ਅਗ੍ਨਿਰੇਨਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਨੁਦਤਾਮੁਦੋषਤੁ ਵਾਯੁਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਤੋ ਵਰਿਮ੍ਣਃ
ਅੱਗ ਉਸ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ; ਹਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰੇ।
ਸੂਰ੍ਯ ਏਨਂ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰ ਣੁਦਤਾਂ ਨ੍ਯੋषਤੁ
ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ।
ਉਦੇਹਿ ਵਾਜਿਨ੍ ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰਿਦਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ ਸੂਨृਤਾਵਤ੍। ਯੋ ਰੋਹਿਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਜਾਨ ਸ ਤ੍ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਸੁਭृਤਂ ਬਿਭਰ੍ਤੁ
ਉਠੋ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਸ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆ ਜਾਓ। ਜੋ ਲਾਲ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਭੇ।
ਉਦ੍ਵਾਜ ਆ ਗਨ੍ ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਵਿਸ਼ ਆ ਰੋਹ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਨਯੋ ਯਾਃ । ਸੋਮਂ ਦਧਾਨੋऽਪ ਓषਧੀਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਦੋ ਦ੍ਵਿਪਦ ਆ ਵੇਸ਼ਯੇਹ
ਬਾਹਰ ਆਓ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ; ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ। ਸੋਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਬੂਟੀਆਂ, ਪਸ਼ੂ, ਚੌਪੈਰ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯੂਯਮੁਗ੍ਰਾ ਮਰੁਤਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੁਜਾ ਪ੍ਰ ਮृਣੀਤ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਆ ਵੋ ਰੋਹਿਤਃ ਸ਼ृਣਵਤ੍ਸੁਦਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰਿषਪ੍ਤਾਸੋ ਮਰੁਤਃ ਸ੍ਵਾਦੁਸਂਮੁਦਃ
ਤੁਸੀਂ, ਤੀਬਰ ਮਰੁਤੋ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਲਾਲ, ਦਾਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਣੇ; ਤੀਨ-ਸੱਤ ਮਰੁਤ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਮਿਲੇ।
ਰੁਹੋ ਰੁਰੋਹ ਰੋਹਿਤ ਆ ਰੁਰੋਹ ਗਰ੍ਭੋ ਜਨੀਨਾਂ ਜਨੁषਾਮੁਪਸ੍ਥਮ੍ । ਤਾਭਿਃ ਸਂਰਬ੍ਧਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍ षਡੁਰ੍ਵੀਰ੍ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਹ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਾਹਾਃ
ਉਹ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਲਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਜਣੇ ਹੋਏ ਦਾ ਭਰੂਣ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਖਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ; ਰਾਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੇ ਚੌੜੇ ਨੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।
ਆ ਤੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਹ ਰੋਹਿਤੋऽਹਾਰ੍षੀਦ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ਥਨ੍ ਮृਧੋ ਅਭਯਂ ਤੇ ਅਭੂਤ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਰੇਵਤੀਭਿਃ ਕਾਮਂ ਦੁਹਾਤਾਮਿਹ ਸ਼ਕ੍ਵਰੀਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਲਾਲ ਨੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਲਿਆਇਆ; ਉਹ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਲਈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ।
ਰੋਹਿਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਜਾਨ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਤੁਂ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਤਤਾਨ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯੇऽਜ ਏਕਪਾਦੋऽਦृਂਹਦ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਬਲੇਨ
ਲਾਲ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ; ਉੱਥੇ ਸਰਵੋਚ ਨੇ ਤੰਤੂ ਫੈਲਾਇਆ। ਉੱਥੇ ਅਜਨਮਾ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਬੈਠ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਰੋਹਿਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਦृਂਹਤ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵ ਸ੍ਤਭਿਤਂ ਤੇਨ ਨਾਕਃ । ਤੇਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਮਿਤਾ ਰਜਾਂਸਿ ਤੇਨ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍
ਲਾਲ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਆਸਰਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼। ਉਸ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਖੇਤਰ; ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਲੱਭੀ।
ਵਿ ਰੋਹਿਤੋ ਅਮृਸ਼ਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਸਮਾਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਰੁਹੋ ਰੁਹਸ਼੍ਚ । ਦਿਵਂ ਰੂਢ੍ਵਾ ਮਹਤਾ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਸਂ ਤੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਨਕ੍ਤੁ ਪਯਸਾ ਘृਤੇਨ
ਲਾਲ ਨੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਵਧਦਾ ਤੇ ਵਧਾਉਂਦਾ। ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਾਸ੍ਤੇ ਰੁਹਃ ਪ੍ਰਰੁਹੋ ਯਾਸ੍ਤ ਆਰੁਹੋ ਯਾਭਿਰਾਪृਣਾਸਿ ਦਿਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤਾਸਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਯਸਾ ਵਵृਧਾਨੋ ਵਿਸ਼ਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਜਾਗृਹਿ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ
ਤੇਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਭਰਦਾ—ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਲ ਕੇ, ਲਾਲ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਜਾਗ।
ਯਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਪਸਃ ਸਂਬਭੂਵੁਰ੍ਵਤ੍ਸਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਨੁ ਤਾ ਇਹਾਗੁਃ । ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮਨਸਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਂਮਾਤਾ ਵਤ੍ਸੋ ਅਭ੍ਯੇਤੁ ਰੋਹਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਕੁਲ, ਜੋ ਤਾਪ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲਣ; ਲਾਲ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ।
{੧} ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਰੋਹਿਤੋ ਅਧਿ ਨਾਕੇ ਅਸ੍ਥਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਜਨਯਨ੍ ਯੁਵਾ ਕਵਿਃ । ਤਿਗ੍ਮੇਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਿ ਭਾਤਿ ਤृਤੀਯੇ ਚਕ੍ਰੇ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਲਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਤਿੱਖੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ, ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਘृਤਾਹੁਤਃ ਸੋਮਪृष੍ਠਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਮਾ ਮਾ ਹਾਸੀਨ੍ ਨਾਥਿਤੋ ਨੇਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਹਾਨਿ ਗੋਪੋषਂ ਚ ਮੇ ਵੀਰਪੋषਂ ਚ ਧੇਹਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸਹਾਇ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦਿਆਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦੇ।
ਰੋਹਿਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਜਨਿਤਾ ਮੁਖਂ ਚ ਰੋਹਿਤਾਯ ਵਾਚਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਣ ਮਨਸਾ ਜੁਹੋਮਿ । ਰੋਹਿਤਂ ਦੇਵਾ ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ ਮਾ ਰੋਹੈਃ ਸਾਮਿਤ੍ਯੈ ਰੋਹਯਤੁ
ਰੋਹਿਤੋ ਯਜਨ ਦਾ ਜਣੇਆ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹੈ; ਮੈਂ ਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਰੋਹਿਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰੋਹਿਤ ਮੈਨੂੰ ਗਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਵੇ।
ਰੋਹਿਤੋ ਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਯਦਧਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਜਾਂਸ੍ਯੁਪ ਮੇਮਾਨ੍ਯਾਗੁਃ । ਵੋਚੇਯਂ ਤੇ ਨਾਭਿਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯਾਧਿ ਮਜ੍ਮਨਿ
ਰੋਹਿਤ ਨੇ ਯਜਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਲਈ ਰਚਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤਾਂ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਹ ਬृਹਤ੍ਯੁਤ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਰਾ ਕਕੁਬ੍ਵਰ੍ਚਸਾ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਹੋष੍ਣਿਹਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਵषਟ੍ਕਾਰ ਆ ਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਹ ਰੋਹਿਤੋ ਰੇਤਸਾ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਤੀ ਤੇ ਪੰਕਤੀ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਉਸ਼ਣਿਕ ਛੰਦ, ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਅੱਖਰ, ਤੇ ਰੋਹਿਤ ਵੀ ਬੀਜ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਵਸ੍ਤੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਦਿਵਂ ਵਸ੍ਤੇऽਯਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਯਂ ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੇ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਧਯ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਧਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਵਾਚਸ੍ਪਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਨਃ ਸ੍ਯੋਨਾ ਸ੍ਯੋਨਾ ਯੋਨਿਸ੍ਤਲ੍ਪਾ ਨਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾ । ਇਹੈਵ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਯੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਦਧਾਤੁ
ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਜਣਨ ਤੇ ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਾਂਸ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰਹੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵੇ।
ਵਾਚਸ੍ਪਤ ऋਤਵਃ ਪਞ੍ਚ ਯੇ ਨੌ ਵੈਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਃ ਪਰਿ ਯੇ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਇਹੈਵ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ ਪਰਿ ਰੋਹਿਤ ਆਯੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਦਧਾਤੁ
ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਰੁੱਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਪਜੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਾਂਸ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰਹੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੈਨੂੰ, ਰੋਹਿਤ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵੇ।
ਵਾਚਸ੍ਪਤੇ ਸੌਮਨਸਂ ਮਨਸ਼੍ਚ ਗੋष੍ਠੇ ਨੋ ਗਾ ਜਨਯ ਯੋਨਿषੁ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਇਹੈਵ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ ਪਰ੍ਯਹਮਾਯੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਦਧਾਤੁ
ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਦੇ; ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰ, ਜਣਨ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਸੰਤਾਨ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਾਂਸ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰਹੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵੇ।
ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਧਾਤ੍ਸਵਿਤਾ ਦੇਵੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਚਸਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾਵਭਿ ਤ੍ਵਾ । ਸਰ੍ਵਾ ਅਰਾਤੀਰਵਕ੍ਰਾਮਨ੍ਨ੍ ਏਹੀਦਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਕਰਃ ਸੁਨृਤਾਵਤ੍
ਦੇਵੀ ਸਵਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਤੈਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਵੈਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ; ਆ, ਇਹ ਰਾਜ ਸਚੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕਰ।
{੨} ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਪृषਤੀ ਰਥੇ ਪ੍ਰष੍ਟਿਰ੍ਵਹਤਿ ਰੋਹਿਤ । ਸ਼ੁਭਾ ਯਾਸਿ ਰਿਣਨ੍ਨ੍ ਅਪਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਿੱਟੀ ਰੋਹਿਤ ਰਥ ਵਿਚ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ, ਰੋਹਿਤ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੁਵ੍ਰਤਾ ਰੋਹਿਣੀ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ ਸੂਰਿਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾ ਬृਹਤੀ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ । ਤਯਾ ਵਾਜਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਂ ਜਯੇਮ ਤਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪृਤਨਾ ਅਭਿ ष੍ਯਾਮ
ਰੋਹਿਣੀ, ਜੋ ਰੋਹਿਤ ਦੀ ਵਫਾਦਾਰ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ, ਸੋਨੇ ਦੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੰਗਾਂ 'ਚ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਇਦਂ ਸਦੋ ਰੋਹਿਣੀ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯਾਸੌ ਪਨ੍ਥਾਃ ਪृषਤੀ ਯੇਨ ਯਾਤਿ । ਤਾਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਕਸ਼੍ਯਪਾ ਉਨ੍ ਨਯਨ੍ਤਿ ਤਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਕਵਯੋऽਪ੍ਰਮਾਦਮ੍
ਇਹ ਰੋਹਿਣੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਰੋਹਿਤ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਵਾ ਹਰਯਃ ਕੇਤੁਮਨ੍ਤਃ ਸਦਾ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਮृਤਾਃ ਸੁਖਂ ਰਥਮ੍ । ਘृਤਪਾਵਾ ਰੋਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਜਮਾਨੋ ਦਿਵਂ ਦੇਵਃ ਪृषਤੀਮਾ ਵਿਵੇਸ਼
ਸੂਰਜ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਮਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਰਥ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਰੋਹਿਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਘੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚਿੱਟੀ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਯੋ ਰੋਹਿਤੋ ਵृषਭਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗਃ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਂ ਪਰਿ ਸੂਰ੍ਯਂ ਬਭੂਵ । ਯੋ ਵਿष੍ਟਭ੍ਨਾਤਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਦਿਵਂ ਚ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵਾ ਅਧਿ ਸृष੍ਟੀਃ ਸृਜਨ੍ਤੇ
ਰੋਹਿਤ, ਨੁਕੀਲੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਰੋਹਿਤੋ ਦਿਵਮਾਰੁਹਨ੍ ਮਹਤਃ ਪਰ੍ਯਰ੍ਣਵਾਤ੍। ਸਰ੍ਵੋ ਰੁਰੋਹ ਰੋਹਿਤੋ ਰੁਹਃ
ਰੋਹਿਤ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਰੋਹਿਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਰੋਹਿਤ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਵਿ ਮਿਮੀष੍ਵ ਪਯਸ੍ਵਤੀਂ ਘृਤਾਚੀਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਧੇਨੁਰਨਪਸ੍ਪृਗੇषਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮਂ ਪਿਬਤੁ ਕ੍ਸ਼ੇਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤੁ ਵਿ ਮृਧੋ ਨੁਦਸ੍ਵ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ, ਘੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪੋ, ਜੋ ਅਸਪ੍ਰਸ਼ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਸੋਮ ਪੀਵੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ; ਅੱਗੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੇ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧਾਨੋ ਘृਤਵृਦ੍ਧੋ ਘृਤਾਹੁਤਃ । ਅਭੀषਾਟ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾषਾਡਗ੍ਨਿਃ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਹਨ੍ਤੁ ਯੇ ਮਮ
ਅੱਗੀ ਜਲਾਈ ਗਈ, ਲਕੜੀ ਨਾਲ ਜਲਾਈ, ਘੀ ਨਾਲ ਵਧੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਹੀ ਅਰਪਿਤ ਹੋਈ। ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ।