ਅਨਪਤ੍ਯਮਲ੍ਪਪਸ਼ੁਂ ਵਸ਼ਾ ਕृਣੋਤਿ ਪੂਰੁषਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਯਾਚਿਤਾਮਥੈਨਾਂ ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਯਤੇ
ਗਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਘੱਟ ਪਸ਼ੂ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਕਾਮਾਯ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਾਚਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੇष੍ਵਾ ਵृਸ਼੍ਚਤੇऽਦਦਤ੍
ਕਾਮ ਲਈ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ繁ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਸ੍ਯਾ ਗੋਪਤਿਰ੍ਨੋਪਸ਼ृਣੁਯਾਦृਚਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਚਰੇਦਸ੍ਯ ਤਾਵਦ੍ਗੋषੁ ਨਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗृਹੇ ਵਸੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪ ਰਿੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ; ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ।
ਯੋ ਅਸ੍ਯਾ ऋਚ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਥ ਗੋष੍ਵਚੀਚਰਤ੍। ਆਯੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਿਂ ਚ ਦੇਵਾ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤਿ ਹੀਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਿੱਚਾ ਸੁਣ ਕੇ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ繁ਤ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸ਼ਾ ਚਰਨ੍ਤੀ ਬਹੁਧਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਧਿਃ । ਆਵਿष੍ਕृਣੁष੍ਵ ਰੂਪਾਣਿ ਯਦਾ ਸ੍ਥਾਮ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਗਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਖਜਾਨਾ ਹੈ; ਜਦ ਮਾਲਕ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾ।
ਆਵਿਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृਣੁਤੇ ਯਦਾ ਸ੍ਥਾਮ ਜਿਘਾਂਸਤਿ । ਅਥੋ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਵਸ਼ਾ ਯਾਞ੍ਚ੍ਯਾਯ ਕृਣੁਤੇ ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਹਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਮਾਲਕ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਣ ਲਈ ਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
{੨੧} ਮਨਸਾ ਸਂ ਕਲ੍ਪਯਤਿ ਤਦ੍ਦੇਵਾਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਸ਼ਾਮੁਪਪ੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਯਾਚਿਤੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਇਰਾਦਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਾਕਾਰੇਣ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞੇਨ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ । ਦਾਨੇਨ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਵਸ਼ਾਯਾ ਮਾਤੁਰ੍ਹੇਡਂ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਧਾ ਦੇਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰਾਜਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਵਸ਼ਾ ਮਾਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸਂਭੂਤਮਗ੍ਰਸ਼ਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਆਹੁਰਨਰ੍ਪਣਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਗਾਂ ਰਾਜਨ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਯਥਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਾਲੁਮ੍ਪੇਤ੍ਸ੍ਰੁਚੋ ਅਗ੍ਨਯੇ । ਏਵਾ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਵਸ਼ਾਮਗ੍ਨਯ ਆ ਵृਸ਼੍ਚਤੇऽਦਦਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਲਈ ਚਮਚਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅੱਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਵਤ੍ਸਾ ਸੁਦੁਘਾ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਾ ਉਪ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਾਸ੍ਮੈ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਵਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦਦੁषੇ ਦੁਹੇ
ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਦਾ ਪੂਰਾ ਪੂਰਾ, ਗਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਖੜੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਮਰਾਜ੍ਯੇ ਵਸ਼ਾ ਪ੍ਰਦਦੁषੇ ਦੁਹੇ । ਅਥਾਹੁਰ੍ਨਾਰਕਂ ਲੋਕਂ ਨਿਰੁਨ੍ਧਾਨਸ੍ਯ ਯਾਚਿਤਾਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਗਾਂ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਦਿੰਦੀ ਤੇ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੰਗਣ ਤੇ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਦਾ ਲੋਕ ਪੱਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਵੀਯਮਾਨਾ ਚਰਤਿ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਗੋਪਤਯੇ ਵਸ਼ਾ । ਵੇਹਤਂ ਮਾ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋ ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਾਸ਼ੇषੁ ਬਧ੍ਯਤਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਲਈ ਫਿਰਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਚਦੀ ਹੈ, 'ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਫੰਦੇ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਜਾਵੇ।'
ਯੋ ਵੇਹਤਂ ਮਨ੍ਯਮਾਨੋऽਮਾ ਚ ਪਚਤੇ ਵਸ਼ਾਮ੍ । ਅਪ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਪੌਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਯਾਚਯਤੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਟ ਜਾਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਉਸ ਤੋਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਮਹਦੇषਾਵ ਤਪਤਿ ਚਰਨ੍ਤੀ ਗੋषੁ ਗੌਰਪਿ । ਅਥੋ ਹ ਗੋਪਤਯੇ ਵਸ਼ਾਦਦੁषੇ ਵਿषਂ ਦੁਹੇ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਪ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਗਾਂਆਂ ਵਿਚ ਫਿਰਦੀ ਹੋਈ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਾਂ ਹੈ; ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਲਈ, ਗਾਂ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ ਦੁੱਧ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਅਥੋ ਵਸ਼ਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਦ੍ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਹਵਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹਵਨ ਹੋਵੇ।
{੨੨} ਯਾ ਵਸ਼ਾ ਉਦਕਲ੍ਪਯਨ੍ ਦੇਵਾ ਯਜ੍ਞਾਦੁਦੇਤ੍ਯ । ਤਾਸਾਂ ਵਿਲਿਪ੍ਤ੍ਯਂ ਭੀਮਾਮੁਦਾਕੁਰੁਤ ਨਾਰਦਃ
ਜੋ ਗਾਂਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਲੀਪ ਬਣਾਈ।
ਤਾਂ ਦੇਵਾ ਅਮੀਮਾਂਸਨ੍ਤ ਵਸ਼ੇਯਾ੩ ਅਵਸ਼ੇਤਿ । ਤਾਮਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਨਾਰਦ ਏषਾ ਵਸ਼ਾਨਾਂ ਵਸ਼ਤਮੇਤਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਕੀ ਇਹ ਗਾਂ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?' ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਗਾਂਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤਣ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਕਤਿ ਨੁ ਵਸ਼ਾ ਨਾਰਦ ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਥ ਮਨੁष੍ਯਜਾਃ । ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਂ ਕਸ੍ਯਾ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ
ਨਾਰਦ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮੀਆਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਗਾਂਆਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵਿਦਵਾਨ, ਕਿਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ?
ਵਿਲਿਪ੍ਤ੍ਯਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਯਾ ਚ ਸੂਤਵਸ਼ਾ ਵਸ਼ਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯ ਆਸ਼ਂਸੇਤ ਭੂਤ੍ਯਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਲੀਪ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਰਥਵਾਨ ਦੀ ਗਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਖਾਵੇ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਨਾਰਦਾਨੁष੍ਠੁ ਵਿਦੁषੇ ਵਸ਼ਾ । ਕਤਮਾਸਾਂ ਭੀਮਤਮਾ ਯਾਮਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਾਭਵੇਤ੍
ਨਾਰਦ, ਗਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਕਿਹੜੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਵਿਲਿਪ੍ਤੀ ਯਾ ਬृਹਸ੍ਪਤੇऽਥੋ ਸੂਤਵਸ਼ਾ ਵਸ਼ਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਯ ਆਸ਼ਂਸੇਤ ਭੂਤ੍ਯਾਮ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਲੀਪ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਤੇ ਰਥਵਾਨ ਦੀ ਗਾਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਖਾਵੇ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਵੈ ਵਸ਼ਾਜਾਤਾਨਿ ਵਿਲਿਪ੍ਤੀ ਸੂਤਵਸ਼ਾ ਵਸ਼ਾ । ਤਾਃ ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯਃ ਸੋऽਨਾਵ੍ਰਸ੍ਕਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੌ
ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ: ਲੀਪ ਵਾਲੀ, ਰਥਵਾਨ ਦੀ ਤੇ ਆਮ ਗਾਂ; ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਯਜਨ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਏਤਦ੍ਵੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਹਵਿਰਿਤਿ ਮਨ੍ਵੀਤ ਯਾਚਿਤਃ । ਵਸ਼ਾਂ ਚੇਦੇਨਂ ਯਾਚੇਯੁਰ੍ਯਾ ਭੀਮਾਦਦੁषੋ ਗृਹੇ
ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਹਵਨ ਹੋਵੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੰਗਣ ਤੇ ਇਉਂ ਸੋਚੋ; ਜੇ ਉਹ ਗਾਂ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਾ ਵਸ਼ਾਂ ਪਰ੍ਯਵਦਨ੍ ਨ ਨੋऽਦਾਦਿਤਿ ਹੀਡਿਤਾਃ । ਏਤਾਭਿਰ੍ऋਗ੍ਭਿਰ੍ਭੇਦਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਸ ਪਰਾਭਵਤ੍
ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਵਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਭਾਵੇਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਇਹਨਾਂ ਰਿੱਗਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਉਤੈਨਾਂ ਭੇਦੋ ਨਾਦਦਾਦ੍ਵਸ਼ਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਯਾਚਿਤਃ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਂ ਦੇਵਾ ਆਗਸੋऽਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਨ੍ ਅਹਮੁਤ੍ਤਰੇ
ਪਰ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਵਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੰਗਿਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਪਿੱਛਲੇਆਂ ਤੋਂ।
ਯੇ ਵਸ਼ਾਯਾ ਅਦਾਨਾਯ ਵਦਨ੍ਤਿ ਪਰਿਰਾਪਿਣਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਵੇ ਜਾਲ੍ਮਾ ਆ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤੇ ਅਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ
ਜੋ ਵਾਸ਼ਾ ਦੇ ਦਾਨ ਲਈ ਚਾਪਲੂਸੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਜਾਲ ਵਾਂਗ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਗੋਪਤਿਂ ਪਰਾਣੀਯਾਥਾਹੁਰ੍ਮਾ ਦਦਾ ਇਤਿ । ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂ ਤੇ ਹੇਤੀਂ ਪਰਿ ਯਨ੍ਤ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਯਾ
ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਗੋਪਤੀ ਦੀ ਵਾਸ਼ਾ ਨਾ ਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ,' ਰੁਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲੈਣ।
ਯਦਿ ਹੁਤਾਂ ਯਦ੍ਯਹੁਤਾਮਮਾ ਚ ਪਚਤੇ ਵਸ਼ਾਮ੍ । ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ऋਤ੍ਵਾ ਜਿਹ੍ਮੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਚ੍ਛਤਿ
ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਾਸ਼ਾ ਚੜ੍ਹਾਈ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਈ ਪਕਾਏ, ਜਾਂ ਆਪ ਖਾਏ, ਉਹ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵਕੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਤਪਸਾ ਸृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿਤ੍ਤਰ੍ਤੇ ਸ਼੍ਰਿਤਾ
ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਤਪ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੁਆਰਾ ਟਿਕਾਈ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਹੈ।