਧਯੋ ਵੇਦਿਰ੍ਭੂਮਿਰਕਲ੍ਪਤ । ਤਤ੍ਰੈਤਾਵਗ੍ਨੀ ਆਧਤ੍ਤ ਹਿਮਂ ਘ੍ਰਂਸਂ ਚ ਰੋਹਿਤਃ
ਚੌੜੀਆਂ ਘੇਰੇ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਯਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਹਿਮ ਤੇ ਪਾਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ।
ਹਿਮਂ ਘ੍ਰਂਸਂ ਚਾਧਾਯ ਯੂਪਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ । ਵਰ੍षਾਜ੍ਯਾਵਗ੍ਨੀ ਈਜਾਤੇ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਹਿਮ ਤੇ ਪਾਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਯੂਪ ਬਣਾਏ; ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਘ੍ਰਂਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਜ੍ਞੋऽਜਾਯਤ
ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ, ਚਾਨਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਲਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਿਮ, ਉਸ ਤੋਂ ਯਜਨ ਜਨਮਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਗ੍ਨੀ ਵਾਵृਧਾਨੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵृਦ੍ਧੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਹੁਤੌ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦ੍ਧਾਵਗ੍ਨੀ ਈਜਾਤੇ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਅਗਨਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਇਕੱਠੇ ਵਧੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਗਏ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਹੀ ਚੜ੍ਹਾਏ ਗਏ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇ ਅਨ੍ਯਃ ਸਮਾਹਿਤੋऽਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਯਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦ੍ਧਾਵਗ੍ਨੀ ਈਜਾਤੇ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਇੱਕ ਸੱਚ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾਏ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
{੫} ਯਂ ਵਾਤਃ ਪਰਿਸ਼ੁਮ੍ਭਤਿ ਯਂ ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦ੍ਧਾਵਗ੍ਨੀ ਈਜਾਤੇ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਵਾ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਸਪਤੀ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵੇਦਿਂ ਭੂਮਿਂ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਘ੍ਰਂਸਂ ਤਦਗ੍ਨਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਕਾਰ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਤ੍ਮਨ੍ਵਦ੍ਵਰ੍षੇਣਾਜ੍ਯੇਨ ਰੋਹਿਤਃ
ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਕਰਕੇ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਾਲ ਦੇ ਘੀ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ।
ਵਰ੍षਮਾਜ੍ਯਂ ਘ੍ਰਂਸੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵੇਦਿਰ੍ਭੂਮਿਰਕਲ੍ਪਤ । ਤਤ੍ਰੈਤਾਨ੍ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰੂਰ੍ਧ੍ਵਾਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਸਾਲ ਦਾ ਘੀ ਵਰਸਾ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਨਿਗਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੇਦੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਗੀਰ੍ਭਿਰੂਰ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਰੋਹਿਤੋ ਭੂਮਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਤ੍ਵਯੀਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਾਯਤਾਂ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭਾਵ੍ਯਮ੍
ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ, ਰੋਹਿਤਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਜਨਮ ਲਵੇ।'
ਸ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਭੂਤੋ ਭਵ੍ਯੋ ਅਜਾਯਤ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧ ਜਜ੍ਞ ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਵਿਰੋਚਤੇ ਰੋਹਿਤੇਨ ऋषਿਣਾਭृਤਮ੍
ਉਹ ਯਜਨ ਪਹਿਲਾ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਤੇ ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੋਹਿਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚ ਗਾਂ ਪਦਾ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸੂਰ੍ਯਂ ਚ ਮੇਹਤਿ । ਤਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚਾਮਿ ਤੇ ਮੂਲਂ ਨ ਛਾਯਾਂ ਕਰਵੋऽਪਰਮ੍
ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਯੋ ਮਾਭਿਛਾਯਮਤ੍ਯੇषਿ ਮਾਂ ਚਾਗ੍ਨਿਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾ । ਤਸ੍ਯ ਵृਸ਼੍ਚਾਮਿ ਤੇ ਮੂਲਂ ਨ ਛਾਯਾਂ ਕਰਵੋऽਪਰਮ੍
ਜੋ ਮੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਛਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਅਗਨਿ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਮਾਂ ਚਾਨ੍ਤਰਾਯਤਿ । ਦੁष੍ਵਪ੍ਨ੍ਯਂ ਤਸ੍ਮਿਂ ਛਮਲਂ ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਚ ਮृਜ੍ਮਹੇ
ਜੋ ਅੱਜ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਲ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਮਾ ਪ੍ਰ ਗਾਮ ਪਥੋ ਵਯਂ ਮਾ ਯਜ੍ਞਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਿਨਃ । ਮਾਨ੍ਤ ਸ੍ਥੁਰ੍ਨੋ ਅਰਾਤਯਃ
ਅਸੀਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਭਟਕੀਏ, ਨਾ ਯਜਨ ਤੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਸੋਮ; ਵੈਰੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਨਾ ਰਹਿਣ।
ਯੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਧਨਸ੍ਤਨ੍ਤੁਰ੍ਦੇਵੇष੍ਵਾਤਤਃ । ਤਮਾਹੁਤਮਸ਼ੀਮਹਿ
ਜੋ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੰਤੁ ਵਾਂਗ ਫੈਲਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਚੜ੍ਹਾਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੀਏ।
13.2 ਉਦਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਦਿਵਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ ਈਰਤੇ । ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸੋ ਮਹਿਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਮੀਢੁषਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਯਾਲੂ ਹੈ।
ਦਿਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸ੍ਵਰਯਨ੍ਤਮਰ੍ਚਿषਾ ਸੁਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼ੁਂ ਪਤਯਨ੍ਤਮਰ੍ਣਵੇ । ਸ੍ਤਵਾਮ ਸੂਰ੍ਯਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਂ ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਦਿਸ਼ ਆਭਾਤਿ ਸਰ੍ਵਾਃ
ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤੇਜੀ ਨਾਲ ਉਡਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਙ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਸ੍ਵਧਯਾ ਯਾਸਿ ਸ਼ੀਭਂ ਨਾਨਾਰੂਪੇ ਅਹਨੀ ਕਰ੍षਿ ਮਾਯਯਾ । ਤਦਾਦਿਤ੍ਯ ਮਹਿ ਤਤ੍ਤੇ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਯਦੇਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪਰਿ ਭੂਮ ਜਾਯਸੇ
ਤੂੰ ਪੂਰਬ ਤੇ ਪੱਛਮ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਤਰਣਿਂ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਯਂ ਹਰਿਤਃ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ । ਸ੍ਰੁਤਾਦ੍ਯਮਤ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਦਿਵਮੁਨ੍ਨਿਨਾਯ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਿਯਾਨ੍ਤਮਾਜਿਮ੍
ਸੱਤ ਹਰੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤ੍ਰੀ ਨੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਲਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਦਭਨ੍ ਪਰਿਯਾਨ੍ਤਮਾਜਿਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਮਤਿ ਯਾਹਿ ਸ਼ੀਭਮ੍ । ਦਿਵਂ ਚ ਸੂਰ੍ਯ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਦੇਵੀਮਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਵਿਮਿਮਾਨੋ ਯਦੇषਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ, ਕੋਈ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਭ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੁਰ। ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਤੇ ਸੂਰ੍ਯ ਚਰਸੇ ਰਥਾਯ ਯੇਨੋਭਾਵਨ੍ਤੌ ਪਰਿਯਾਸਿ ਸਦ੍ਯਃ । ਯਂ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਹਰਿਤੋ ਵਹਿष੍ਠਾਃ ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਧੀਆ ਹਰੀ ਘੋੜੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਘੋੜੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੱਤ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ।
ਸੁਖਂ ਸੂਰ੍ਯ ਰਥਮਂਸ਼ੁਮਨ੍ਤਂ ਸ੍ਯੋਨਂ ਸੁਵਹ੍ਨਿਮਧਿ ਤਿष੍ਠ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਯਂ ਤੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਹਰਿਤੋ ਵਹਿष੍ਠਾਃ ਸ਼ਤਮਸ਼੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਸਪ੍ਤ ਬਹ੍ਵੀਃ
ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਜਾ; ਤੇਰੇ ਹਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੌ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸੱਤ ਜਾਂ ਬਹੁਤ, ਤੈਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ।
ਸਪ੍ਤ ਸੂਰ੍ਯੋ ਹਰਿਤੋ ਯਾਤਵੇ ਰਥੇ ਹਿਰਣ੍ਯਤ੍ਵਚਸੋ ਬृਹਤੀਰਯੁਕ੍ਤ । ਅਮੋਚਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਰਜਸਃ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿਧੂਯ ਦੇਵਸ੍ਤਮੋ ਦਿਵਮਾਰੁਹਤ੍
ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸੱਤ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਟਾ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।