ਧਰ੍ਤਾ ਧ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਧਰੁਣੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਨ੍ਤੁ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਦਂਪਤੀ ਜੀਵਨ੍ਤੌ ਜੀਵਪੁਤ੍ਰਾਵੁਦ੍ਵਾਸਯਾਤਃ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਧਾਨਾਤ੍
ਸਹਾਰਾ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ 'ਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖ; ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਹਿਲਾਉਣ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਦੰਪਤੀ ਜੀਉਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਗਾ ਅਭਿਜਿਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਕਾਮਾਃ ਸਮਤੀਤृਪਸ੍ਤਾਨ੍ । ਵਿ ਗਾਹੇਥਾਮਾਯਵਨਂ ਚ ਦਰ੍ਵਿਰੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਾਤ੍ਰੇ ਅਧ੍ਯੁਦ੍ਧਰੈਨਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਚਮਚ ਤੇ ਕਟੋਰਾ, ਇਕ ਭਾਂਡੇ 'ਚ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ।
ਉਪ ਸ੍ਤृਣੀਹਿ ਪ੍ਰਥਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਘृਤੇਨ ਪਾਤ੍ਰਮਭਿ ਘਾਰਯੈਤਤ੍। ਵਾਸ਼੍ਰੇਵੋਸ੍ਰਾ ਤਰੁਣਂ ਸ੍ਤਨਸ੍ਯੁਮਿਮਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਭਿਹਿਙ੍ਕृਣੋਤ
ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਤਰ ਫੈਲਾ, ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਕਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਲਪੇਟ; ਇਹ ਪਾਤਰ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਬੁਲਾਉਣ।
ਉਪਾਸ੍ਤਰੀਰਕਰੋ ਲੋਕਮੇਤਮੁਰੁਃ ਪ੍ਰਥਤਾਮਸਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ । ਤਸ੍ਮਿਂ ਛ੍ਰਯਾਤੈ ਮਹਿषਃ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਦੇਵਾ ਏਨਂ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਯਛਾਨ੍
ਜੋ ਵਿਛੋਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆ ਫੈਲਾਏ, ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵਧੇ ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ 'ਤੇ ਮਹਾਂ ਪੰਖੀ ਮੱਝ ਆਰਾਮ ਕਰੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਯਦ੍ਯਜ੍ਜਾਯਾ ਪਚਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਃਪਰਃ ਪਤਿਰ੍ਵਾ ਜਾਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਿਰਃ । ਸਂ ਤਤ੍ਸृਜੇਥਾਂ ਸਹ ਵਾਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਸਂਪਾਦਯਨ੍ਤੌ ਸਹ ਲੋਕਮੇਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਪਤਨੀ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਤੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਛੱਡੋ, ਇਹ ਹੋਵੇ; ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰੋ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਰਿ ਯੇ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਮੁਪ ਪਾਤ੍ਰੇ ਹ੍ਵਯੇਥਾਂ ਨਾਭਿਂ ਜਾਨਾਨਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵਃ ਸਮਾਯਾਨ੍
ਜਿੰਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਵੱਲ ਬੁਲਾਓ; ਨਾਭੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
{੧੬} ਵਸੋਰ੍ਯਾ ਧਾਰਾ ਮਧੁਨਾ ਪ੍ਰਪੀਨਾ ਘृਤੇਨ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਯਃ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਅਵ ਰੁਨ੍ਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ षष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭੀਛਾਤ੍
ਧਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀਆਂ ਨਾਭੀਆਂ—ਸਵਰਗ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨਿਧਿਂ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭ੍ਯੇਨਮਿਛਾਦਨੀਸ਼੍ਵਰਾ ਅਭਿਤਃ ਸਨ੍ਤੁ ਯੇऽਨ੍ਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤੋ ਨਿਹਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕਾਣ੍ਡੈਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ ਅਰੁਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ ਇਸ ਨਿਧੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿਣ। ਅਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰੱਖਿਆ, ਸਵਰਗ ਤਿੰਨ ਗੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਸਵਰਗਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪਤੁ ਯਦ੍ਵਿਦੇਵਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਪਿਸ਼ਾਚ ਇਹ ਮਾ ਪ੍ਰ ਪਾਸ੍ਤ । ਨੁਦਾਮ ਏਨਮਪ ਰੁਧ੍ਮੋ ਅਸ੍ਮਦਾਦਿਤ੍ਯਾ ਏਨਮਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਅਗਨਿ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਸਾੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਸਾਚ ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ; ਆਦਿਤਿਆਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯੋ ਮਧ੍ਵਿਦਂ ਘृਤੇਨ ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵੇਦਯਾਮਿ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਹਸ੍ਤੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਨਿਹਤ੍ਯੈਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਕृਤਾਵਪੀਤਮ੍
ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ, ਘੀ ਮਿਲੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਣਚੋਟਾ, ਇਸ ਸਵਰਗੀ, ਚੰਗੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਚੱਖ ਚੁਕਾ।
ਇਦਂ ਪ੍ਰਾਪਮੁਤ੍ਤਮਂ ਕਾਣ੍ਡਮਸ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਸਮਾਪ । ਆ ਸਿਞ੍ਚ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਘृਤਵਤ੍ਸਮਙ੍ਗ੍ਧ੍ਯੇष ਭਾਗੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਠੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਸਰਵੋਚ ਆ ਗਿਆ। ਘੀ ਪਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ; ਇਹ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਹੈ ਸਾਡੇ ਵਿਚ।
ਸਤ੍ਯਾਯ ਚ ਤਪਸੇ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯੋ ਨਿਧਿਂ ਸ਼ੇਵਧਿਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮ ਏਤਮ੍ । ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਯੂਤੇऽਵ ਗਾਨ੍ ਮਾ ਸਮਿਤ੍ਯਾਂ ਮਾ ਸ੍ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਉਤ੍ਸृਜਤਾ ਪੁਰਾ ਮਤ੍
ਸੱਚ ਤੇ ਤਪ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਇਹ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਚੰਗੀ ਨਿਧੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਜੂਏ 'ਚ ਨਾ ਗੁੰਮ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਲੜਾਈ 'ਚ; ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਤਿਆਗੀਏ।
ਅਹਂ ਪਚਾਮ੍ਯਹਂ ਦਦਾਮਿ ਮਮੇਦੁ ਕਰ੍ਮਨ੍ ਕਰੁਣੇऽਧਿ ਜਾਯਾ । ਕੌਮਾਰੋ ਲੋਕੋ ਅਜਨਿष੍ਟ ਪੁਤ੍ਰੋऽਨ੍ਵਾਰਭੇਥਾਂ ਵਯ ਉਤ੍ਤਰਾਵਤ੍
ਮੈਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕੰਮ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਦਇਆ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਨੌਜਵਾਨ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਉਮਰ ਚ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਸਹਾਰੋ।
ਨ ਕਿਲ੍ਬਿषਮਤ੍ਰ ਨਾਧਾਰੋ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਯਨ੍ ਮਿਤ੍ਰੈਃ ਸਮਮਮਾਨ ਏਤਿ । ਅਨੂਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਨਿਹਿਤਂ ਨ ਏਤਤ੍ਪਕ੍ਤਾਰਂ ਪਕ੍ਵਃ ਪੁਨਰਾ ਵਿਸ਼ਾਤਿ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ; ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਘਾਟੀ ਨਹੀਂ; ਪਕਾਇਆ ਵਾਪਸ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕृਣਵਾਮ ਤਮਸ੍ਤੇ ਯਨ੍ਤੁ ਯਤਮੇ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ । ਧੇਨੁਰਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਵਯੋਵਯ ਆਯਦੇਵ ਪੌਰੁषੇਯਮਪ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨੁਦਨ੍ਤੁ
ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣਾਈਏ; ਜੋ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਗਾਂ, ਰੱਸੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਰਦ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਸਮਗ੍ਨਯਃ ਵਿਦੁਰਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਂ ਯ ਓषਧੀਃ ਸਚਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਦੇਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾਤਪਨ੍ਤਿ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਚਤੋ ਬਭੂਵ
ਅੱਗਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਜਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸੋਨਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਪਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
