ਤੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਆ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤੇ ਪਾਪਂ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਨ੍ਤਿਕਾਦਸ਼੍ਵ ਇਵਾਨੁਵਪਤੇ ਨਡਮ੍
ਉਹ ਰੱਬਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਹੈ।
{੧੧} ਯੇऽਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਨਕਾਮ੍ਯਾ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਸਮਾਸਤੇ । ਤੇ ਵਾ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕੁਮ੍ਭੀਂ ਪਰ੍ਯਾਦਧਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਭਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਵ ਪਿਪਤਿषਤਿ ਮਨਸਾ ਮੁਹੁਰਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਨ੍ਤਿਕਾਦਨੁਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਤਾਵਤਿ
ਮਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਃ ਕृष੍ਣਾ ਭਾਗਧੇਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸੀਸਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਪਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤ ਆਹੁਃ । ਮਾषਾਃ ਪਿष੍ਟਾ ਭਾਗਧੇਯਂ ਤੇ ਹਵ੍ਯਮਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਗਹ੍ਵਰਂ ਸਚਸ੍ਵ
ਕਾਲੀ ਭੇਡ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸੀਸਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਮਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ—ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾ।
ਇषੀਕਾਂ ਜਰਤੀਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਿਲ੍ਪਿਞ੍ਜਂ ਦਣ੍ਡਨਂ ਨਡਮ੍ । ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਧ੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਨਿਰਾਦਧੌ
ਇਸ਼ੀਕਾ, ਤਿਲ ਦੇ ਛਿਲਕੇ, ਡੰਡਾ, ਤੇ ਨਲ worship ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਜਲਾਏ, ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਅੱਗ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਾਈ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਨ੍ਥਾਂ ਵਿ ਹ੍ਯਾਵਿਵੇਸ਼ । ਪਰਾਮੀषਾਮਸੂਨ੍ ਦਿਦੇਸ਼ ਦੀਰ੍ਘੇਣਾਯੁषਾ ਸਮਿਮਾਨ੍ਤ੍ਸृਜਾਮਿ
ਅਰਕ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਚਲ ਪਿਆ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
12.3 ਪੁਮਾਨ੍ ਪੁਂਸੋऽਧਿ ਤਿष੍ਠ ਚਰ੍ਮੇਹਿ ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਵਯਸ੍ਵ ਯਤਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੇ । ਯਾਵਨ੍ਤਾਵਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਮੇਯਥੁਸ੍ਤਦ੍ਵਾਂ ਵਯੋ ਯਮਰਾਜ੍ਯੇ ਸਮਾਨਮ੍
ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਮੜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੇ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਮਰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਵੇ।
ਤਾਵਦ੍ਵਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਤਿ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਵਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤਤਿਧਾ ਵਾਜਿਨਾਨਿ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਚਤੇ ਯਦੈਧੋऽਧਾ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ ਮਿਥੁਨਾ ਸਂ ਭਵਾਥਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਵੀ ਉਹਨਾ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਅੱਗ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਸਮਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸਮੁ ਦੇਵਯਾਨੇ ਸਂ ਸ੍ਮਾ ਸਮੇਤਂ ਯਮਰਾਜ੍ਯੇषੁ । ਪੂਤੌ ਪਵਿਤ੍ਰੈਰੁਪ ਤਦ੍ਧ੍ਵਯੇਥਾਂ ਯਦ੍ਯਦ੍ਰੇਤੋ ਅਧਿ ਵਾਂ ਸਂਬਭੂਵ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਯਮ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੀਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ।
ਆਪਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਅਭਿ ਸਂ ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਮਿਮਂ ਜੀਵਂ ਜੀਵਧਨ੍ਯਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ । ਤਾਸਾਂ ਭਜਧ੍ਵਮਮृਤਂ ਯਮਾਹੁਰੋਦਨਂ ਪਚਤਿ ਵਾਂ ਜਨਿਤ੍ਰੀ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਭੋਜਨ ਵੰਡੋ ਜੋ ਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਂ ਵਾਂ ਪਿਤਾ ਪਚਤਿ ਯਂ ਚ ਮਾਤਾ ਰਿਪ੍ਰਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤ੍ਯੈ ਸ਼ਮਲਾਚ੍ਚ ਵਾਚਃ । ਸ ਓਦਨਃ ਸ਼ਤਧਾਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਉਭੇ ਵ੍ਯਾਪ ਨਭਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ
ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਅਤੇ ਬੋਲ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ—ਉਹ ਭੋਜਨ, ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਵਰਗ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅਸਮਾਨੀ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਭੇ ਨਭਸੀ ਉਭਯਾਂਸ਼੍ਚ ਲੋਕਾਨ੍ ਯੇ ਯਜ੍ਵਨਾਮਭਿਜਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਃ । ਤੇषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨ੍ ਮਧੁਮਾਨ੍ ਯੋ ਅਗ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਜਰਸਿ ਸਂ ਸ਼੍ਰਯੇਥਾਮ੍
ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਜੋ ਯਜਮਾਨਾਂ ਨੇ ਜਿੱਤੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਉਸ ਅੱਗੇ; ਉਸ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਵੋ।
ਪ੍ਰਾਚੀਂਪ੍ਰਾਚੀਂ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਮਾ ਰਭੇਥਾਮੇਤਂ ਲੋਕਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾਃ ਸਚਨ੍ਤੇ । ਯਦ੍ਵਾਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪਰਿਵਿष੍ਟਮਗ੍ਨੌ ਤਸ੍ਯ ਗੁਪ੍ਤਯੇ ਦਂਪਤੀ ਸਂ ਸ਼੍ਰਯੇਥਾਮ੍
ਪੂਰਬੀ ਦਿਸਾ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗੇ ਵਧੋ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਿਆ ਤੇ ਪਰੋਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੰਪਤੀ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲਵੋ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਭਿ ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇਥਾਮਭਿ ਪਾਤ੍ਰਮੇਤਤ੍। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਂ ਯਮਃ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਂਵਿਦਾਨਃ ਪਕ੍ਵਾਯ ਸ਼ਰ੍ਮ ਬਹੁਲਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਾਤ੍
ਦੱਖਣੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਮੁੜੋ, ਇਸ ਪਾਤਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਓ। ਉਥੇ, ਯਮ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੀਚੀ ਦਿਸ਼ਾਮਿਯਮਿਦ੍ਵਰਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਸੋਮੋ ਅਧਿਪਾ ਮृਡਿਤਾ ਚ । ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਯੇਥਾਂ ਸੁਕृਤਃ ਸਚੇਥਾਮਧਾ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ ਮਿਥੁਨਾ ਸਂ ਭਵਾਥਃ
ਪੱਛਮੀ ਦਿਸਾ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਹੈ ਤੇ ਦਇਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਆਸਰਾ ਲਵੋ, ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲੋ; ਉਥੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਓ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜਯੋਤ੍ਤਰਾਵਦ੍ਦਿਸ਼ਾਮੁਦੀਚੀ ਕृਣਵਨ੍ ਨੋ ਅਗ੍ਰਮ੍ । ਪਾਙ੍ਕ੍ਤਂ ਛਨ੍ਦਃ ਪੁਰੁषੋ ਬਭੂਵ ਵਿਸ਼੍ਵੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਙ੍ਗੈਃ ਸਹ ਸਂ ਭਵੇਮ
ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਉਤਪਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉੱਤਰੀ ਦਿਸਾ ਸਾਡੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਣਾਵੇ। ਪਾਂਕਤੀ ਛੰਦ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ; ਅਸੀਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ।
