ਵृਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਵृਸ਼੍ਚ ਸਂ ਵृਸ਼੍ਚ ਦਹ ਪ੍ਰ ਦਹ ਸਂ ਦਹ
ਕੱਟ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੱਟ, ਇਕੱਠੇ ਕੱਟ; ਸਾੜ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜ, ਇਕੱਠੇ ਸਾੜ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯਂ ਦੇਵ੍ਯਘ੍ਨ੍ਯ ਆ ਮੂਲਾਦਨੁਸਂਦਹ
ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਘਾਤੀ ਨੂੰ ਜੜ ਤੋਂ ਸਾੜ ਦੇ।
ਯਥਾਯਾਦ੍ਯਮਸਾਦਨਾਤ੍ਪਾਪਲੋਕਾਨ੍ ਪਰਾਵਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ੍ਯਘ੍ਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯਸ੍ਯ ਕृਤਾਗਸੋ ਦੇਵਪੀਯੋਰਰਾਧਸਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਘਾਤੀ, ਪਾਪੀ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ, ਦੁਸ਼ਟ ਲਈ ਕਰ।
ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨ ਕ੍ਸ਼ੁਰਭृष੍ਟਿਨਾ
ਸੌ ਜੋੜ ਵਾਲੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਕੌਣੀ ਵਾਲੀ ਕੌਣੀ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਸ੍ਕਨ੍ਧਾਨ੍ ਪ੍ਰ ਸ਼ਿਰੋ ਜਹਿ
ਕੰਧੇ ਵੱਢ, ਸਿਰ ਵੱਢ।
ਲੋਮਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂ ਛਿਨ੍ਧਿ ਤ੍ਵਚਮਸ੍ਯ ਵਿ ਵੇष੍ਟਯ
ਉਸਦੇ ਵਾਲ ਕੱਟੋ, ਉਸਦੀ ਚਮੜੀ ਉਤਾਰੋ।
ਮਾਂਸਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਤਯ ਸ੍ਨਾਵਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂ ਵृਹ
ਉਸਦਾ ਮਾਸ ਕੱਟੋ, ਉਸਦੇ ਪੱਟੇ ਵੱਖ ਕਰੋ।
ਅਸ੍ਥੀਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੀਡਯ ਮਜ੍ਜਾਨਮਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਹਿ
ਉਸਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਕੁੱਟੋ, ਉਸਦੀ ਮੱਝ ਹਟਾਓ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਯਾਙ੍ਗਾ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਥਯ
ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੇ ਜੋੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਰੋ।
ਅਗ੍ਨਿਰੇਨਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਨੁਦਤਾਮੁਦੋषਤੁ ਵਾਯੁਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਮਹਤੋ ਵਰਿਮ੍ਣਃ
ਅੱਗ ਉਸ ਮਾਸ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ; ਹਵਾ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰੇ।
ਸੂਰ੍ਯ ਏਨਂ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰ ਣੁਦਤਾਂ ਨ੍ਯੋषਤੁ
ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇ; ਉਹ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ।
ਉਦੇਹਿ ਵਾਜਿਨ੍ ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰਿਦਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼ ਸੂਨृਤਾਵਤ੍। ਯੋ ਰੋਹਿਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਜਾਨ ਸ ਤ੍ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਸੁਭृਤਂ ਬਿਭਰ੍ਤੁ
ਉਠੋ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ; ਇਸ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਆ ਜਾਓ। ਜੋ ਲਾਲ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਂਭੇ।
ਉਦ੍ਵਾਜ ਆ ਗਨ੍ ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਵਿਸ਼ ਆ ਰੋਹ ਤ੍ਵਦ੍ਯੋਨਯੋ ਯਾਃ । ਸੋਮਂ ਦਧਾਨੋऽਪ ਓषਧੀਰ੍ਗਾਸ਼੍ਚਤੁष੍ਪਦੋ ਦ੍ਵਿਪਦ ਆ ਵੇਸ਼ਯੇਹ
ਬਾਹਰ ਆਓ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ; ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ। ਸੋਮ ਲੈ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਬੂਟੀਆਂ, ਪਸ਼ੂ, ਚੌਪੈਰ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਸਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯੂਯਮੁਗ੍ਰਾ ਮਰੁਤਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯੁਜਾ ਪ੍ਰ ਮृਣੀਤ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ । ਆ ਵੋ ਰੋਹਿਤਃ ਸ਼ृਣਵਤ੍ਸੁਦਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰਿषਪ੍ਤਾਸੋ ਮਰੁਤਃ ਸ੍ਵਾਦੁਸਂਮੁਦਃ
ਤੁਸੀਂ, ਤੀਬਰ ਮਰੁਤੋ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਲਾਲ, ਦਾਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਣੇ; ਤੀਨ-ਸੱਤ ਮਰੁਤ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਮਿਲੇ।
ਰੁਹੋ ਰੁਰੋਹ ਰੋਹਿਤ ਆ ਰੁਰੋਹ ਗਰ੍ਭੋ ਜਨੀਨਾਂ ਜਨੁषਾਮੁਪਸ੍ਥਮ੍ । ਤਾਭਿਃ ਸਂਰਬ੍ਧਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍ षਡੁਰ੍ਵੀਰ੍ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਇਹ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਾਹਾਃ
ਉਹ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਲਾਲ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਜਣੇ ਹੋਏ ਦਾ ਭਰੂਣ ਜੀਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੋਖਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ; ਰਾਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਛੇ ਚੌੜੇ ਨੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।
ਆ ਤੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਿਹ ਰੋਹਿਤੋऽਹਾਰ੍षੀਦ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ਥਨ੍ ਮृਧੋ ਅਭਯਂ ਤੇ ਅਭੂਤ੍। ਤਸ੍ਮੈ ਤੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਰੇਵਤੀਭਿਃ ਕਾਮਂ ਦੁਹਾਤਾਮਿਹ ਸ਼ਕ੍ਵਰੀਭਿਃ
ਇੱਥੇ ਲਾਲ ਨੇ ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਲਿਆਇਆ; ਉਹ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਲਈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਥੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ।
ਰੋਹਿਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਜਜਾਨ ਤਤ੍ਰ ਤਨ੍ਤੁਂ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਤਤਾਨ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯੇऽਜ ਏਕਪਾਦੋऽਦृਂਹਦ੍ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਬਲੇਨ
ਲਾਲ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਬਣਾਈ; ਉੱਥੇ ਸਰਵੋਚ ਨੇ ਤੰਤੂ ਫੈਲਾਇਆ। ਉੱਥੇ ਅਜਨਮਾ, ਇਕ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਬੈਠ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਰੋਹਿਤੋ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਦृਂਹਤ੍ਤੇਨ ਸ੍ਵ ਸ੍ਤਭਿਤਂ ਤੇਨ ਨਾਕਃ । ਤੇਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਮਿਤਾ ਰਜਾਂਸਿ ਤੇਨ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਮਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਨ੍
ਲਾਲ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਆਸਰਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼। ਉਸ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼, ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਖੇਤਰ; ਉਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਲੱਭੀ।
ਵਿ ਰੋਹਿਤੋ ਅਮृਸ਼ਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਸਮਾਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪ੍ਰਰੁਹੋ ਰੁਹਸ਼੍ਚ । ਦਿਵਂ ਰੂਢ੍ਵਾ ਮਹਤਾ ਮਹਿਮ੍ਨਾ ਸਂ ਤੇ ਰਾष੍ਟ੍ਰਮਨਕ੍ਤੁ ਪਯਸਾ ਘृਤੇਨ
ਲਾਲ ਨੇ ਹਰ ਰੂਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਵਧਦਾ ਤੇ ਵਧਾਉਂਦਾ। ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਦੁੱਧ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਾਸ੍ਤੇ ਰੁਹਃ ਪ੍ਰਰੁਹੋ ਯਾਸ੍ਤ ਆਰੁਹੋ ਯਾਭਿਰਾਪृਣਾਸਿ ਦਿਵਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤਾਸਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪਯਸਾ ਵਵृਧਾਨੋ ਵਿਸ਼ਿ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਜਾਗृਹਿ ਰੋਹਿਤਸ੍ਯ
ਤੇਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਭਰਦਾ—ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਲ ਕੇ, ਲਾਲ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਜਾਗ।
ਯਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਪਸਃ ਸਂਬਭੂਵੁਰ੍ਵਤ੍ਸਂ ਗਾਯਤ੍ਰੀਮਨੁ ਤਾ ਇਹਾਗੁਃ । ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਮਨਸਾ ਸ਼ਿਵੇਨ ਸਂਮਾਤਾ ਵਤ੍ਸੋ ਅਭ੍ਯੇਤੁ ਰੋਹਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਉਹ ਕੁਲ, ਜੋ ਤਾਪ ਤੋਂ ਉਠੇ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ ਆਏ, ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲਣ; ਲਾਲ, ਚੰਗਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ।
