ਵਾਚਸ੍ਪਤੇ ਸੌਮਨਸਂ ਮਨਸ਼੍ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਨੋ ਗਾ ਜਨਯ ਯੋਨਿषੁ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਇਹੈਵ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ ਪਰ੍ਯਹਮਾਯੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਦਧਾਤੁ
ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ; ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਜਣਨ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਸੰਤਾਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਾਂਸ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰਹੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵੇ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਚਸਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਭਿ ਤ੍ਵਾ । ਸਰ੍ਵਾ ਅਰਾਤੀਰਵਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨ੍ ਏਹੀਦਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਕਰਃ ਸੁਨृਤਾਵਤ੍
ਦੇਵੀ ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਆ, ਇਹ ਰਾਜ ਸਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰ।
{੨} ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਪृषਤੀ ਰਥੇ ਪ੍ਰष੍ਟਿਰ੍ਵਹਤਿ ਰੋਹਿਤ । ਸ਼ੁਭਾ ਯਾਸਿ ਰਿਣਨ੍ਨ੍ ਅਪਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟੀ ਰੋਹਿਤ ਰਥ ਵਿਚ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਰੋਹਿਤ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੁਵ੍ਰਤਾ ਰੋਹਿਣੀ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸੂਰਿਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਬृਹਤੀ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ । ਤਯਾ ਵਾਜਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਂ ਜਯੇਮ ਤਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪृਤਨਾ ਅਭਿ ष੍ਯਾਮ
ਰੋਹਿਣੀ, ਜੋ ਰੋਹਿਤ ਦੀ ਵਫਾਦਾਰ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਾਂ 'ਚ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਇਦਂ ਸਦੋ ਰੋਹਿਣੀ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯਾਸੌ ਪਨ੍ਥਾਃ ਪृषਤੀ ਯੇਨ ਯਾਤਿ । ਤਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾ ਉਨ੍ ਨਯਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕਵਯੋऽਪ੍ਰਮਾਦਮ੍
ਇਹ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਰੋਹਿਤ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾ ਹਰਯਃ ਕੇਤੁਮਨ੍ਤਃ ਸਦਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਮृਤਾਃ ਸੁਖਂ ਰਥਮ੍ । ਘृਤਪਾਵਾ ਰੋਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਦੇਵਃ ਪृषਤੀਮਾ ਵਿਵੇਸ਼
ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਮਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਰੋਹਿਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਿੱਟੀ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਯੋ ਰੋਹਿਤੋ ਵृषਭਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਪਰਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬਭੂਵ । ਯੋ ਵਿष੍ਟਭ੍ਨਾਤਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਦਿਵਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾ ਅਧਿ ਸृष੍ਟੀਃ ਸृਜਨ੍ਤੇ
ਰੋਹਿਤ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਹਿਤੋ ਦਿਵਮਾਰੁਹਨ੍ ਮਹਤਃ ਪਰ੍ਯਰ੍ਣਵਾਤ੍। ਸਰ੍ਵੋ ਰੁਰੋਹ ਰੋਹਿਤੋ ਰੁਹਃ
ਰੋਹਿਤ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਰੋਹਿਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਰੋਹਿਤ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਵਿ ਮਿਮੀष੍ਵ ਪਯਸ੍ਵਤੀਂ ਘृਤਾਚੀਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਧੇਨੁਰਨਪਸ੍ਪृਗੇषਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮਂ ਪਿਬਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤੁ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪੋ, ਜੋ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਪੀਵੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਅੱਗੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧਾਨੋ ਘृਤਵृਦ੍ਧੋ ਘृਤਾਹੁਤਃ । ਅਭੀषਾਟ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾषਾਡਗ੍ਨਿਃ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁ ਯੇ ਮਮ
ਅੱਗੀ ਜਲਾਈ ਗਈ, ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਜਲਾਈ, ਘੀ ਨਾਲ ਵਧੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਹੋਈ। ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।
ਹਨ੍ਤ੍ਵੇਨਾਨ੍ ਪ੍ਰ ਦਹਤ੍ਵਰਿਰ੍ਯੋ ਨਃ ਪृਤਨ੍ਯਤਿ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਗ੍ਨਿਨਾ ਵਯਂ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਪ੍ਰ ਦਹਾਮਸਿ
ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਸਾੜੇ। ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗੀ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਵਾਚੀਨਾਨ੍ ਅਵ ਜਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਵਜ੍ਰੇਣ ਬਾਹੁਮਾਨ੍ । ਅਧਾ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਮਾਮਕਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇਸ੍ਤੇਜੋਭਿਰਾਦਿषਿ
ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਜੋ ਥੱਲੇ ਮੂੰਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਲਵਾਨ। ਫਿਰ, ਅੱਗੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰ।
{੩} ਅਗ੍ਨੇ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਅਧਰਾਨ੍ ਪਾਦਯਾਸ੍ਮਦ੍ਵ੍ਯਥਯਾ ਸਜਾਤਮੁਤ੍ਪਿਪਾਨਂ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਧਰੇ ਪਦ੍ਯਨ੍ਤਾਮਪ੍ਰਤਿਮਨ੍ਯੂਯਮਾਨਾਃ
ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਹੇਠਾਂ ਦਬਾ ਦੇ; ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ। ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਵੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦੇਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਅਸਰ ਕਰ ਦੇਣ।
ਉਦ੍ਯਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਅਵ ਮੇ ਜਹਿ । ਅਵੈਨਾਨ੍ ਅਸ਼੍ਮਨਾ ਜਹਿ ਤੇ ਯਨ੍ਤ੍ਵਧਮਂ ਤਮਃ
ਹੇ ਸੁਰੀਆ, ਉਠ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭੇਜ।
ਵਤ੍ਸੋ ਵਿਰਾਜੋ ਵृषਭੋ ਮਤੀਨਾਮਾ ਰੁਰੋਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰਪृष੍ਠੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਘृਤੇਨਾਰ੍ਕਮਭ੍ਯਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਵਤ੍ਸਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ
ਚਮਕਦਾਰ ਵੱਛਾ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਚਮਕਦੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਘੀ ਨਾਲ ਉਹ ਵੱਛਾ-ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਬ੍ਰਹਮ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਪਾਲਦੇ ਹਨ।
ਦਿਵਂ ਚ ਰੋਹ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਰੋਹ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਰੋਹ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਚ ਰੋਹ । ਪ੍ਰਜਾਂ ਚ ਰੋਹਾਮृਤਂ ਚ ਰੋਹ ਰੋਹਿਤੇਨ ਤਨ੍ਵਂ ਸਂ ਸ੍ਪृषਸ੍ਵ
ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਧਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ। ਸੰਤਾਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਅਮਰਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ; ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੂਹ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਭृਤੋऽਭਿਤੋ ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ਤੈष੍ਟੇ ਰੋਹਿਤਃ ਸਮ੍ਵਿਦਾਨੋ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਦਧਾਤੁ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਃ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਰੀਆ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੋਹਿਤਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਟਿਕਾਓਵੇ।
ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਤਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਧ੍ਵਗਤੋ ਹਰਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਹਨ੍ਤਿ । ਤਿਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਤਿ ਰੋਚਸੇऽਰ੍ਣਵਮ੍
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਯਜਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਲਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਅਰਣਵ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਰੋਹਿਤੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤੇ ਵਸੁਜਿਤਿ ਗੋਜਿਤਿ ਸਂਧਨਾਜਿਤਿ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਯਸ੍ਯ ਜਨਿਮਾਨਿ ਸਪ੍ਤ ਚ ਵੋਚੇਯਂ ਤੇ ਨਾਭਿਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯਾਧਿ ਮਜ੍ਮਨਿ
ਰੋਹਿਤਾ ਉੱਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਗਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਇਕੱਠ ਦੀ ਜਿੱਤ। ਉਸ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮ ਹਨ ਤੇ ਸੱਤ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਨਾਭੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ।
ਯਸ਼ਾ ਯਾਸਿ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਸ਼ਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਮੁਤ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਯਸ਼ਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਦਿਤ੍ਯਾ ਉਪਸ੍ਥੇऽਹਂ ਭੂਯਾਸਂ ਸਵਿਤੇਵ ਚਾਰੁਃ
