ਪਦੋਰਸ੍ਯਾ ਅਧਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ਵਿਕ੍ਲਿਨ੍ਦੁਰ੍ਨਾਮ ਵਿਨ੍ਦਤਿ । ਅਨਾਮਨਾਤ੍ਸਂ ਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾ ਮੁਖੇਨੋਪਜਿਘ੍ਰਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ 'ਵਿਕਲਿੰਦੁ' ਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੂੰਘਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਮ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਅਸ੍ਯਾਃ ਕਰ੍ਣਾਵਾਸ੍ਕੁਨੋਤ੍ਯਾ ਸ ਦੇਵੇषੁ ਵृਸ਼੍ਚਤੇ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ ਕੁਰ੍ਵ ਇਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ ਕਨੀਯਃ ਕृਣੁਤੇ ਸ੍ਵਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਛੇਦਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗਾ ਲਵਾਂ,' ਪਰ ਛੋਟਾ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯਾਃ ਕਸ੍ਮੈ ਚਿਦ੍ਭੋਗਾਯ ਬਾਲਾਨ੍ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਕृਨ੍ਤਤਿ । ਤਤਃ ਕਿਸ਼ੋਰਾ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਵਤ੍ਸਾਂਸ਼੍ਚ ਘਾਤੁਕੋ ਵृਕਃ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨੋਰੰਜਨ ਲਈ ਕੱਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬੱਝੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਭੇਡੀਆ ਉਤਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯਾ ਗੋਪਤੌ ਸਤ੍ਯਾ ਲੋਮ ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੋ ਅਜੀਹਿਡਤ੍। ਤਤਃ ਕੁਮਾਰਾ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ਵਿਨ੍ਦਤ੍ਯਨਾਮਨਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਲੂ ਉਸ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਦੇ ਵਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੰਡੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਮ ਰਹਿਤ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯਾਃ ਪਲ੍ਪੂਲਨਂ ਸ਼ਕृਦ੍ਦਾਸੀ ਸਮਸ੍ਯਤਿ । ਤਤੋऽਪਰੂਪਂ ਜਾਯਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦਵ੍ਯੇष੍ਯਦੇਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਲਦ ਦੀ ਸਵਾਦ ਦਾਸੀ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਵਿਅੰਗ ਜੰਮਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਮਾਨਾਭਿ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਵਸ਼ਾ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਦੇਯੈषਾ ਤਦਾਹੁਃ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਗੋਪਨਮ੍
ਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਮਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੀ ਰੱਖਵਾਲੀ ਹੈ।
{੧੯} ਯ ਏਨਾਂ ਵਨਿਮਾਯਨ੍ਤਿ ਤੇषਾਂ ਦੇਵਕृਤਾ ਵਸ਼ਾ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਯੇਯਂ ਤਦਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਯ ਏਨਾਂ ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਯਤੇ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਗਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਆਰ੍षੇਯੇਭ੍ਯੋ ਯਾਚਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗਾਂ ਨ ਦਿਤ੍ਸਤਿ । ਆ ਸ ਦੇਵੇषੁ ਵृਸ਼੍ਚਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਮਨ੍ਯਵੇ
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਸ਼ਾਭੋਗੋ ਅਨ੍ਯਾਮਿਛੇਤ ਤਰ੍ਹਿ ਸਃ । ਹਿਂਸ੍ਤੇ ਅਦਤ੍ਤਾ ਪੁਰੁषਂ ਯਾਚਿਤਾਂ ਚ ਨ ਦਿਤ੍ਸਤਿ
ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਯਥਾ ਸ਼ੇਵਧਿਰ੍ਨਿਹਿਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤਥਾ ਵਸ਼ਾ । ਤਾਮੇਤਦਛਾਯਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਖਜਾਨਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਗਾਂ ਵੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਮੇਤਦਛਾਯਨ੍ਤਿ ਯਦ੍ਵਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਅਭਿ । ਯਥੈਨਾਨ੍ ਅਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਜਿਨੀਯਾਦੇਵਾਸ੍ਯਾ ਨਿਰੋਧਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਗਾਂ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇ, ਇਹੀ ਉਸ ਦੀ ਰੋਕ ਹੈ।
ਚਰੇਦੇਵਾ ਤ੍ਰੈਹਾਯਣਾਦਵਿਜ੍ਞਾਤਗਦਾ ਸਤੀ । ਵਸ਼ਾਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਰਦ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤਰ੍ਹ੍ਯੇष੍ਯਾਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਣਜਾਣ ਬਿਮਾਰੀ ਨਾਲ, ਲੁਕ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੇ; ਨਾਰਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਣ, ਫਿਰ ਉਹ ਆ ਜਾਵੇਗੀ।
ਯ ਏਨਾਮਵਸ਼ਾਮਾਹ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਹਿਤਂ ਨਿਧਿਮ੍ । ਉਭੌ ਤਸ੍ਮੈ ਭਵਾਸ਼ਰ੍ਵੌ ਪਰਿਕ੍ਰਮ੍ਯੇषੁਮਸ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਖਜਾਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਅਸ੍ਯਾ ਊਧੋ ਨ ਵੇਦਾਥੋ ਅਸ੍ਯਾ ਸ੍ਤਨਾਨ੍ ਉਤ । ਉਭਯੇਨੈਵਾਸ੍ਮੈ ਦੁਹੇ ਦਾਤੁਂ ਚੇਦਸ਼ਕਦ੍ਵਸ਼ਾਮ੍
ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਥਣ ਜਾਂ ਚੁਚੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਪਰ ਦੁੱਧ ਕੱਢਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰਦਭ੍ਨੈਨਮਾ ਸ਼ਯੇ ਯਾਚਿਤਾਂ ਚ ਨ ਦਿਤ੍ਸਤਿ । ਨਾਸ੍ਮੈ ਕਾਮਾਃ ਸਮृਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਾਮਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਕੀਰ੍षਤਿ
ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇਣਾ ਚਾਹੇ।