{੧} ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਰੋਹਿਤੋ ਅਧਿ ਨਾਕੇ ਅਸ੍ਥਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਜਨਯਨ੍ ਯੁਵਾ ਕਵਿਃ । ਤਿਗ੍ਮੇਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਿ ਭਾਤਿ ਤृਤੀਯੇ ਚਕ੍ਰੇ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਲਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਨੌਜਵਾਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ। ਤਿੱਖੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਕਰਦਾ, ਤੀਜੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭੋ ਜਾਤਵੇਦਾ ਘृਤਾਹੁਤਃ ਸੋਮਪृष੍ਠਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਮਾ ਮਾ ਹਾਸੀਨ੍ ਨਾਥਿਤੋ ਨੇਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜਹਾਨਿ ਗੋਪੋषਂ ਚ ਮੇ ਵੀਰਪੋषਂ ਚ ਧੇਹਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸਹਾਇ ਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦਿਆਂ; ਮੈਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦੇ।
ਰੋਹਿਤੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਜਨਿਤਾ ਮੁਖਂ ਚ ਰੋਹਿਤਾਯ ਵਾਚਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇਣ ਮਨਸਾ ਜੁਹੋਮਿ । ਰੋਹਿਤਂ ਦੇਵਾ ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸ ਮਾ ਰੋਹੈਃ ਸਾਮਿਤ੍ਯੈ ਰੋਹਯਤੁ
ਰੋਹਿਤੋ ਯਜਨ ਦਾ ਜਣੇਆ ਤੇ ਮੂੰਹ ਹੈ; ਮੈਂ ਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ, ਸੁਣਨ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ ਰੋਹਿਤ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰੋਹਿਤ ਮੈਨੂੰ ਗਾਉਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇਵੇ।
ਰੋਹਿਤੋ ਯਜ੍ਞਂ ਵ੍ਯਦਧਾਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣੇ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇਜਾਂਸ੍ਯੁਪ ਮੇਮਾਨ੍ਯਾਗੁਃ । ਵੋਚੇਯਂ ਤੇ ਨਾਭਿਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯਾਧਿ ਮਜ੍ਮਨਿ
ਰੋਹਿਤ ਨੇ ਯਜਨ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਲਈ ਰਚਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਤਾਕਤਾਂ ਆਈਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੇ ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਾਂ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਹ ਬृਹਤ੍ਯੁਤ ਪਙ੍ਕ੍ਤਿਰਾ ਕਕੁਬ੍ਵਰ੍ਚਸਾ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਆ ਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਹੋष੍ਣਿਹਾਕ੍ਸ਼ਰੋ ਵषਟ੍ਕਾਰ ਆ ਤ੍ਵਾ ਰੁਰੋਹ ਰੋਹਿਤੋ ਰੇਤਸਾ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਤੀ ਤੇ ਪੰਕਤੀ ਚੜ੍ਹ ਗਈ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਉਸ਼ਣਿਕ ਛੰਦ, ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਅੱਖਰ, ਤੇ ਰੋਹਿਤ ਵੀ ਬੀਜ ਸਮੇਤ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਯਂ ਵਸ੍ਤੇ ਗਰ੍ਭਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਦਿਵਂ ਵਸ੍ਤੇऽਯਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਯਂ ਬ੍ਰਧ੍ਨਸ੍ਯ ਵਿष੍ਟਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਾਨ੍ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੇ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮਧਯ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਧਨ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਵਾਚਸ੍ਪਤੇ ਪृਥਿਵੀ ਨਃ ਸ੍ਯੋਨਾ ਸ੍ਯੋਨਾ ਯੋਨਿਸ੍ਤਲ੍ਪਾ ਨਃ ਸੁਸ਼ੇਵਾ । ਇਹੈਵ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਰਾਯੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਦਧਾਤੁ
ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਜਣਨ ਤੇ ਸੌਣ ਦੀ ਥਾਂ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਾਂਸ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰਹੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵੇ।
ਵਾਚਸ੍ਪਤ ऋਤਵਃ ਪਞ੍ਚ ਯੇ ਨੌ ਵੈਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਃ ਪਰਿ ਯੇ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਇਹੈਵ ਪ੍ਰਾਣਃ ਸਖ੍ਯੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨ੍ ਪਰਿ ਰੋਹਿਤ ਆਯੁषਾ ਵਰ੍ਚਸਾ ਦਧਾਤੁ
ਵਾਕ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਉਹ ਪੰਜ ਰੁੱਤਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਪਜੀਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ—ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਾਂਸ ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰਹੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਤੈਨੂੰ, ਰੋਹਿਤ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਵੇ।