ਸੀਸੇ ਮਲਂ ਸਾਦਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ੀਰ੍षਕ੍ਤਿਮੁਪਬਰ੍ਹਣੇ । ਅਵ੍ਯਾਮਸਿਕ੍ਨ੍ਯਾਂ ਮृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਵਤ ਯਜ੍ਞਿਯਾਃ
ਸਿਰ ਦੀ ਮਲ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਕੇ, ਅਣਮਾਪ ਨਦੀ ਨਾਲ ਧੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਯਜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
{੮} ਪਰਂ ਮृਤ੍ਯੋ ਅਨੁ ਪਰੇਹਿ ਪਨ੍ਥਾਂ ਯਸ੍ਤ ਏष ਇਤਰੋ ਦੇਵਯਾਨਾਤ੍। ਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਮਤੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਵੀਮੀਹੇਮੇ ਵੀਰਾ ਬਹਵੋ ਭਵਨ੍ਤੁ
ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਹ ਲੈ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਵੇਖਦੇ ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ—ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਕਈ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਹੋਣ।
ਇਮੇ ਜੀਵਾ ਵਿ ਮृਤੈਰਾਵਵृਤ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਅਭੂਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਦੇਵਹੂਤਿਰ੍ਨੋ ਅਦ੍ਯ । ਪ੍ਰਾਞ੍ਚੋ ਅਗਾਮ ਨृਤਯੇ ਹਸਾਯ ਸੁਵੀਰਾਸੋ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦੇਮ
ਇਹ ਜੀਵਤ ਲੋਕ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ ਹਨ; ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਬੁਲਾਵਾ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਹੱਸਣ ਤੇ ਨੱਚਣ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ; ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
ਇਮਂ ਜੀਵੇਭ੍ਯਃ ਪਰਿਧਿਂ ਦਧਾਮਿ ਮੈषਾਂ ਨੁ ਗਾਦਪਰੋ ਅਰ੍ਥਮੇਤਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਜੀਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰਦਃ ਪੁਰੂਚੀਸ੍ਤਿਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਦਧਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤੇਨ
ਮੈਂ ਇਹ ਹੱਦ ਜੀਵਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਮਕਸਦ ਵੱਲ ਨਾ ਆਵੇ। ਉਹ ਸੌ ਪਤਝੜ ਜੀਉਣ, ਕਈ ਹੋਣ, ਮੌਤ ਤੇ ਪਹਾੜ ਰੱਖ ਕੇ।
ਆ ਰੋਹਤਾਯੁਰ੍ਜਰਸਂ ਵृਣਾਨਾ ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਯਤਮਾਨਾ ਯਤਿ ਸ੍ਥ । ਤਾਨ੍ ਵਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੁਜਨਿਮਾ ਸਜੋषਾਃ ਸਰ੍ਵਮਾਯੁਰ੍ਨਯਤੁ ਜੀਵਨਾਯ
ਉਮਰ ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ ਉੱਠੋ, ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਖੜੇ ਹੋ। ਚੰਗੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲਾ ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਜੀਵਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ।
ਯਥਾਹਾਨ੍ਯਨੁਪੂਰ੍ਵਂ ਭਵਨ੍ਤਿ ਯਥ ਰ੍ਤਵ ऋਤੁਭਿਰ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਕਮ੍ । ਯਥਾ ਨ ਪੂਰ੍ਵਮਪਰੋ ਜਹਾਤ੍ਯੇਵਾ ਧਾਤਰਾਯੂਂषਿ ਕਲ੍ਪਯੈषਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਪਹਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡਣ; ਹੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਐਸਾ ਹੀ ਬਣਾਵੀਂ।
ਅਸ਼੍ਮਨ੍ਵਤੀ ਰੀਯਤੇ ਸਂ ਰਭਧ੍ਵਂ ਵੀਰਯਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਤਰਤਾ ਸਖਾਯਃ । ਅਤ੍ਰਾ ਜਹੀਤ ਯੇ ਅਸਨ੍ ਦੁਰੇਵਾ ਅਨਮੀਵਾਨ੍ ਉਤ੍ਤਰੇਮਾਭਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ—ਇਕਠੇ ਹੋਵੋ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣੋ, ਪਾਰ ਲੰਘੋ, ਦੋਸਤੋ। ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਜੋ ਮੰਦੇ ਹਨ; ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਅਸੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਕੇ ਇਨਾਮ ਲੈ ਲਈਏ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਾ ਪ੍ਰ ਤਰਤਾ ਸਖਾਯੋऽਸ਼੍ਮਨ੍ਵਤੀ ਨਦੀ ਸ੍ਯਨ੍ਦਤ ਇਯਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾ ਜਹੀਤ ਯੇ ਅਸਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼ਿਵਾਃ ਸ਼ਿਵਾਨ੍ਤ੍ਸ੍ਯੋਨਾਨ੍ ਉਤ੍ਤਰੇਮਾਭਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਉੱਠੋ, ਪਾਰ ਲੰਘੋ, ਦੋਸਤੋ; ਇਹ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਵਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡੋ ਜੋ ਅਸ਼ੁਭ ਹਨ; ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਕੇ ਇਨਾਮ ਲੈ ਲਈਏ।
ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵੀਂ ਵਰ੍ਚਸਾ ਆ ਰਭਧ੍ਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਭਵਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਪਾਵਕਾਃ । ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੋ ਦੁਰਿਤਾ ਪਦਾਨਿ ਸ਼ਤਂ ਹਿਮਾਃ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾ ਮਦੇਮ
ਸਾਰਿਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ। ਮੰਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਜੜਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਉਦੀਚੀਨੈਃ ਪਥਿਭਿਰ੍ਵਾਯੁਮਦ੍ਭਿਰਤਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤੋऽਵਰਾਨ੍ ਪਰੇਭਿਃ । ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਕृਤ੍ਵ ऋषਯਃ ਪਰੇਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੌਹਨ੍ ਪਦਯੋਪਨੇਨ
ਉੱਤਰ ਵਾਲੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਹੇਠਲੇ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ—ਸੱਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਜਾ ਚੁੱਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ।
ਮृਤ੍ਯੋਃ ਪਦਂ ਯੋਪਯਨ੍ਤ ਏਤ ਦ੍ਰਾਘੀਯ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਨਾਃ । ਆਸੀਨਾ ਮृਤ੍ਯੁਂ ਨੁਦਤਾ ਸਧਸ੍ਥੇऽਥ ਜੀਵਾਸੋ ਵਿਦਥਮਾ ਵਦੇਮ
ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਇਕਠੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਸਭਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਜੀਵਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਗੱਲ ਕਰੀਏ।
{੯} ਇਮਾ ਨਾਰੀਰਵਿਧਵਾਃ ਸੁਪਤ੍ਨੀਰਾਞ੍ਜਨੇਨ ਸਰ੍ਪਿषਾ ਸਂ ਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਾਮ੍ । ਅਨਸ਼੍ਰਵੋ ਅਨਮੀਵਾਃ ਸੁਰਤ੍ਨਾ ਆ ਰੋਹਨ੍ਤੁ ਜਨਯੋ ਯੋਨਿਮਗ੍ਰੇ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਚੰਗੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਅੰਜਨ ਤੇ ਘੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੂਹਣ। ਬਿਨਾ ਅੰਸੂਆਂ, ਬਿਨਾ ਬਿਮਾਰੀ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਣ।
ਵ੍ਯਾਕਰੋਮਿ ਹਵਿषਾਹਮੇਤੌ ਤੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵ੍ਯਹਂ ਕਲ੍ਪਯਾਮਿ । ਸ੍ਵਧਾਂ ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਅਜਰਾਂ ਕृਣੋਮਿ ਦੀਰ੍ਘੇਣਾਯੁषਾ ਸਮਿਮਾਨ੍ਤ੍ਸृਜਾਮਿ
ਹਵਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਦੋ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਬ੍ਰਹਮ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭਾਗ ਘਟਣ ਨਾ ਦੇਂਦਾ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪਿਤਰੋ ਹृਤ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਰਾਵਿਵੇਸ਼ਾਮृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਮਯ੍ਯਹਂ ਤਂ ਪਰਿ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਦੇਵਂ ਮਾ ਸੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਮਾ ਵਯਂ ਤਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ—ਮੈਂ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਲਵਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ।
ਅਪਾਵृਤ੍ਯ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਪ੍ਰੇਤ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਪਿਤृਭ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭ੍ਯਃ ਕृਣੁਤਾ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਤ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ—ਪਿਤਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਬਣਾਓ।
ਦ੍ਵਿਭਾਗਧਨਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਯਾ । ਅਗ੍ਨਿਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਯਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਨਿਰਾਹਿਤਃ
ਦੋਹਾਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਯਤ੍ਕृषਤੇ ਯਦ੍ਵਨੁਤੇ ਯਚ੍ਚ ਵਸ੍ਨੇਨ ਵਿਨ੍ਦਤੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਚ੍ਚੇਦਨਿਰਾਹਿਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਹਲ ਚਲਾਉਂਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਜਿੱਤਦਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਾਉਂਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਯਜ੍ਞਿਯੋ ਹਤਵਰ੍ਚਾ ਭਵਤਿ ਨੈਨੇਨ ਹਵਿਰਤ੍ਤਵੇ । ਛਿਨਤ੍ਤਿ ਕृष੍ਯਾ ਗੋਰ੍ਧਨਾਦ੍ਯਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਉਹ ਯਜਨ ਲਈ ਅਯੋਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਖੇਤ ਦੀ ਫਸਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਦੁੱਧ, ਉਹ ਕੱਟ ਲੈਂਦਾ ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ।
ਮੁਹੁਰ੍ਗृਧ੍ਯੈਃ ਪ੍ਰ ਵਦਤ੍ਯਾਰ੍ਤਿਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਨੀਤ੍ਯ । ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦ੍ਯਾਨ੍ ਅਗ੍ਨਿਰਨ੍ਤਿਕਾਦਨੁਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਤਾਵਤਿ
ਮਨੁੱਖ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਪੈ ਕੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਬਿਆਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਾ ਗृਹਾਃ ਸਂ ਸृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਯਨ੍ ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਪਤਿਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਏष੍ਯੋ ਯਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਂ ਨਿਰਾਦਧਤ੍