{੧੩} ਧ੍ਰੁਵੇਯਂ ਵਿਰਾਣ੍ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯੈ ਸ਼ਿਵਾ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯ ਉਤ ਮਹ੍ਯਮਸ੍ਤੁ । ਸਾ ਨੋ ਦੇਵ੍ਯਦਿਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ ਇਰ੍ਯ ਇਵ ਗੋਪਾ ਅਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ ਪਕ੍ਵਮ੍
ਇਹ ਵਿਰਾਜ਼ ਸਥਿਰ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋਵੇ; ਉਹ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਗੋਪਾਲ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਪਿਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਅਭਿ ਸਂ ਸ੍ਵਜਸ੍ਵ ਨਃ ਸ਼ਿਵਾ ਨੋ ਵਾਤਾ ਇਹ ਵਾਨ੍ਤੁ ਭੂਮੌ । ਯਮੋਦਨਂ ਪਚਤੋ ਦੇਵਤੇ ਇਹ ਤਂ ਨਸ੍ਤਪ ਉਤ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਵੇਤ੍ਤੁ
ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ ਵਾਵੇ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਯਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਇੱਥੇ ਸਾਡੀ ਹੋਵੇ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨ ਏਹ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਸਰਨ੍ ਵਿषਕ੍ਤਂ ਬਿਲ ਆਸਸਾਦ । ਯਦ੍ਵਾ ਦਾਸ੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਰਹਸ੍ਤਾ ਸਮਙ੍ਕ੍ਤ ਉਲੂਖਲਂ ਮੁਸਲਂ ਸ਼ੁਮ੍ਭਤਾਪਃ
ਜੋ ਕਾਲਾ ਪੰਛੀ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ, ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਛੇਕ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਝ ਲੱਭ ਲਿਆ; ਜਾਂ ਜੋ ਦਾਸੀ ਨਰਮ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਲੂਖਲਾ ਤੇ ਮੂਸਲ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਅਯਂ ਗ੍ਰਾਵਾ ਪृਥੁਬੁਧ੍ਨੋ ਵਯੋਧਾਃ ਪੂਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੈਰਪ ਹਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਃ । ਆ ਰੋਹ ਚਰ੍ਮ ਮਹਿ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ ਮਾ ਦਂਪਤੀ ਪੌਤ੍ਰਮਘਂ ਨਿ ਗਾਤਾਮ੍
ਇਹ ਚੌੜੀ ਤਲ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਚਮੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਦਿਓ; ਦੰਪਤੀ ਨੂੰ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਬੇਸਮਤੀ ਨਾ ਆਵੇ।
ਵਨਸ੍ਪਤਿਃ ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ਨ ਆਗਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਮਪਬਾਧਮਾਨਃ । ਸ ਉਚ੍ਛ੍ਰਯਾਤੈ ਪ੍ਰ ਵਦਾਤਿ ਵਾਚਂ ਤੇਨ ਲੋਕਾਮਭਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਯੇਮ
ਵਨਸਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈ, ਭੂਤ-ਪਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਸਪ੍ਤ ਮੇਧਾਨ੍ ਪਸ਼ਵਃ ਪਰ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ ਯ ਏषਾਂ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਁ ਉਤ ਯਸ਼੍ਚਕਰ੍ਸ਼ । ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਦੇਵਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਤ੍ਸਚਨ੍ਤੇ ਸ ਨਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਭਿ ਨੇष ਲੋਕਮ੍
ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਵੇਦੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਤਿੰਤੀ-ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਮਭਿ ਨੋ ਨਯਾਸਿ ਸਂ ਜਾਯਯਾ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਹਸ੍ਤਮਨੁ ਮੈਤ੍ਵਤ੍ਰ ਮਾ ਨਸ੍ਤਾਰੀਨ੍ ਨਿਰ੍ऋਤਿਰ੍ਮੋ ਅਰਾਤਿਃ
ਸਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ; ਅਸੀਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਫੜਦਾ ਹਾਂ; ਸਾਨੂੰ ਨਾਸ, ਨਿਰੁੱਤੀ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾ ਛੂਹੇ।
ਗ੍ਰਾਹਿਂ ਪਾਪ੍ਮਾਨਮਤਿ ਤਾਮਯਾਮ ਤਮੋ ਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਵਦਾਸਿ ਵਲ੍ਗੁ । ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯ ਉਦ੍ਯਤੋ ਮਾ ਜਿਹਿਂਸੀਰ੍ਮਾ ਤਣ੍ਡੁਲਂ ਵਿ ਸ਼ਰੀਰ੍ਦੇਵਯਨ੍ਤਮ੍