{੧੭} ਏषਾ ਤ੍ਵਚਾਂ ਪੁਰੁषੇ ਸਂ ਬਭੂਵਾਨਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼ਵੋ ਯੇ ਅਨ੍ਯੇ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿ ਧਾਪਯਾਥੋऽਮੋਤਂ ਵਾਸੋ ਮੁਖਮੋਦਨਸ੍ਯ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਹੋਰ, ਨਾ ਸੜੀ। ਰਾਜ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ; ਇਹ ਕਪੜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਵਦਾ ਯਤ੍ਸਮਿਤ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਵਾ ਵਦਾ ਅਨृਤਂ ਵਿਤ੍ਤਕਾਮ੍ਯਾ । ਸਮਾਨਂ ਤਨ੍ਤੁਮਭਿ ਸਮ੍ਵਸਾਨੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਮਲਂ ਸਾਦਯਾਥਃ
ਜੋ ਤੂੰ ਜੂਏ 'ਚ ਕਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ 'ਚ, ਜਾਂ ਜੋ ਲਾਭ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਇੱਕੋ ਤੰਦ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ 'ਚ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਿਵੜ ਜਾਵੇ।
ਵਰ੍षਂ ਵਨੁष੍ਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਚੋ ਧੂਮਂ ਪਰ੍ਯੁਤ੍ਪਾਤਯਾਸਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਚਾ ਘृਤਪृष੍ਠੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਸਯੋਨਿਰ੍ਲੋਕਮੁਪ ਯਾਹ੍ਯੇਤਮ੍
ਵਰਖਾ ਸਹਿ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਵੀ ਜਾ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਧੂੰਆਂ ਉਠਾ ਦਿੰਦਾ। ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ; ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ 'ਚ ਆ।
ਤਨ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਬਹੁਧਾ ਵਿ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾ ਵਿਦ ਆਤ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਯਵਰ੍ਣਾਮ੍ । ਅਪਾਜੈਤ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਰੁਸ਼ਤੀਂ ਪੁਨਾਨੋ ਯਾ ਲੋਹਿਨੀ ਤਾਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨੌ ਜੁਹੋਮਿ
ਸਵਰਗ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਈ ਰੰਗਾਂ 'ਚ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ। ਕਾਲਾ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਲਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਚ੍ਯੈ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੇऽਗ੍ਨਯੇऽਧਿਪਤਯੇऽਸਿਤਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰ ਆਦਿਤ੍ਯਾਯੇषੁਮਤੇ । ਏਤਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸ੍ਤਂ ਨੋ ਗੋਪਾਯਤਾਸ੍ਮਾਕਮੈਤੋਃ । ਦਿष੍ਟਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਜਰਸੇ ਨਿ ਨੇषਜ੍ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਿ ਣੋ ਦਦਾਤ੍ਵਥ ਪਕ੍ਵੇਨ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਕਾਲੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਆਦਿਤਯ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਵਧਾਪੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਈਏ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯੈ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯਾਧਿਪਤਯੇ ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਰਾਜਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰੇ ਯਮਾਯੇषੁਮਤੇ । ਏਤਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸ੍ਤਂ ਨੋ ਗੋਪਾਯਤਾਸ੍ਮਾਕਮੈਤੋਃ । ਦਿष੍ਟਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਜਰਸੇ ਨਿ ਨੇषਜ੍ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਿ ਣੋ ਦਦਾਤ੍ਵਥ ਪਕ੍ਵੇਨ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਤਿਰਛੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਯਮ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਵਧਾਪੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਈਏ।
ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯੈ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੇ ਵਰੁਣਾਯਾਧਿਪਤਯੇ ਪृਦਾਕਵੇ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰੇऽਨ੍ਨਾਯੇषੁਮਤੇ । ਏਤਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸ੍ਤਂ ਨੋ ਗੋਪਾਯਤਾਸ੍ਮਾਕਮੈਤੋਃ । ਦਿष੍ਟਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਜਰਸੇ ਨਿ ਨੇषਜ੍ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਿ ਣੋ ਦਦਾਤ੍ਵਥ ਪਕ੍ਵੇਨ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਵੰਡਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਖਾਣੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਵਧਾਪੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਈਏ।
