ਯਂ ਵਾਂ ਪਿਤਾ ਪਚਤਿ ਯਂ ਚ ਮਾਤਾ ਰਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਯੈ ਸ਼ਮਲਾਚ੍ਚ ਵਾਚਃ । ਸ ਓਦਨਃ ਸ਼ਤਧਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਉਭੇ ਵ੍ਯਾਪ ਨਭਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਅਤੇ ਬੋਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ—ਉਹ ਭੋਜਨ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਵਰਗ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅਸਮਾਨੀ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਭੇ ਨਭਸੀ ਉਭਯਾਂਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਨ੍ ਯੇ ਯਜ੍ਵਨਾਮਭਿਜਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਃ । ਤੇषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਮਧੁਮਾਨ੍ ਯੋ ਅਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਜਰਸਿ ਸਂ ਸ਼੍ਰਯੇਥਾਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਉਸ ਅੱਗੇ; ਉਸ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ।
ਪ੍ਰਾਚੀਂਪ੍ਰਾਚੀਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਮਾ ਰਭੇਥਾਮੇਤਂ ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਃ ਸਚਨ੍ਤੇ । ਯਦ੍ਵਾਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪਰਿਵਿष੍ਟਮਗ੍ਨੌ ਤਸ੍ਯ ਗੁਪ੍ਤਯੇ ਦਂਪਤੀ ਸਂ ਸ਼੍ਰਯੇਥਾਮ੍
ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧੋ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਿਆ ਤੇ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੰਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲਵੋ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿ ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇਥਾਮਭਿ ਪਾਤ੍ਰਮੇਤਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਂ ਯਮਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਃ ਪਕ੍ਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਮ ਬਹੁਲਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਾਤ੍
ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਮੁੜੋ, ਇਸ ਪਾਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਓ। ਉਥੇ, ਯਮ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀ ਦਿਸ਼ਾਮਿਯਮਿਦ੍ਵਰਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਸੋਮੋ ਅਧਿਪਾ ਮृਡਿਤਾ ਚ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਯੇਥਾਂ ਸੁਕृਤਃ ਸਚੇਥਾਮਧਾ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ ਮਿਥੁਨਾ ਸਂ ਭਵਾਥਃ
ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਦਇਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਆਸਰਾ ਲਵੋ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੋ; ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਓ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਯੋਤ੍ਤਰਾਵਦ੍ਦਿਸ਼ਾਮੁਦੀਚੀ ਕृਣਵਨ੍ ਨੋ ਅਗ੍ਰਮ੍ । ਪਾਙ੍ਕ੍ਤਂ ਛਨ੍ਦਃ ਪੁਰੁषੋ ਬਭੂਵ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਙ੍ਗੈਃ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਉਤਪਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਸਾਡੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਣਾਵੇ। ਪਾਂਕਤੀ ਛੰਦ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ; ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ।
{੧੩} ਧ੍ਰੁਵੇਯਂ ਵਿਰਾਣ੍ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵਾ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯ ਉਤ ਮਹ੍ਯਮਸ੍ਤੁ । ਸਾ ਨੋ ਦੇਵ੍ਯਦਿਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ ਇਰ੍ਯ ਇਵ ਗੋਪਾ ਅਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਕ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਵਿਰਾਜ਼ ਸਥਿਰ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਗੋਪਾਲ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਭਿ ਸਂ ਸ੍ਵਜਸ੍ਵ ਨਃ ਸ਼ਿਵਾ ਨੋ ਵਾਤਾ ਇਹ ਵਾਨ੍ਤੁ ਭੂਮੌ । ਯਮੋਦਨਂ ਪਚਤੋ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਤਂ ਨਸ੍ਤਪ ਉਤ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵੇਤ੍ਤੁ
ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ ਵਾਵੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨ ਏਹ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਸਰਨ੍ ਵਿषਕ੍ਤਂ ਬਿਲ ਆਸਸਾਦ । ਯਦ੍ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਸਮਙ੍ਕ੍ਤ ਉਲੂਖਲਂ ਮੁਸਲਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਤਾਪਃ
ਜੋ ਕਾਲਾ ਪੰਛੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਛੇਕ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਜਾਂ ਜੋ ਦਾਸੀ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਲੂਖਲਾ ਤੇ ਮੂਸਲ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਅਯਂ ਗ੍ਰਾਵਾ ਪृਥੁਬੁਧ੍ਨੋ ਵਯੋਧਾਃ ਪੂਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੈਰਪ ਹਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃ । ਆ ਰੋਹ ਚਰ੍ਮ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ ਮਾ ਦਂਪਤੀ ਪੌਤ੍ਰਮਘਂ ਨਿ ਗਾਤਾਮ੍
ਇਹ ਚੌੜੀ ਤਲ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਚਮੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਦਿਓ; ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਸਮਤੀ ਨਾ ਆਵੇ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਨ ਆਗਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਮਪਬਾਧਮਾਨਃ । ਸ ਉਚ੍ਛ੍ਰਯਾਤੈ ਪ੍ਰ ਵਦਾਤਿ ਵਾਚਂ ਤੇਨ ਲੋਕਾਮਭਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਯੇਮ
ਵਨਸਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਸਪ੍ਤ ਮੇਧਾਨ੍ ਪਸ਼ਵਃ ਪਰ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ ਯ ਏषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਁ ਉਤ ਯਸ਼੍ਚਕਰ੍ਸ਼ । ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਚਨ੍ਤੇ ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭਿ ਨੇष ਲੋਕਮ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਵੇਦੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਤੀ-ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਮਭਿ ਨੋ ਨਯਾਸਿ ਸਂ ਜਾਯਯਾ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਹਸ੍ਤਮਨੁ ਮੈਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਾ ਨਸ੍ਤਾਰੀਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਮੋ ਅਰਾਤਿਃ
ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ; ਅਸੀਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਨਾਸ, ਨਿਰੁੱਤੀ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾ ਛੂਹੇ।
ਗ੍ਰਾਹਿਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਮਤਿ ਤਾਮਯਾਮ ਤਮੋ ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਵਦਾਸਿ ਵਲ੍ਗੁ । ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯ ਉਦ੍ਯਤੋ ਮਾ ਜਿਹਿਂਸੀਰ੍ਮਾ ਤਣ੍ਡੁਲਂ ਵਿ ਸ਼ਰੀਰ੍ਦੇਵਯਨ੍ਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਉਪਕਰਨ, ਉੱਠ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ; ਜੋ ਚਾਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਵੰਡ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਚਾ ਘृਤਪृष੍ਠੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਸਯੋਨਿਰ੍ਲੋਕਮੁਪ ਯਾਹ੍ਯੇਤਮ੍ । ਵਰ੍षਵृਦ੍ਧਮੁਪ ਯਚ੍ਛ ਸ਼ੂਰ੍ਪਂ ਤੁषਂ ਪਲਾਵਾਨ੍ ਅਪ ਤਦ੍ਵਿਨਕ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਘੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਇਆ ਛਾਣਣੀ ਚੁੱਕ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਛਿਲਕਾ ਤੇ ਦਾਣਾ ਵੱਖਰਾ ਕਰ।
ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਸਂਮਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਦ੍ਯੌਰੇਵਾਸੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਂਸ਼ੂਨ੍ ਗृਭੀਤ੍ਵਾਨ੍ਵਾਰਭੇਥਾਮਾ ਪ੍ਯਾਯਨ੍ਤਾਂ ਪੁਨਰਾ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰ੍ਪਮ੍
ਤੀਨ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਾਪੇ ਹਨ: ਇਹ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧਣ ਤੇ ਮੁੜ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ।
{੧੪} ਪृਥਗ੍ਰੂਪਾਣਿ ਬਹੁਧਾ ਪਸ਼ੂਨਾਮੇਕਰੂਪੋ ਭਵਸਿ ਸਂ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਏਤਾਂ ਤ੍ਵਚਂ ਲੋਹਿਨੀਂ ਤਾਂ ਨੁਦਸ੍ਵ ਗ੍ਰਾਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਤਿ ਮਲਗ ਇਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ
ਤੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਕ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਲਾਲ ਚਮੜੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਪੱਥਰ ਇਸ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਕਪੜਾ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਾ ਵੇਸ਼ਯਾਮਿ ਤਨੂਃ ਸਮਾਨੀ ਵਿਕृਤਾ ਤ ਏषਾ । ਯਦ੍ਯਦ੍ਦ੍ਯੁਤ੍ਤਂ ਲਿਖਿਤਮਰ੍ਪਣੇਨ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਸ੍ਰੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪਿ ਤਦ੍ਵਪਾਮਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਉਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਰ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾ ਵਹਿ ਜਾਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਨਿਤ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਾਸਿ ਸੂਨੁਂ ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਦਧਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ । ਉਖਾ ਕੁਮ੍ਭੀ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਮਾ ਵ੍ਯਥਿष੍ਠਾ ਯਜ੍ਞਾਯੁਧੈਰਾਜ੍ਯੇਨਾਤਿषਕ੍ਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਓ ਭਾਂਡਾ, ਹੰਢੀ, ਵੇਦੀ—ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਨਾ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਚਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ । ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦृਂਹਾਦ੍ਧਰੁਣੇ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਃ ਸਂ ਦਦਾਤੈ
ਅੱਗ ਜੋ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਵਰੁਣ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ; ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਸੋਮ ਤੈਨੂੰ ਜੋੜੇ।
ਪੂਤਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰੈਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਅਭ੍ਰਾਦ੍ਦਿਵਂ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਚ ਲੋਕਾਨ੍ । ਤਾ ਜੀਵਲਾ ਜੀਵਧਨ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਃ ਪਾਤ੍ਰ ਆਸਿਕ੍ਤਾਃ ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਧਾਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਛਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਹਿ ਕੇ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ, ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਟਿਕੇ ਹੋਏ—ਭਾਂਡੇ 'ਚ ਪਾਏ ਹੋਏ—ਮੈਂ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆ ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਭੂਮ੍ਯਾਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਅਧ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਃ ਸਤੀਸ੍ਤਾ ਉ ਸ਼ੁਮ੍ਭਨ੍ਤ ਏਵ ਤਾ ਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭਿ ਲੋਕਂ ਨਯਨ੍ਤੁ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਾਲੇ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਜਾਵਣ।
ਉਤੇਵ ਪ੍ਰਭ੍ਵੀਰੁਤ ਸਂਮਿਤਾਸ ਉਤ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਃ ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਾਮृਤਾਸਃ । ਤਾ ਓਦਨਂ ਦਂਪਤਿਭ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਿष੍ਟਾ ਆਪਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀਃ ਪਚਤਾ ਸੁਨਾਥਾਃ
ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ, ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹਨ। ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ, ਘਰ ਦੇ ਦੋ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਸ੍ਤੋਕਾਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੈਃ ਸਂਮਿਤਾ ਓषਧੀਭਿਃ । ਅਸਂਖ੍ਯਾਤਾ ਓਪ੍ਯਮਾਨਾਃ ਸੁਵਰ੍ਣਾਃ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪੁਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਮ੍
ਗਿਣੇ ਹੋਏ ਬੂੰਦਾਂ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਹ ਤੇ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਨਾ ਗਿਣੀਆਂ, ਵਹਾਈਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ।
ਉਦ੍ਯੋਧਨ੍ਤ੍ਯਭਿ ਵਲ੍ਗਨ੍ਤਿ ਤਪ੍ਤਾਃ ਫੇਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਬਹੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਬਿਨ੍ਦੂਨ੍ । ਯੋषੇਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਤਿਮृਤ੍ਵਿਯਾਯੈਤੈਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲੈਰ੍ਭਵਤਾ ਸਮਾਪਃ
ਉਹ ਉੱਠਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ, ਝਾਗ ਤੇ ਕਈ ਬੂੰਦਾਂ ਉਤਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਵਧੂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਵਲਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤ੍ਥਾਪਯ ਸੀਦਤੋ ਬੁਧ੍ਨ ਏਨਾਨ੍ ਅਦ੍ਭਿਰਾਤ੍ਮਾਨਮਭਿ ਸਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਾਮ੍ । ਅਮਾਸਿ ਪਾਤ੍ਰੈਰੁਦਕਂ ਯਦੇਤਨ੍ ਮਿਤਾਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਦੀਮਾਃ
ਜੋ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੂਹਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਾਂਡਿਆਂ 'ਚ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਇਹ ਮਾਪੇ ਚਾਵਲ, ਇਹ ਦਿਸਾਵਾਂ।
{੧੫} ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛ ਪਰ੍ਸ਼ੁਂ ਤ੍ਵਰਯਾ ਹਰੌषਮਹਿਂਸਨ੍ਤ ਓषਧੀਰ੍ਦਾਨ੍ਤੁ ਪਰ੍ਵਨ੍ । ਯਾਸਾਂ ਸੋਮਃ ਪਰਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਭੂਵਾਮਨ੍ਯੁਤਾ ਨੋ ਵੀਰੁਧੋ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਕੁਹਾੜੀ ਸੌਂਪ, ਜਲਦੀ ਕਰ, ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾ ਕੇ ਕੱਟੀਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਸੋਮ ਨੇ ਘੇਰਿਆ ਹੈ; ਹੋਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹੋਣ।
ਨਵਂ ਬਰ੍ਹਿਰੋਦਨਾਯ ਸ੍ਤृਣੀਤ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹृਦਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋ ਵਲ੍ਗ੍ਵਸ੍ਤੁ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਾਃ ਸਹ ਦੈਵੀਰ੍ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਮਂ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤ੍ਵृਤੁਭਿਰ੍ਨਿषਦ੍ਯ
ਨਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਭੋਗ ਲਈ ਵਿਛਾ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ। ਉਸ 'ਤੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾ ਸੀਦ ਬਰ੍ਹਿਰਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮੈਃ ਸਂਮਿਤੋ ਦੇਵਤਾਭਿਃ । ਤ੍ਵष੍ਟ੍ਰੇਵ ਰੂਪਂ ਸੁਕृਤਂ ਸ੍ਵਧਿਤ੍ਯੈਨਾ ਏਹਾਃ ਪਰਿ ਪਾਤ੍ਰੇ ਦਦृਸ਼੍ਰਾਮ੍
ਹੇ ਵਨਸਪਤੀ, ਵਿਛਾਏ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ, ਅਗਨਿ-ਹੋਮਾਂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ। ਤਵਸ਼ਤਰ ਵਾਂਗ, ਚੰਗਾ ਬਣਿਆ ਰੂਪ, ਇੱਥੇ ਆ; ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੀਏ।
षष੍ਟ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਤ੍ਸੁ ਨਿਧਿਪਾ ਅਭੀਚ੍ਛਾਤ੍ਸ੍ਵਃ ਪਕ੍ਵੇਨਾਭ੍ਯਸ਼੍ਨਵਾਤੈ । ਉਪੈਨਂ ਜੀਵਾਨ੍ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਪੁਤ੍ਰਾ ਏਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਯਾਨ੍ਤਮਗ੍ਨੇਃ
ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਰੱਖਵੇ, ਸਠ ਤੀਰਾਂ 'ਚ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਣ। ਉਸ 'ਤੇ, ਜੀਉਂਦੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ 'ਚ ਲੈ ਜਾਣ।