ਅਸੀਂ ਫੜਨ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਹਟਾ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਉਪਕਰਨ, ਉੱਠ ਕੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰ; ਜੋ ਚਾਵਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਵੰਡ।
ਵਿਸ਼੍ਵਵ੍ਯਚਾ ਘृਤਪृष੍ਠੋ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤ੍ਸਯੋਨਿਰ੍ਲੋਕਮੁਪ ਯਾਹ੍ਯੇਤਮ੍ । ਵਰ੍षਵृਦ੍ਧਮੁਪ ਯਚ੍ਛ ਸ਼ੂਰ੍ਪਂ ਤੁषਂ ਪਲਾਵਾਨ੍ ਅਪ ਤਦ੍ਵਿਨਕ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਜੋ ਸਭ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਘੀ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆ, ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣਾ ਹੋਇਆ ਛਾਣਣੀ ਚੁੱਕ, ਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਛਿਲਕਾ ਤੇ ਦਾਣਾ ਵੱਖਰਾ ਕਰ।
ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਸਂਮਿਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਦ੍ਯੌਰੇਵਾਸੌ ਪृਥਿਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਂਸ਼ੂਨ੍ ਗृਭੀਤ੍ਵਾਨ੍ਵਾਰਭੇਥਾਮਾ ਪ੍ਯਾਯਨ੍ਤਾਂ ਪੁਨਰਾ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ੂਰ੍ਪਮ੍
ਤੀਨ ਲੋਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮਾਪੇ ਹਨ: ਇਹ ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਆਕਾਸ਼ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵਧਣ ਤੇ ਮੁੜ ਛਾਣਣੀ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ।
{੧੪} ਪृਥਗ੍ਰੂਪਾਣਿ ਬਹੁਧਾ ਪਸ਼ੂਨਾਮੇਕਰੂਪੋ ਭਵਸਿ ਸਂ ਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਏਤਾਂ ਤ੍ਵਚਂ ਲੋਹਿਨੀਂ ਤਾਂ ਨੁਦਸ੍ਵ ਗ੍ਰਾਵਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਤਿ ਮਲਗ ਇਵ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ
ਤੂੰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ ਇਕ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਲਾਲ ਚਮੜੀ ਦੂਰ ਕਰ, ਪੱਥਰ ਇਸ ਨੂੰ ਧੋ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧੋਬੀ ਕਪੜਾ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵੀਂ ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਾ ਵੇਸ਼ਯਾਮਿ ਤਨੂਃ ਸਮਾਨੀ ਵਿਕृਤਾ ਤ ਏषਾ । ਯਦ੍ਯਦ੍ਦ੍ਯੁਤ੍ਤਂ ਲਿਖਿਤਮਰ੍ਪਣੇਨ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਸ੍ਰੋਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਪਿ ਤਦ੍ਵਪਾਮਿ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਰੀਰ ਉਹੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਪਰ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਭੇਟ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਨਾ ਵਹਿ ਜਾਵੇ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਜਰੀਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਨਿਤ੍ਰੀਵ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਾਸਿ ਸੂਨੁਂ ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਦਧਾਮਿ ਪृਥਿਵੀਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ । ਉਖਾ ਕੁਮ੍ਭੀ ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਮਾ ਵ੍ਯਥਿष੍ਠਾ ਯਜ੍ਞਾਯੁਧੈਰਾਜ੍ਯੇਨਾਤਿषਕ੍ਤਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਓ ਭਾਂਡਾ, ਹੰਢੀ, ਵੇਦੀ—ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਨਾ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਚਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍ । ਵਰੁਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦृਂਹਾਦ੍ਧਰੁਣੇ ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾ ਉਤ੍ਤਰਾਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਃ ਸਂ ਦਦਾਤੈ
ਅੱਗ ਜੋ ਪਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਇੰਦਰ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਵਰੁਣ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਤੈਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੇ; ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਸੋਮ ਤੈਨੂੰ ਜੋੜੇ।