ਪੂਤਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰੈਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਅਭ੍ਰਾਦ੍ਦਿਵਂ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਲੋਕਾਨ੍ । ਤਾ ਜੀਵਲਾ ਜੀਵਧਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਃ ਪਾਤ੍ਰ ਆਸਿਕ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਧਾਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਛਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਹਿ ਕੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ—ਭਾਂਡੇ 'ਚ ਪਾਏ ਹੋਏ—ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆ ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਅਧ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸਤੀਸ੍ਤਾ ਉ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤ ਏਵ ਤਾ ਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭਿ ਲੋਕਂ ਨਯਨ੍ਤੁ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਜਾਵਣ।
ਉਤੇਵ ਪ੍ਰਭ੍ਵੀਰੁਤ ਸਂਮਿਤਾਸ ਉਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਾਮृਤਾਸਃ । ਤਾ ਓਦਨਂ ਦਂਪਤਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਟਾ ਆਪਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀਃ ਪਚਤਾ ਸੁਨਾਥਾਃ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਘਰ ਦੇ ਦੋ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਤੋਕਾਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੈਃ ਸਂਮਿਤਾ ਓषਧੀਭਿਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਓਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪੁਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਮ੍
ਗਿਣੇ ਹੋਏ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਹ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਨਾ ਗਿਣੀਆਂ, ਵਹਾਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ।
ਉਦ੍ਯੋਧਨ੍ਤ੍ਯਭਿ ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਤਪ੍ਤਾਃ ਫੇਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਹੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਬਿਨ੍ਦੂਨ੍ । ਯੋषੇਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਮृਤ੍ਵਿਯਾਯੈਤੈਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲੈਰ੍ਭਵਤਾ ਸਮਾਪਃ
ਉਹ ਉੱਠਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ, ਝਾਗ ਤੇ ਕਈ ਬੂੰਦਾਂ ਉਤਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਧੂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤ੍ਥਾਪਯ ਸੀਦਤੋ ਬੁਧ੍ਨ ਏਨਾਨ੍ ਅਦ੍ਭਿਰਾਤ੍ਮਾਨਮਭਿ ਸਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਾਮ੍ । ਅਮਾਸਿ ਪਾਤ੍ਰੈਰੁਦਕਂ ਯਦੇਤਨ੍ ਮਿਤਾਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਦੀਮਾਃ
ਜੋ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੂਹਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ 'ਚ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਪੇ ਚਾਵਲ, ਇਹ ਦਿਸਾਵਾਂ।
{੧੫} ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛ ਪਰ੍ਸ਼ੁਂ ਤ੍ਵਰਯਾ ਹਰੌषਮਹਿਂਸਨ੍ਤ ਓषਧੀਰ੍ਦਾਨ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਨ੍ । ਯਾਸਾਂ ਸੋਮਃ ਪਰਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਭੂਵਾਮਨ੍ਯੁਤਾ ਨੋ ਵੀਰੁਧੋ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਕੁਹਾੜੀ ਸੌਂਪ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਕੱਟੀਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੋਮ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ।
ਨਵਂ ਬਰ੍ਹਿਰੋਦਨਾਯ ਸ੍ਤृਣੀਤ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹृਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਲ੍ਗ੍ਵਸ੍ਤੁ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਹ ਦੈਵੀਰ੍ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤ੍ਵृਤੁਭਿਰ੍ਨਿषਦ੍ਯ
ਨਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਭੋਗ ਲਈ ਵਿਛਾ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ। ਉਸ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾ ਸੀਦ ਬਰ੍ਹਿਰਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮੈਃ ਸਂਮਿਤੋ ਦੇਵਤਾਭਿਃ । ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰੇਵ ਰੂਪਂ ਸੁਕृਤਂ ਸ੍ਵਧਿਤ੍ਯੈਨਾ ਏਹਾਃ ਪਰਿ ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਦृਸ਼੍ਰਾਮ੍
ਹੇ ਵਨਸਪਤੀ, ਵਿਛਾਏ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ, ਅਗਨਿ-ਹੋਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਤਵਸ਼ਤਰ ਵਾਂਗ, ਚੰਗਾ ਬਣਿਆ ਰੂਪ, ਇੱਥੇ ਆ; ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
षष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭੀਚ੍ਛਾਤ੍ਸ੍ਵਃ ਪਕ੍ਵੇਨਾਭ੍ਯਸ਼੍ਨਵਾਤੈ । ਉਪੈਨਂ ਜੀਵਾਨ੍ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾ ਏਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਯਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇਃ
ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਸਠ ਤੀਰਾਂ 'ਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ। ਉਸ 'ਤੇ, ਜੀਉਂਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਜਾਣ।
ਧਰ੍ਤਾ ਧ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਧਰੁਣੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਨ੍ਤੁ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਦਂਪਤੀ ਜੀਵਨ੍ਤੌ ਜੀਵਪੁਤ੍ਰਾਵੁਦ੍ਵਾਸਯਾਤਃ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਧਾਨਾਤ੍
ਸਹਾਰਾ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ 'ਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖ; ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਹਿਲਾਉਣ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਦੰਪਤੀ ਜੀਉਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਗਾ ਅਭਿਜਿਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਕਾਮਾਃ ਸਮਤੀਤृਪਸ੍ਤਾਨ੍ । ਵਿ ਗਾਹੇਥਾਮਾਯਵਨਂ ਚ ਦਰ੍ਵਿਰੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਾਤ੍ਰੇ ਅਧ੍ਯੁਦ੍ਧਰੈਨਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਚਮਚ ਤੇ ਕਟੋਰਾ, ਇਕ ਭਾਂਡੇ 'ਚ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ।
ਉਪ ਸ੍ਤृਣੀਹਿ ਪ੍ਰਥਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਘृਤੇਨ ਪਾਤ੍ਰਮਭਿ ਘਾਰਯੈਤਤ੍। ਵਾਸ਼੍ਰੇਵੋਸ੍ਰਾ ਤਰੁਣਂ ਸ੍ਤਨਸ੍ਯੁਮਿਮਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਭਿਹਿਙ੍ਕृਣੋਤ
ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਤਰ ਫੈਲਾ, ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਕਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਲਪੇਟ; ਇਹ ਪਾਤਰ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਬੁਲਾਉਣ।
ਉਪਾਸ੍ਤਰੀਰਕਰੋ ਲੋਕਮੇਤਮੁਰੁਃ ਪ੍ਰਥਤਾਮਸਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ । ਤਸ੍ਮਿਂ ਛ੍ਰਯਾਤੈ ਮਹਿषਃ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਦੇਵਾ ਏਨਂ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਯਛਾਨ੍
ਜੋ ਵਿਛੋਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆ ਫੈਲਾਏ, ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵਧੇ ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ 'ਤੇ ਮਹਾਂ ਪੰਖੀ ਮੱਝ ਆਰਾਮ ਕਰੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਯਦ੍ਯਜ੍ਜਾਯਾ ਪਚਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਃਪਰਃ ਪਤਿਰ੍ਵਾ ਜਾਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਿਰਃ । ਸਂ ਤਤ੍ਸृਜੇਥਾਂ ਸਹ ਵਾਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਸਂਪਾਦਯਨ੍ਤੌ ਸਹ ਲੋਕਮੇਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਪਤਨੀ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਤੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਛੱਡੋ, ਇਹ ਹੋਵੇ; ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰੋ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਰਿ ਯੇ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਮੁਪ ਪਾਤ੍ਰੇ ਹ੍ਵਯੇਥਾਂ ਨਾਭਿਂ ਜਾਨਾਨਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵਃ ਸਮਾਯਾਨ੍
ਜਿੰਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਵੱਲ ਬੁਲਾਓ; ਨਾਭੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
{੧੬} ਵਸੋਰ੍ਯਾ ਧਾਰਾ ਮਧੁਨਾ ਪ੍ਰਪੀਨਾ ਘृਤੇਨ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਯਃ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਅਵ ਰੁਨ੍ਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ षष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭੀਛਾਤ੍
ਧਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀਆਂ ਨਾਭੀਆਂ—ਸਵਰਗ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨਿਧਿਂ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭ੍ਯੇਨਮਿਛਾਦਨੀਸ਼੍ਵਰਾ ਅਭਿਤਃ ਸਨ੍ਤੁ ਯੇऽਨ੍ਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤੋ ਨਿਹਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕਾਣ੍ਡੈਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ ਅਰੁਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ ਇਸ ਨਿਧੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿਣ। ਅਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰੱਖਿਆ, ਸਵਰਗ ਤਿੰਨ ਗੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਸਵਰਗਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪਤੁ ਯਦ੍ਵਿਦੇਵਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਪਿਸ਼ਾਚ ਇਹ ਮਾ ਪ੍ਰ ਪਾਸ੍ਤ । ਨੁਦਾਮ ਏਨਮਪ ਰੁਧ੍ਮੋ ਅਸ੍ਮਦਾਦਿਤ੍ਯਾ ਏਨਮਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਅਗਨਿ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਸਾੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਸਾਚ ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ; ਆਦਿਤਿਆਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯੋ ਮਧ੍ਵਿਦਂ ਘृਤੇਨ ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵੇਦਯਾਮਿ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਹਸ੍ਤੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਨਿਹਤ੍ਯੈਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਕृਤਾਵਪੀਤਮ੍
ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ, ਘੀ ਮਿਲੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਣਚੋਟਾ, ਇਸ ਸਵਰਗੀ, ਚੰਗੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਚੱਖ ਚੁਕਾ।
ਇਦਂ ਪ੍ਰਾਪਮੁਤ੍ਤਮਂ ਕਾਣ੍ਡਮਸ੍ਯ ਯਸ੍ਮਾਲ੍ਲੋਕਾਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਸਮਾਪ । ਆ ਸਿਞ੍ਚ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਘृਤਵਤ੍ਸਮਙ੍ਗ੍ਧ੍ਯੇष ਭਾਗੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗੱਠੀ ਪਾ ਲਈ, ਉਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਸਰਵੋਚ ਆ ਗਿਆ। ਘੀ ਪਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟ; ਇਹ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਹੈ ਸਾਡੇ ਵਿਚ।
ਸਤ੍ਯਾਯ ਚ ਤਪਸੇ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯੋ ਨਿਧਿਂ ਸ਼ੇਵਧਿਂ ਪਰਿ ਦਦ੍ਮ ਏਤਮ੍ । ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਯੂਤੇऽਵ ਗਾਨ੍ ਮਾ ਸਮਿਤ੍ਯਾਂ ਮਾ ਸ੍ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਉਤ੍ਸृਜਤਾ ਪੁਰਾ ਮਤ੍
ਸੱਚ ਤੇ ਤਪ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਇਹ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਚੰਗੀ ਨਿਧੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਜੂਏ 'ਚ ਨਾ ਗੁੰਮ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਲੜਾਈ 'ਚ; ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਨਾ ਤਿਆਗੀਏ।
ਅਹਂ ਪਚਾਮ੍ਯਹਂ ਦਦਾਮਿ ਮਮੇਦੁ ਕਰ੍ਮਨ੍ ਕਰੁਣੇऽਧਿ ਜਾਯਾ । ਕੌਮਾਰੋ ਲੋਕੋ ਅਜਨਿष੍ਟ ਪੁਤ੍ਰੋऽਨ੍ਵਾਰਭੇਥਾਂ ਵਯ ਉਤ੍ਤਰਾਵਤ੍
ਮੈਂ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਕੰਮ ਮੇਰਾ ਹੈ; ਪਤਨੀ ਦਇਆ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਨੌਜਵਾਨ ਲੋਕ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੁੱਤਰ; ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਉਮਰ ਚ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਸਹਾਰੋ।