ਉਦੀਚ੍ਯੈ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੇ ਸੋਮਾਯਾਧਿਪਤਯੇ ਸ੍ਵਜਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰੇऽਸ਼ਨ੍ਯਾ ਇषੁਮਤ੍ਯੈ । ਏਤਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸ੍ਤਂ ਨੋ ਗੋਪਾਯਤਾਸ੍ਮਾਕਮੈਤੋਃ । ਦਿष੍ਟਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਜਰਸੇ ਨਿ ਨੇषਜ੍ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਿ ਣੋ ਦਦਾਤ੍ਵਥ ਪਕ੍ਵੇਨ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਵਧਾਪੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਈਏ।
ਧ੍ਰੁਵਾਯੈ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੇ ਵਿष੍ਣਵੇऽਧਿਪਤਯੇ ਕਲ੍ਮਾषਗ੍ਰੀਵਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰ ਓषਧੀਭ੍ਯ ਇषੁਮਤੀਭ੍ਯਃ । ਏਤਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸ੍ਤਂ ਨੋ ਗੋਪਾਯਤਾਸ੍ਮਾਕਮੈਤੋਃ । ਦਿष੍ਟਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਜਰਸੇ ਨਿ ਨੇषਜ੍ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਿ ਣੋ ਦਦਾਤ੍ਵਥ ਪਕ੍ਵੇਨ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਸਥਿਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਕਾਲੀ ਗਲ ਵਾਲੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਵਧਾਪੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਈਏ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਯੈ ਤ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ੇ ਬृਹਸ੍ਪਤਯੇऽਧਿਪਤਯੇ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਾਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤ੍ਰੇ ਵਰ੍षਾਯੇषੁਮਤੇ । ਏਤਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮਸ੍ਤਂ ਨੋ ਗੋਪਾਯਤਾਸ੍ਮਾਕਮੈਤੋਃ । ਦਿष੍ਟਂ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਜਰਸੇ ਨਿ ਨੇषਜ੍ਜਰਾ ਮृਤ੍ਯਵੇ ਪਰਿ ਣੋ ਦਦਾਤ੍ਵਥ ਪਕ੍ਵੇਨ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਉਪਰ ਵੱਲ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਚਿੱਟੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਤੇ ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਜੋ ਵਧਾਪੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਬੁਢਾਪੇ ਜਾਂ ਮੌਤ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਪੱਕੇ ਹੋ ਕੇ ਮਿਲ ਜਾਈਏ।
ਦਦਾਮੀਤ੍ਯੇਵ ਬ੍ਰੂਯਾਦਨੁ ਚੈਨਾਮਭੁਤ੍ਸਤ । ਵਸ਼ਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯੋ ਯਾਚਦ੍ਭ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਜਾਵਦਪਤ੍ਯਵਤ੍
ਉਹ ਕਹੇ, 'ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਯਾ ਸ ਵਿ ਕ੍ਰੀਣੀਤੇ ਪਸ਼ੁਭਿਸ਼੍ਚੋਪ ਦਸ੍ਯਤਿ । ਯ ਆਰ੍षੇਯੇਭ੍ਯੋ ਯਾਚਦ੍ਭ੍ਯੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਗਾਂ ਨ ਦਿਤ੍ਸਤਿ
ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਖਰੀਦਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਵੀ ਦੇਵੇਗਾ। ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੂਟਯਾਸ੍ਯ ਸਂ ਸ਼ੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ਼੍ਲੋਣਯਾ ਕਾਟਮਰ੍ਦਤਿ । ਬਣ੍ਡਯਾ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗृਹਾਃ ਕਾਣਯਾ ਦੀਯਤੇ ਸ੍ਵਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਗ ਹਥੌੜੇ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੂੰਛ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਕੁੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਘਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਆਪਣਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਲੋਹਿਤੋ ਅਧਿष੍ਠਾਨਾਚ੍ਛਕ੍ਨੋ ਵਿਨ੍ਦਤਿ ਗੋਪਤਿਮ੍ । ਤਥਾ ਵਸ਼ਾਯਾਃ ਸਂਵਿਦ੍ਯਂ ਦੁਰਦਭ੍ਨਾ ਹ੍ਯੁਚ੍ਯਸੇ
ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਰੱਖਵਾਲਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਸਮਝਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।