ਦੇਵਾ ਵਸ਼ਾਮਯਾਚਨ੍ ਮੁਖਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਦਦਦ੍ਧੇਡਂ ਨ੍ਯੇਤਿ ਮਾਨੁषਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਗਾਂ ਮੰਗੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਇਆ; ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ 'ਹੇੜਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਨਹੀਂ।
{੨੦} ਹੇਡਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਨ੍ਯੇਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋऽਦਦਦ੍ਵਸ਼ਾਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਹਿਤਂ ਭਾਗਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਯਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ 'ਹੇੜਾ' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ; ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਯਦਨ੍ਯੇ ਸ਼ਤਂ ਯਾਚੇਯੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਗੋਪਤਿਂ ਵਸ਼ਾਮ੍ । ਅਥੈਨਾਂ ਦੇਵਾ ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨ੍ ਏਵਂ ਹ ਵਿਦੁषੋ ਵਸ਼ਾ
ਜੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਤੋਂ ਸੌ ਗਾਂ ਮੰਗਣ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਹੈ।'
ਯ ਏਵਂ ਵਿਦੁषੇऽਦਤ੍ਤ੍ਵਾਥਾਨ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਦਦਦ੍ਵਸ਼ਾਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਾ ਤਸ੍ਮਾ ਅਧਿष੍ਠਾਨੇ ਪृਥਿਵੀ ਸਹਦੇਵਤਾ
ਜੋ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੇਵਾ ਵਸ਼ਾਮਯਾਚਨ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਅਜਾਯਤ । ਤਾਮੇਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਰਦਃ ਸਹ ਦੇਵੈਰੁਦਾਜਤ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਮੰਗੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ।
ਅਨਪਤ੍ਯਮਲ੍ਪਪਸ਼ੁਂ ਵਸ਼ਾ ਕृਣੋਤਿ ਪੂਰੁषਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਸ਼੍ਚ ਯਾਚਿਤਾਮਥੈਨਾਂ ਨਿਪ੍ਰਿਯਾਯਤੇ
ਗਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਘੱਟ ਪਸ਼ੂ ਵਾਲਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ।
ਅਗ੍ਨੀषੋਮਾਭ੍ਯਾਂ ਕਾਮਾਯ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਵਰੁਣਾਯ ਚ । ਤੇਭ੍ਯੋ ਯਾਚਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੇष੍ਵਾ ਵृਸ਼੍ਚਤੇऽਦਦਤ੍
ਕਾਮ ਲਈ, ਅੱਗ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ繁ਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਦਸ੍ਯਾ ਗੋਪਤਿਰ੍ਨੋਪਸ਼ृਣੁਯਾਦृਚਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਚਰੇਦਸ੍ਯ ਤਾਵਦ੍ਗੋषੁ ਨਾਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗृਹੇ ਵਸੇਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਆਪ ਰਿੱਚਾ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ, ਉਹ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹੇ; ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੇ।
ਯੋ ਅਸ੍ਯਾ ऋਚ ਉਪਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾਥ ਗੋष੍ਵਚੀਚਰਤ੍। ਆਯੁਸ਼੍ਚ ਤਸ੍ਯ ਭੂਤਿਂ ਚ ਦੇਵਾ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤਿ ਹੀਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਰਿੱਚਾ ਸੁਣ ਕੇ ਗਾਂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਉਮਰ ਤੇ繁ਤ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸ਼ਾ ਚਰਨ੍ਤੀ ਬਹੁਧਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਧਿਃ । ਆਵਿष੍ਕृਣੁष੍ਵ ਰੂਪਾਣਿ ਯਦਾ ਸ੍ਥਾਮ ਜਿਘਾਂਸਤਿ
ਗਾਂ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਖਜਾਨਾ ਹੈ; ਜਦ ਮਾਲਕ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਦਿਖਾ।
ਆਵਿਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਕृਣੁਤੇ ਯਦਾ ਸ੍ਥਾਮ ਜਿਘਾਂਸਤਿ । ਅਥੋ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਵਸ਼ਾ ਯਾਞ੍ਚ੍ਯਾਯ ਕृਣੁਤੇ ਮਨਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਹਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਮਾਲਕ ਮਾਰਨ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਣ ਲਈ ਮਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
{੨੧} ਮਨਸਾ ਸਂ ਕਲ੍ਪਯਤਿ ਤਦ੍ਦੇਵਾਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਵਸ਼ਾਮੁਪਪ੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਯਾਚਿਤੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਇਰਾਦਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਧਾਕਾਰੇਣ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਯਜ੍ਞੇਨ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ । ਦਾਨੇਨ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਵਸ਼ਾਯਾ ਮਾਤੁਰ੍ਹੇਡਂ ਨ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਧਾ ਦੇਣ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਣ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਰਾਜਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਵਸ਼ਾ ਮਾਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਤਥਾ ਸਂਭੂਤਮਗ੍ਰਸ਼ਃ । ਤਸ੍ਯਾ ਆਹੁਰਨਰ੍ਪਣਂ ਯਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਗਾਂ ਰਾਜਨ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਯਥਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਮਾਲੁਮ੍ਪੇਤ੍ਸ੍ਰੁਚੋ ਅਗ੍ਨਯੇ । ਏਵਾ ਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਵਸ਼ਾਮਗ੍ਨਯ ਆ ਵृਸ਼੍ਚਤੇऽਦਦਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗ ਲਈ ਚਮਚਿਆਂ ਵਿਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਅੱਗਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।