ਨ ਕਿਲ੍ਬਿषਮਤ੍ਰ ਨਾਧਾਰੋ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਯਨ੍ ਮਿਤ੍ਰੈਃ ਸਮਮਮਾਨ ਏਤਿ । ਅਨੂਨਂ ਪਾਤ੍ਰਂ ਨਿਹਿਤਂ ਨ ਏਤਤ੍ਪਕ੍ਤਾਰਂ ਪਕ੍ਵਃ ਪੁਨਰਾ ਵਿਸ਼ਾਤਿ
ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਹੀਂ; ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪ ਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਪਾਤਰ ਰੱਖਿਆ ਘਾਟੀ ਨਹੀਂ; ਪਕਾਇਆ ਵਾਪਸ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਪ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕृਣਵਾਮ ਤਮਸ੍ਤੇ ਯਨ੍ਤੁ ਯਤਮੇ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਿ । ਧੇਨੁਰਨਡ੍ਵਾਨ੍ ਵਯੋਵਯ ਆਯਦੇਵ ਪੌਰੁषੇਯਮਪ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨੁਦਨ੍ਤੁ
ਅਸੀਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣਾਈਏ; ਜੋ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋਣ। ਗਾਂ, ਰੱਸੇ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਆਪਣੇ ਬੱਛੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਮਰਦ ਨੂੰ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।
ਸਮਗ੍ਨਯਃ ਵਿਦੁਰਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਂ ਯ ਓषਧੀਃ ਸਚਤੇ ਯਸ਼੍ਚ ਸਿਨ੍ਧੂਨ੍ । ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਦੇਵਾ ਦਿਵ੍ਯਾਤਪਨ੍ਤਿ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਚਤੋ ਬਭੂਵ
ਅੱਗਾਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਬੂਟਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ। ਜਿੰਨੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਸੋਨਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਪਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
{੧੭} ਏषਾ ਤ੍ਵਚਾਂ ਪੁਰੁषੇ ਸਂ ਬਭੂਵਾਨਗ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਸ਼ਵੋ ਯੇ ਅਨ੍ਯੇ । ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇਣਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿ ਧਾਪਯਾਥੋऽਮੋਤਂ ਵਾਸੋ ਮੁਖਮੋਦਨਸ੍ਯ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਬਣ ਗਈ, ਸਾਰੇ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਹੋਰ, ਨਾ ਸੜੀ। ਰਾਜ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ; ਇਹ ਕਪੜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੋਵੇ।
ਯਦਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਵਦਾ ਯਤ੍ਸਮਿਤ੍ਯਾਂ ਯਦ੍ਵਾ ਵਦਾ ਅਨृਤਂ ਵਿਤ੍ਤਕਾਮ੍ਯਾ । ਸਮਾਨਂ ਤਨ੍ਤੁਮਭਿ ਸਮ੍ਵਸਾਨੌ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਮਲਂ ਸਾਦਯਾਥਃ
ਜੋ ਤੂੰ ਜੂਏ 'ਚ ਕਹਿੰਦਾ, ਜੋ ਲੜਾਈ 'ਚ, ਜਾਂ ਜੋ ਲਾਭ ਲਈ ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ, ਇੱਕੋ ਤੰਦ 'ਤੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਸ 'ਚ ਸਾਰੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਿਵੜ ਜਾਵੇ।
ਵਰ੍षਂ ਵਨੁष੍ਵਾਪਿ ਗਚ੍ਛ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤ੍ਵਚੋ ਧੂਮਂ ਪਰ੍ਯੁਤ੍ਪਾਤਯਾਸਿ । ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਚਾ ਘृਤਪृष੍ਠੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਸਯੋਨਿਰ੍ਲੋਕਮੁਪ ਯਾਹ੍ਯੇਤਮ੍
ਵਰਖਾ ਸਹਿ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਵੀ ਜਾ; ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮੜੀ, ਧੂੰਆਂ ਉਠਾ ਦਿੰਦਾ। ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਕੇ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਤੂੰ ਹੋਵੇਂ; ਚੰਗੀ ਥਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ 'ਚ ਆ।
ਤਨ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਬਹੁਧਾ ਵਿ ਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾ ਵਿਦ ਆਤ੍ਮਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਯਵਰ੍ਣਾਮ੍ । ਅਪਾਜੈਤ੍ਕृष੍ਣਾਂ ਰੁਸ਼ਤੀਂ ਪੁਨਾਨੋ ਯਾ ਲੋਹਿਨੀ ਤਾਂ ਤੇ ਅਗ੍ਨੌ ਜੁਹੋਮਿ
ਸਵਰਗ ਨੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਕਈ ਰੰਗਾਂ 'ਚ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਾ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ। ਕਾਲਾ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਲਾਲ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।