ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਨ ਆਗਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਮਪਬਾਧਮਾਨਃ । ਸ ਉਚ੍ਛ੍ਰਯਾਤੈ ਪ੍ਰ ਵਦਾਤਿ ਵਾਚਂ ਤੇਨ ਲੋਕਾਮਭਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਯੇਮ
ਵਨਸਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਸਪ੍ਤ ਮੇਧਾਨ੍ ਪਸ਼ਵਃ ਪਰ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ ਯ ਏषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਁ ਉਤ ਯਸ਼੍ਚਕਰ੍ਸ਼ । ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਚਨ੍ਤੇ ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭਿ ਨੇष ਲੋਕਮ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਵੇਦੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਤੀ-ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਮਭਿ ਨੋ ਨਯਾਸਿ ਸਂ ਜਾਯਯਾ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਹਸ੍ਤਮਨੁ ਮੈਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਾ ਨਸ੍ਤਾਰੀਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਮੋ ਅਰਾਤਿਃ
ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ; ਅਸੀਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਨਾਸ, ਨਿਰੁੱਤੀ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾ ਛੂਹੇ।
ਗ੍ਰਾਹਿਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਮਤਿ ਤਾਮਯਾਮ ਤਮੋ ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਵਦਾਸਿ ਵਲ੍ਗੁ । ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯ ਉਦ੍ਯਤੋ ਮਾ ਜਿਹਿਂਸੀਰ੍ਮਾ ਤਣ੍ਡੁਲਂ ਵਿ ਸ਼ਰੀਰ੍ਦੇਵਯਨ੍ਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਉਪਕਰਨ, ਉੱਠ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ; ਜੋ ਚਾਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਵੰਡ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਚਾ ਘृਤਪृष੍ਠੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਸਯੋਨਿਰ੍ਲੋਕਮੁਪ ਯਾਹ੍ਯੇਤਮ੍ । ਵਰ੍षਵृਦ੍ਧਮੁਪ ਯਚ੍ਛ ਸ਼ੂਰ੍ਪਂ ਤੁषਂ ਪਲਾਵਾਨ੍ ਅਪ ਤਦ੍ਵਿਨਕ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਘੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਇਆ ਛਾਣਣੀ ਚੁੱਕ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਛਿਲਕਾ ਤੇ ਦਾਣਾ ਵੱਖਰਾ ਕਰ।
ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਸਂਮਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਦ੍ਯੌਰੇਵਾਸੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਂਸ਼ੂਨ੍ ਗृਭੀਤ੍ਵਾਨ੍ਵਾਰਭੇਥਾਮਾ ਪ੍ਯਾਯਨ੍ਤਾਂ ਪੁਨਰਾ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰ੍ਪਮ੍
ਤੀਨ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਾਪੇ ਹਨ: ਇਹ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧਣ ਤੇ ਮੁੜ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ।
{੧੪} ਪृਥਗ੍ਰੂਪਾਣਿ ਬਹੁਧਾ ਪਸ਼ੂਨਾਮੇਕਰੂਪੋ ਭਵਸਿ ਸਂ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਏਤਾਂ ਤ੍ਵਚਂ ਲੋਹਿਨੀਂ ਤਾਂ ਨੁਦਸ੍ਵ ਗ੍ਰਾਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਤਿ ਮਲਗ ਇਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ
ਤੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਕ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਲਾਲ ਚਮੜੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਪੱਥਰ ਇਸ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਕਪੜਾ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਾ ਵੇਸ਼ਯਾਮਿ ਤਨੂਃ ਸਮਾਨੀ ਵਿਕृਤਾ ਤ ਏषਾ । ਯਦ੍ਯਦ੍ਦ੍ਯੁਤ੍ਤਂ ਲਿਖਿਤਮਰ੍ਪਣੇਨ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਸ੍ਰੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪਿ ਤਦ੍ਵਪਾਮਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਉਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਰ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾ ਵਹਿ ਜਾਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਨਿਤ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਾਸਿ ਸੂਨੁਂ ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਦਧਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ । ਉਖਾ ਕੁਮ੍ਭੀ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਮਾ ਵ੍ਯਥਿष੍ਠਾ ਯਜ੍ਞਾਯੁਧੈਰਾਜ੍ਯੇਨਾਤਿषਕ੍ਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਓ ਭਾਂਡਾ, ਹੰਢੀ, ਵੇਦੀ—ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਨਾ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਚਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ । ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦृਂਹਾਦ੍ਧਰੁਣੇ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਃ ਸਂ ਦਦਾਤੈ
ਅੱਗ ਜੋ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਵਰੁਣ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ; ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਸੋਮ ਤੈਨੂੰ ਜੋੜੇ।
ਪੂਤਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰੈਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਅਭ੍ਰਾਦ੍ਦਿਵਂ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਲੋਕਾਨ੍ । ਤਾ ਜੀਵਲਾ ਜੀਵਧਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਃ ਪਾਤ੍ਰ ਆਸਿਕ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਧਾਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਛਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਹਿ ਕੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ—ਭਾਂਡੇ 'ਚ ਪਾਏ ਹੋਏ—ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆ ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਅਧ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸਤੀਸ੍ਤਾ ਉ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤ ਏਵ ਤਾ ਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭਿ ਲੋਕਂ ਨਯਨ੍ਤੁ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਜਾਵਣ।
ਉਤੇਵ ਪ੍ਰਭ੍ਵੀਰੁਤ ਸਂਮਿਤਾਸ ਉਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਾਮृਤਾਸਃ । ਤਾ ਓਦਨਂ ਦਂਪਤਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਟਾ ਆਪਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀਃ ਪਚਤਾ ਸੁਨਾਥਾਃ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਘਰ ਦੇ ਦੋ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਤੋਕਾਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੈਃ ਸਂਮਿਤਾ ਓषਧੀਭਿਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਓਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪੁਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਮ੍
ਗਿਣੇ ਹੋਏ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਹ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਨਾ ਗਿਣੀਆਂ, ਵਹਾਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ।
ਉਦ੍ਯੋਧਨ੍ਤ੍ਯਭਿ ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਤਪ੍ਤਾਃ ਫੇਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਹੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਬਿਨ੍ਦੂਨ੍ । ਯੋषੇਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਮृਤ੍ਵਿਯਾਯੈਤੈਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲੈਰ੍ਭਵਤਾ ਸਮਾਪਃ
ਉਹ ਉੱਠਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ, ਝਾਗ ਤੇ ਕਈ ਬੂੰਦਾਂ ਉਤਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਧੂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤ੍ਥਾਪਯ ਸੀਦਤੋ ਬੁਧ੍ਨ ਏਨਾਨ੍ ਅਦ੍ਭਿਰਾਤ੍ਮਾਨਮਭਿ ਸਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਾਮ੍ । ਅਮਾਸਿ ਪਾਤ੍ਰੈਰੁਦਕਂ ਯਦੇਤਨ੍ ਮਿਤਾਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਦੀਮਾਃ
ਜੋ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੂਹਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ 'ਚ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਪੇ ਚਾਵਲ, ਇਹ ਦਿਸਾਵਾਂ।
{੧੫} ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛ ਪਰ੍ਸ਼ੁਂ ਤ੍ਵਰਯਾ ਹਰੌषਮਹਿਂਸਨ੍ਤ ਓषਧੀਰ੍ਦਾਨ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਨ੍ । ਯਾਸਾਂ ਸੋਮਃ ਪਰਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਭੂਵਾਮਨ੍ਯੁਤਾ ਨੋ ਵੀਰੁਧੋ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਕੁਹਾੜੀ ਸੌਂਪ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਕੱਟੀਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੋਮ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ।
ਨਵਂ ਬਰ੍ਹਿਰੋਦਨਾਯ ਸ੍ਤृਣੀਤ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹृਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਲ੍ਗ੍ਵਸ੍ਤੁ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਹ ਦੈਵੀਰ੍ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤ੍ਵृਤੁਭਿਰ੍ਨਿषਦ੍ਯ
ਨਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਭੋਗ ਲਈ ਵਿਛਾ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ। ਉਸ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾ ਸੀਦ ਬਰ੍ਹਿਰਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮੈਃ ਸਂਮਿਤੋ ਦੇਵਤਾਭਿਃ । ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰੇਵ ਰੂਪਂ ਸੁਕृਤਂ ਸ੍ਵਧਿਤ੍ਯੈਨਾ ਏਹਾਃ ਪਰਿ ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਦृਸ਼੍ਰਾਮ੍
ਹੇ ਵਨਸਪਤੀ, ਵਿਛਾਏ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ, ਅਗਨਿ-ਹੋਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਤਵਸ਼ਤਰ ਵਾਂਗ, ਚੰਗਾ ਬਣਿਆ ਰੂਪ, ਇੱਥੇ ਆ; ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
षष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭੀਚ੍ਛਾਤ੍ਸ੍ਵਃ ਪਕ੍ਵੇਨਾਭ੍ਯਸ਼੍ਨਵਾਤੈ । ਉਪੈਨਂ ਜੀਵਾਨ੍ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾ ਏਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਯਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇਃ
ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਸਠ ਤੀਰਾਂ 'ਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ। ਉਸ 'ਤੇ, ਜੀਉਂਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਜਾਣ।
ਧਰ੍ਤਾ ਧ੍ਰਿਯਸ੍ਵ ਧਰੁਣੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਨ੍ਤੁ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਦਂਪਤੀ ਜੀਵਨ੍ਤੌ ਜੀਵਪੁਤ੍ਰਾਵੁਦ੍ਵਾਸਯਾਤਃ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਧਾਨਾਤ੍
ਸਹਾਰਾ ਦੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਨੀਂਹ 'ਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖ; ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਹਿਲਾਉਣ। ਤੈਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੀਉਂਦੇ ਦੰਪਤੀ ਜੀਉਂਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਗਾ ਅਭਿਜਿਤ੍ਯ ਲੋਕਾਨ੍ ਯਾਵਨ੍ਤਃ ਕਾਮਾਃ ਸਮਤੀਤृਪਸ੍ਤਾਨ੍ । ਵਿ ਗਾਹੇਥਾਮਾਯਵਨਂ ਚ ਦਰ੍ਵਿਰੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਾਤ੍ਰੇ ਅਧ੍ਯੁਦ੍ਧਰੈਨਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ। ਚਮਚ ਤੇ ਕਟੋਰਾ, ਇਕ ਭਾਂਡੇ 'ਚ ਉਸਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ।
ਉਪ ਸ੍ਤृਣੀਹਿ ਪ੍ਰਥਯ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਘृਤੇਨ ਪਾਤ੍ਰਮਭਿ ਘਾਰਯੈਤਤ੍। ਵਾਸ਼੍ਰੇਵੋਸ੍ਰਾ ਤਰੁਣਂ ਸ੍ਤਨਸ੍ਯੁਮਿਮਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਭਿਹਿਙ੍ਕृਣੋਤ
ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਾਤਰ ਫੈਲਾ, ਅੱਗੇ ਵੱਡਾ ਕਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਲਪੇਟ; ਇਹ ਪਾਤਰ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਗਾਂ ਦੇ ਬੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਵੱਲ ਬੁਲਾਉਣ।
ਉਪਾਸ੍ਤਰੀਰਕਰੋ ਲੋਕਮੇਤਮੁਰੁਃ ਪ੍ਰਥਤਾਮਸਮਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ । ਤਸ੍ਮਿਂ ਛ੍ਰਯਾਤੈ ਮਹਿषਃ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਦੇਵਾ ਏਨਂ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰ ਯਛਾਨ੍
ਜੋ ਵਿਛੋਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੁਨੀਆ ਫੈਲਾਏ, ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕ ਵਧੇ ਤੇ ਬਰਾਬਰੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ 'ਤੇ ਮਹਾਂ ਪੰਖੀ ਮੱਝ ਆਰਾਮ ਕਰੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਸਨੂੰ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਯਦ੍ਯਜ੍ਜਾਯਾ ਪਚਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਪਰਃਪਰਃ ਪਤਿਰ੍ਵਾ ਜਾਯੇ ਤ੍ਵਤ੍ਤਿਰਃ । ਸਂ ਤਤ੍ਸृਜੇਥਾਂ ਸਹ ਵਾਂ ਤਦਸ੍ਤੁ ਸਂਪਾਦਯਨ੍ਤੌ ਸਹ ਲੋਕਮੇਕਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਪਤਨੀ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪਤੀ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਛੱਡੋ, ਇਹ ਹੋਵੇ; ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ, ਇੱਕ ਹੀ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰੋ।
ਯਾਵਨ੍ਤੋ ਅਸ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪਰਿ ਯੇ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਮੁਪ ਪਾਤ੍ਰੇ ਹ੍ਵਯੇਥਾਂ ਨਾਭਿਂ ਜਾਨਾਨਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ਵਃ ਸਮਾਯਾਨ੍
ਜਿੰਨੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਤਰ ਵੱਲ ਬੁਲਾਓ; ਨਾਭੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।
{੧੬} ਵਸੋਰ੍ਯਾ ਧਾਰਾ ਮਧੁਨਾ ਪ੍ਰਪੀਨਾ ਘृਤੇਨ ਮਿਸ਼੍ਰਾ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਯਃ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਅਵ ਰੁਨ੍ਧੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ षष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭੀਛਾਤ੍
ਧਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਘੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ, ਅਮਰਤਾ ਦੀਆਂ ਨਾਭੀਆਂ—ਸਵਰਗ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਸੱਠ ਤੀਰਾਂ ਵਿੱਚ।
ਨਿਧਿਂ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭ੍ਯੇਨਮਿਛਾਦਨੀਸ਼੍ਵਰਾ ਅਭਿਤਃ ਸਨ੍ਤੁ ਯੇऽਨ੍ਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦਤ੍ਤੋ ਨਿਹਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕਾਣ੍ਡੈਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਨ੍ ਅਰੁਕ੍ਸ਼ਤ੍
ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ ਇਸ ਨਿਧੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਉਹ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਰਹਿਣ। ਅਸੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਰੱਖਿਆ, ਸਵਰਗ ਤਿੰਨ ਗੱਠੀਆਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਸਵਰਗਾਂ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਪਤੁ ਯਦ੍ਵਿਦੇਵਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਪਿਸ਼ਾਚ ਇਹ ਮਾ ਪ੍ਰ ਪਾਸ੍ਤ । ਨੁਦਾਮ ਏਨਮਪ ਰੁਧ੍ਮੋ ਅਸ੍ਮਦਾਦਿਤ੍ਯਾ ਏਨਮਙ੍ਗਿਰਸਃ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਅਗਨਿ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਸਾੜੇ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਪਿਸਾਚ ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਾਂ; ਆਦਿਤਿਆਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜਨ।
ਆਦਿਤ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਅਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯੋ ਮਧ੍ਵਿਦਂ ਘृਤੇਨ ਮਿਸ਼੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵੇਦਯਾਮਿ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਹਸ੍ਤੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯਾਨਿਹਤ੍ਯੈਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਕृਤਾਵਪੀਤਮ੍
ਆਦਿਤਿਆਂ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੀ, ਘੀ ਮਿਲੀ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਣਚੋਟਾ, ਇਸ ਸਵਰਗੀ, ਚੰਗੀ ਭਾਗ ਨੂੰ ਚੱਖ ਚੁਕਾ।