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਦਾ ਪਤੀ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਰਿਪ੍ਰਂ ਸ਼ਮਲਂ ਚਕृਮ ਯਚ੍ਚ ਦੁष੍ਕृਤਮ੍ । ਆਪੋ ਮਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛੁਮ੍ਭਨ੍ਤ੍ਵਗ੍ਨੇਃ ਸਂਕਸੁਕਾਚ੍ਚ ਯਤ੍
ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਜਾਂ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਫ ਕਰ ਦੇਣ।
{੧੦} ਤਾ ਅਧਰਾਦੁਦੀਚੀਰਾਵਵृਤ੍ਰਨ੍ ਪ੍ਰਜਾਨੈਤੀਃ ਪਥਿਭਿਰ੍ਦੇਵਯਾਨੈਃ । ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਵृषਭਸ੍ਯਾਧਿ ਪृष੍ਠੇ ਨਵਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਸਰਿਤਃ ਪੁਰਾਣੀਃ
ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਵਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੱਬੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਵੱਢੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨਵੀਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨੇ ਅਕ੍ਰਵ੍ਯਾਨ੍ ਨਿਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਂ ਨੁਦਾ ਦੇਵਯਜਨਂ ਵਹ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦੇ; ਰੱਬੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੱਬਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ।
ਇਮਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾ ਵਿਵੇਸ਼ਾਯਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਮਨ੍ਵਗਾਤ੍। ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਾਨਾਨਂ ਤਂ ਹਰਾਮਿ ਸ਼ਿਵਾਪਰਮ੍
ਇਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਹੈ; ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਬਾਘ ਬਣਾਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਰ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਪਰਿਧਿਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਮਗ੍ਨਿਰ੍ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯ ਉਭਯਾਨ੍ ਅਨ੍ਤਰਾ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਰੱਬਾਂ ਦਾ ਘੇਰਾ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਬਾਹਰ ਹੈ; ਅੱਗ, ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਦੋਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ ਹੈ।
ਜੀਵਾਨਾਮਾਯੁਃ ਪ੍ਰ ਤਿਰ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਪਿਤॄਣਾਂ ਲੋਕਮਪਿ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਯੇ ਮृਤਾਃ । ਸੁਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋ ਵਿਤਪਨ੍ਨ੍ ਅਰਾਤਿਮੁषਾਮੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸੀਂ ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੈ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੀਉਂਦੇ ਦੀ ਉਮਰ ਲੈ ਜਾ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣ; ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਰਾਹ ਦੇ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਸਹਮਾਨਃ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਐषਾਮੂਰ੍ਜਂ ਰਯਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਪਾ।
ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਪਪ੍ਰਿਮਨ੍ਵਾਰਭਧ੍ਵਂ ਸ ਵੋ ਨਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦੁਰਿਤਾਦਵਦ੍ਯਾਤ੍। ਤੇਨਾਪ ਹਤ ਸ਼ਰੁਮਾਪਤਨ੍ਤਂ ਤੇਨ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਰਿ ਪਾਤਾਸ੍ਤਾਮ੍
ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ-ਅੱਗ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਇਸ ਨਾਲ, ਡਿੱਗਦੀ ਤੀਰ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਇਸ ਨਾਲ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਅਨਡ੍ਵਾਹਂ ਪ੍ਲਵਮਨ੍ਵਾਰਭਧ੍ਵਂ ਸ ਵੋ ਨਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦੁਰਿਤਾਦਵਦ੍ਯਾਤ੍। ਆ ਰੋਹਤ ਸਵਿਤੁਰ੍ਨਾਵਮੇਤਾਂ षਡ੍ਭਿਰੁਰ੍ਵੀਭਿਰਮਤਿਂ ਤਰੇਮ
ਇਹ ਬਲਦ, ਇਹ ਬੇੜੀ ਫੜੋ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਸਾਵਿਤਰ ਦੀ ਇਹ ਨਾਵ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੋ—ਛੇ ਚੌੜੇ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਈਏ।
ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਅਨ੍ਵੇषਿ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮ੍ਯਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ ਪ੍ਰਤਰਣਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਅਨਾਤੁਰਾਨ੍ਤ੍ਸੁਮਨਸਸ੍ਤਲ੍ਪ ਬਿਭ੍ਰਜ੍ਜ੍ਯੋਗੇਵ ਨਃ ਪੁਰੁषਗਨ੍ਧਿਰੇਧਿ
ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਘਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੁਲ ਵਾਂਗ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜਾ ਹੈ, ਬਹਾਦਰ ਹੈ; ਸਿਹਤਮੰਦ, ਖੁਸ਼ ਮਿਜਾਜ ਵਿਛੌਨਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੋੜ ਵਾਂਗ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾ।