ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਦਂ ਯੋਪਯਨ੍ਤ ਏਤ ਦ੍ਰਾਘੀਯ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਨਾਃ । ਆਸੀਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨੁਦਤਾ ਸਧਸ੍ਥੇऽਥ ਜੀਵਾਸੋ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦੇਮ
ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਕਠੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਜੀਵਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
{੯} ਇਮਾ ਨਾਰੀਰਵਿਧਵਾਃ ਸੁਪਤ੍ਨੀਰਾਞ੍ਜਨੇਨ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਸਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਾਮ੍ । ਅਨਸ਼੍ਰਵੋ ਅਨਮੀਵਾਃ ਸੁਰਤ੍ਨਾ ਆ ਰੋਹਨ੍ਤੁ ਜਨਯੋ ਯੋਨਿਮਗ੍ਰੇ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅੰਜਨ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਣ। ਬਿਨਾ ਅੰਸੂਆਂ, ਬਿਨਾ ਬਿਮਾਰੀ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਣ।
ਵ੍ਯਾਕਰੋਮਿ ਹਵਿषਾਹਮੇਤੌ ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵ੍ਯਹਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਿ । ਸ੍ਵਧਾਂ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਅਜਰਾਂ ਕृਣੋਮਿ ਦੀਰ੍ਘੇਣਾਯੁषਾ ਸਮਿਮਾਨ੍ਤ੍ਸृਜਾਮਿ
ਹਵਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਾਗ ਘਟਣ ਨਾ ਦੇਂਦਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਿਤਰੋ ਹृਤ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਿਵੇਸ਼ਾਮृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਮਯ੍ਯਹਂ ਤਂ ਪਰਿ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਦੇਵਂ ਮਾ ਸੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਮਾ ਵਯਂ ਤਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ—ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ।
ਅਪਾਵृਤ੍ਯ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਪ੍ਰੇਤ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਿਤृਭ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯਃ ਕृਣੁਤਾ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ—ਪਿਤਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਓ।
ਦ੍ਵਿਭਾਗਧਨਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਯਾ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਯਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਨਿਰਾਹਿਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਕृषਤੇ ਯਦ੍ਵਨੁਤੇ ਯਚ੍ਚ ਵਸ੍ਨੇਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਚ੍ਚੇਦਨਿਰਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਹਲ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਜਿੱਤਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਯਜ੍ਞਿਯੋ ਹਤਵਰ੍ਚਾ ਭਵਤਿ ਨੈਨੇਨ ਹਵਿਰਤ੍ਤਵੇ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਕृष੍ਯਾ ਗੋਰ੍ਧਨਾਦ੍ਯਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਖੇਤ ਦੀ ਫਸਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ, ਉਹ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ।
ਮੁਹੁਰ੍ਗृਧ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰ ਵਦਤ੍ਯਾਰ੍ਤਿਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨੀਤ੍ਯ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਨ੍ਤਿਕਾਦਨੁਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਤਾਵਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਗृਹਾਃ ਸਂ ਸृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਯਨ੍ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਪਤਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਏष੍ਯੋ ਯਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਂ ਨਿਰਾਦਧਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਰਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਮਲਂ ਚਕृਮ ਯਚ੍ਚ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ । ਆਪੋ ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨੇਃ ਸਂਕਸੁਕਾਚ੍ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇਣ।
{੧੦} ਤਾ ਅਧਰਾਦੁਦੀਚੀਰਾਵਵृਤ੍ਰਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਨੈਤੀਃ ਪਥਿਭਿਰ੍ਦੇਵਯਾਨੈਃ । ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯਾਧਿ ਪृष੍ਠੇ ਨਵਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸਰਿਤਃ ਪੁਰਾਣੀਃ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਬੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਵੱਢੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਅਕ੍ਰਵ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਂ ਨੁਦਾ ਦੇਵਯਜਨਂ ਵਹ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇ; ਰੱਬੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੱਬਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ।
ਇਮਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਯਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮਨ੍ਵਗਾਤ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਨਂ ਤਂ ਹਰਾਮਿ ਸ਼ਿਵਾਪਰਮ੍
ਇਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਬਾਘ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਧਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਗ੍ਨਿਰ੍ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯ ਉਭਯਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਾ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਰੱਬਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਬਾਹਰ ਹੈ; ਅੱਗ, ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ।
ਜੀਵਾਨਾਮਾਯੁਃ ਪ੍ਰ ਤਿਰ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਲੋਕਮਪਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਯੇ ਮृਤਾਃ । ਸੁਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋ ਵਿਤਪਨ੍ਨ੍ ਅਰਾਤਿਮੁषਾਮੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੀਂ ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੈ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੀਉਂਦੇ ਦੀ ਉਮਰ ਲੈ ਜਾ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਹਮਾਨਃ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਐषਾਮੂਰ੍ਜਂ ਰਯਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪਾ।
ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਪਪ੍ਰਿਮਨ੍ਵਾਰਭਧ੍ਵਂ ਸ ਵੋ ਨਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦੁਰਿਤਾਦਵਦ੍ਯਾਤ੍। ਤੇਨਾਪ ਹਤ ਸ਼ਰੁਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਿ ਪਾਤਾਸ੍ਤਾਮ੍
ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ-ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਡਿੱਗਦੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਇਸ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਅਨਡ੍ਵਾਹਂ ਪ੍ਲਵਮਨ੍ਵਾਰਭਧ੍ਵਂ ਸ ਵੋ ਨਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦੁਰਿਤਾਦਵਦ੍ਯਾਤ੍। ਆ ਰੋਹਤ ਸਵਿਤੁਰ੍ਨਾਵਮੇਤਾਂ षਡ੍ਭਿਰੁਰ੍ਵੀਭਿਰਮਤਿਂ ਤਰੇਮ
ਇਹ ਬਲਦ, ਇਹ ਬੇੜੀ ਫੜੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਇਹ ਨਾਵ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ—ਛੇ ਚੌੜੇ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਈਏ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਅਨ੍ਵੇषਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮ੍ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ ਪ੍ਰਤਰਣਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਅਨਾਤੁਰਾਨ੍ਤ੍ਸੁਮਨਸਸ੍ਤਲ੍ਪ ਬਿਭ੍ਰਜ੍ਜ੍ਯੋਗੇਵ ਨਃ ਪੁਰੁषਗਨ੍ਧਿਰੇਧਿ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੈ, ਬਹਾਦਰ ਹੈ; ਸਿਹਤਮੰਦ, ਖੁਸ਼ ਮਿਜਾਜ ਵਿਛੌਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੋੜ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾ।
ਤੇ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਆ ਵृਸ਼੍ਚਨ੍ਤੇ ਪਾਪਂ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਨ੍ਤਿਕਾਦਸ਼੍ਵ ਇਵਾਨੁਵਪਤੇ ਨਡਮ੍
ਉਹ ਰੱਬਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਵਿਚ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਤੋਂ ਭਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਨਲੀਆਂ ਨੂੰ ਹੰਦਾ ਹੈ।
{੧੧} ਯੇऽਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਧਨਕਾਮ੍ਯਾ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਸਮਾਸਤੇ । ਤੇ ਵਾ ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਕੁਮ੍ਭੀਂ ਪਰ੍ਯਾਦਧਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਭਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਵ ਪਿਪਤਿषਤਿ ਮਨਸਾ ਮੁਹੁਰਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਪੁਨਃ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਨ੍ਤਿਕਾਦਨੁਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਤਾਵਤਿ
ਮਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵਿਃ ਕृष੍ਣਾ ਭਾਗਧੇਯਂ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਸੀਸਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਪਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤ ਆਹੁਃ । ਮਾषਾਃ ਪਿष੍ਟਾ ਭਾਗਧੇਯਂ ਤੇ ਹਵ੍ਯਮਰਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾ ਗਹ੍ਵਰਂ ਸਚਸ੍ਵ
ਕਾਲੀ ਭੇਡ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸੀਸਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਮਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ—ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾ।
ਇषੀਕਾਂ ਜਰਤੀਮਿष੍ਟ੍ਵਾ ਤਿਲ੍ਪਿਞ੍ਜਂ ਦਣ੍ਡਨਂ ਨਡਮ੍ । ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਧ੍ਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਮਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਂ ਨਿਰਾਦਧੌ
ਇਸ਼ੀਕਾ, ਤਿਲ ਦੇ ਛਿਲਕੇ, ਡੰਡਾ, ਤੇ ਨਲ worship ਕਰਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਹ ਜਲਾਏ, ਤੇ ਯਮ ਦੀ ਅੱਗ ਉਸ ਨਾਲ ਜਲਾਈ ਗਈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮਰ੍ਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪਨ੍ਥਾਂ ਵਿ ਹ੍ਯਾਵਿਵੇਸ਼ । ਪਰਾਮੀषਾਮਸੂਨ੍ ਦਿਦੇਸ਼ ਦੀਰ੍ਘੇਣਾਯੁषਾ ਸਮਿਮਾਨ੍ਤ੍ਸृਜਾਮਿ
ਅਰਕ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਚਲ ਪਿਆ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਂਸਾਂ ਹੋਰ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
12.3 ਪੁਮਾਨ੍ ਪੁਂਸੋऽਧਿ ਤਿष੍ਠ ਚਰ੍ਮੇਹਿ ਤਤ੍ਰ ਹ੍ਵਯਸ੍ਵ ਯਤਮਾ ਪ੍ਰਿਯਾ ਤੇ । ਯਾਵਨ੍ਤਾਵਗ੍ਰੇ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਮੇਯਥੁਸ੍ਤਦ੍ਵਾਂ ਵਯੋ ਯਮਰਾਜ੍ਯੇ ਸਮਾਨਮ੍
ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਚਮੜੇ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੇ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਿਲੇ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਮਰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਮ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋਵੇ।
ਤਾਵਦ੍ਵਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤਤਿ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਤਾਵਤ੍ਤੇਜਸ੍ਤਤਿਧਾ ਵਾਜਿਨਾਨਿ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਚਤੇ ਯਦੈਧੋऽਧਾ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ ਮਿਥੁਨਾ ਸਂ ਭਵਾਥਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ, ਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਵੀ ਉਹਨਾ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ; ਜਦ ਅੱਗ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਸਮਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸਮੁ ਦੇਵਯਾਨੇ ਸਂ ਸ੍ਮਾ ਸਮੇਤਂ ਯਮਰਾਜ੍ਯੇषੁ । ਪੂਤੌ ਪਵਿਤ੍ਰੈਰੁਪ ਤਦ੍ਧ੍ਵਯੇਥਾਂ ਯਦ੍ਯਦ੍ਰੇਤੋ ਅਧਿ ਵਾਂ ਸਂਬਭੂਵ
ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਯਮ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਰਹੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੀਜ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ।
ਆਪਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਸੋ ਅਭਿ ਸਂ ਵਿਸ਼ਧ੍ਵਮਿਮਂ ਜੀਵਂ ਜੀਵਧਨ੍ਯਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ । ਤਾਸਾਂ ਭਜਧ੍ਵਮਮृਤਂ ਯਮਾਹੁਰੋਦਨਂ ਪਚਤਿ ਵਾਂ ਜਨਿਤ੍ਰੀ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਭੋਜਨ ਵੰਡੋ ਜੋ ਮਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।