ਤੂੰ ਮਾਣ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਮਾਣ ਨਾਲ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ। ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਮਾਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਦਿਤੀ, ਮੈਂ ਹੋਵਾਂ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ।
ਅਮੁਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨ੍ ਇਹ ਵੇਤ੍ਥੇਤਃ ਸਂਸ੍ਤਾਨਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ । ਇਤਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੋਚਨਂ ਦਿਵਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਥੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਇੱਥੇ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਇਕੱਠ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੋਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੁਰੀਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨ੍ ਮਰ੍ਚਯਸ੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਸ੍ਯਰ੍ਣਵੇ । ਸਮਾਨਮਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤੇ ਤਂ ਵਿਦੁਃ ਕਵਯਃ ਪਰੇ
ਦੇਵ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈਂ। ਉਹੋ ਹੀ ਅਗਨਿ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
{੪} ਅਵਃ ਪਰੇਣ ਪਰ ਏਨਾਵਰੇਣ ਪਦਾ ਵਤ੍ਸਂ ਬਿਬ੍ਰਤੀ ਗੌਰੁਦਸ੍ਥਾਤ੍। ਸਾ ਕਦ੍ਰੀਚੀ ਕਂ ਸ੍ਵਿਦਰ੍ਧਂ ਪਰਾਗਾਤ੍ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਤ੍ਸੂਤੇ ਨਹਿ ਯੂਥੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍
ਗਾਂ, ਵੱਛਾ ਲੈ ਕੇ, ਇੱਕ ਪੈਰ ਉਪਰ ਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਪੀਲੀ, ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ ਦੂਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਝੁੰਡ ਵਿਚ ਨਹੀਂ।
ਏਕਪਦੀ ਦ੍ਵਿਪਦੀ ਸਾ ਚਤੁष੍ਪਦ੍ਯष੍ਟਾਪਦੀ ਨਵਪਦੀ ਬਭੂਵੁषੀ । ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਅਧਿ ਵਿ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਇੱਕ ਪੈਰੀ, ਦੋ ਪੈਰੀ, ਚਾਰ ਪੈਰੀ, ਅੱਠ ਪੈਰੀ, ਨੌਂ ਪੈਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਲਾਈਨ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਆਰੋਹਨ੍ ਦ੍ਯਾਮਮृਤਃ ਪ੍ਰਾਵ ਮੇ ਵਚਃ । ਉਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੂਤਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਧ੍ਵਗਤੋ ਹਰਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਮੇਰਾ ਬੋਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਯਜਨ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਲਿਆਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੇਦ ਤਤ੍ਤੇ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ ਯਤ੍ਤ ਆਕ੍ਰਮਣਂ ਦਿਵਿ । ਯਤ੍ਤੇ ਸਧਸ੍ਥਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍
ਅਮਰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਊੱਚੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ।
ਸੂਰ੍ਯੋ ਦ੍ਯਾਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪृਠਿਵੀਂ ਸੂਰ੍ਯ ਆਪੋऽਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸੂਰ੍ਯੋ ਭੂਤਸ੍ਯੈਕਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾ ਰੁਰੋਹ ਦਿਵਂ ਮਹੀਮ੍
ਸੁਰੀਆ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੁਰੀਆ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੁਰੀਆ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਸੁਰੀਆ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਇੱਕ ਅੱਖ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਉਰ੍ਵੀਰਾਸਨ੍ ਪਰਿਧਯੋ ਵੇਦਿਰ੍ਭੂਮਿਰਕਲ੍ਪਤ । ਤਤ੍ਰੈਤਾਵਗ੍ਨੀ ਆਧਤ੍ਤ ਹਿਮਂ ਘ੍ਰਂਸਂ ਚ ਰੋਹਿਤਃ
ਚੌੜੀਆਂ ਘੇਰੇ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਯਜਨ ਦੀ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋਈ। ਉਥੇ ਅਗਨਿ ਨੇ ਹਿਮ ਤੇ ਪਾਲਾ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਰੋਹਿਤਾ।
ਹਿਮਂ ਘ੍ਰਂਸਂ ਚਾਧਾਯ ਯੂਪਾਨ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ । ਵਰ੍षਾਜ੍ਯਾਵਗ੍ਨੀ ਈਜਾਤੇ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਹਿਮ ਤੇ ਪਾਲਾ ਰੱਖ ਕੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਯੂਪ ਬਣਾਏ; ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਘੀ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ, ਜੋ ਰੋਹਿਤਾ ਦੀ ਚਾਨਣ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਘ੍ਰਂਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਿਮਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਜ੍ਞੋऽਜਾਯਤ
ਰੋਹਿਤਾ ਦੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ, ਚਾਨਣ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਗਨਿ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਲਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਿਮ, ਉਸ ਤੋਂ ਯਜਨ ਜਨਮਿਆ।