ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪृਥਿਵਿ ਸਂਬਭੂਵ ਯਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯੋषਧਯੋ ਯਮਾਪਃ । ਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਅਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਭੇਜਿਰੇ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਰਭਿਂ ਕृਣੁ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੰਡ ਲਈ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪੁष੍ਕਰਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਯਂ ਸਂਜਭ੍ਰੁਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਵਿਵਾਹੇ । ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵਿ ਗਨ੍ਧਮਗ੍ਰੇ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਰਭਿਂ ਕृਣੁ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਅਮਰ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਧਰਤੀ! ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪੁਂਸੁ ਭਗੋ ਰੁਚਿਃ । ਯੋ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਯੋ ਮृਗੇषੂਤ ਹਸ੍ਤਿषੁ । ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਵਰ੍ਚੋ ਯਦ੍ਭੂਮੇ ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਁ ਅਪਿ ਸਂ ਸृਜ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਮਰਦਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ; ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਦੀ ਚਮਕ—ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਸ਼ਿਲਾ ਭੂਮਿਰਸ਼੍ਮਾ ਪਾਂਸੁਃ ਸਾ ਭੂਮਿਃ ਸਂਧृਤਾ ਧृਤਾ । ਤਸ੍ਯੈ ਹਿਰਣ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਸੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਕਰਂ ਨਮਃ
ਪਥਰ, ਧਰਤੀ, ਚੱਟਾਨ, ਮਿੱਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਾ ਧ੍ਰੁਵਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ । ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਂ ਧृਤਾਮਛਾਵਦਾਮਸਿ
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਵਣਸਪਤੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਖੜੇ ਹਨ; ਸਭ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੀ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦੀਰਾਣਾ ਉਤਾਸੀਨਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਃ । ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਵ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾ ਵ੍ਯਥਿष੍ਮਹਿ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍
ਉਠਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਖੜੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ—ਸਾਡੇ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨ ਲੜਖੜਾਏ।
ਵਿਮृਗ੍ਵਰੀਂ ਪृਥਿਵੀਮਾ ਵਦਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਭੂਮਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾਵृਧਾਨਾਮ੍ । ਊਰ੍ਜਂ ਪੁष੍ਟਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮਨ੍ਨਭਾਗਂ ਘृਤਂ ਤ੍ਵਾਭਿ ਨਿ षੀਦੇਮ ਭੂਮੇ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ ਹੈ। ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ—ਏ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਸ ਜਾਈਏ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨ ਆਪਸ੍ਤਨ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੁ ਯੋ ਨਃ ਸੇਦੁਰਪ੍ਰਿਯੇ ਤਂ ਨਿ ਦਧ੍ਮਃ । ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਪृਥਿਵਿ ਮੋਤ੍ਪੁਨਾਮਿ
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਹੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨاپਸੰਦ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਈਏ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਏ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
{੩} ਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਾ ਉਦੀਚੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭੂਮੇ ਅਧਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਚਰਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਮਾ ਨਿ ਪਪ੍ਤਂ ਭੁਵਨੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਃ
ਤੇਰੇ ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਹੇਠਲੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਏ ਧਰਤੀ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਸਕਾਂ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਾ ਡਿੱਗੀਏ।
ਮਾ ਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਨੁਦਿष੍ਠਾ ਮੋਤ੍ਤਰਾਦਧਰਾਦੁਤ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਭੂਮੇ ਨੋ ਭਵ ਮਾ ਵਿਦਨ੍ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨੋ ਵਰੀਯੋ ਯਾਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਸਾਹਮਣੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾ; ਏ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋ; ਜੋ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ—ਖਤਰਾ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਾਵਤ੍ਤੇऽਭਿ ਵਿਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਮੇ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਮੇਦਿਨਾ । ਤਾਵਨ੍ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਾ ਮੇष੍ਟੋਤ੍ਤਰਾਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਸਮਾਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਦੂਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਨਾ ਦੂਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਧੇ; ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾ ਘਟੇ, ਨਾ ਉੱਤਲੀ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੱਦ।
ਯਚ੍ਛਯਾਨਃ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸਖ੍ਯਮਭਿ ਭੂਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਤ੍ਤਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੀਭਿਰਧਿਸ਼ੇਮਹੇ । ਮਾ ਹਿਂਸੀਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਭੂਮੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੀਵਰਿ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੇਟਦੇ ਹਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਲੇਟਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਥੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ, ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਜਾਂ ਅੰਗ ਵਿੱਚ।
ਯਤ੍ਤੇ ਭੂਮੇ ਵਿਖਨਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਦਪਿ ਰੋਹਤੁ । ਮਾ ਤੇ ਮਰ੍ਮ ਵਿਮृਗ੍ਵਰਿ ਮਾ ਤੇ ਹृਦਯਮਰ੍ਪਿਪਮ੍
ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਦਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਵਧੇ; ਵਿਅਪਕ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਹਿਮ ਅੰਗਾਂ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਸ੍ਤੇ ਭੂਮੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਰਦ੍ਧੇਮਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋ ਵਸਨ੍ਤਃ । ऋਤਵਸ੍ਤੇ ਵਿਹਿਤਾ ਹਾਯਨੀਰਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਪृਥਿਵਿ ਨੋ ਦੁਹਾਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਮੌਸਮ, ਧਰਤੀ—ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ, ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ, ਠੰਢ, ਅਤੇ ਬਸੰਤ—ਸਥਾਪਤ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸਾਲ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ—ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ।
ਯਾਪ ਸਰ੍ਪਂ ਵਿਜਮਾਨਾ ਵਿਮृਗ੍ਵਰੀ ਯਸ੍ਯਾਮਾਸਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯੇ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਪਰਾ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ ਦਦਤੀ ਦੇਵਪੀਯੂਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਣਾਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਨ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਦਧ੍ਰੇ ਵृषਭਾਯ ਵृष੍ਣੇ
ਉਹ ਵਿਅਪਕ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਦਿਵਿਆ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ, ਬਲਵਾਨ, ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਦੋਹਵਿਰ੍ਧਾਨੇ ਯੂਪੋ ਯਸ੍ਯਾਂ ਨਿਮੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਯਸ੍ਯਾਮਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯृਗ੍ਭਿਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਯਜੁਰ੍ਵਿਦਃ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯਾਮृਤ੍ਵਿਜਃ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਥੰਭਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੰਡਿਤ ਰਿਗ, ਸਾਮ, ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜਕ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵੇ ਭੂਤਕृਤ ऋषਯੋ ਗਾ ਉਦਾਨृਚੁਃ । ਸਪ੍ਤ ਸਤ੍ਰੇਣ ਵੇਧਸੋ ਯਜ੍ਞੇਨ ਤਪਸਾ ਸਹ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ; ਸੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰਾ ਦਿਸ਼ਤੁ ਯਦ੍ਧਨਂ ਕਾਮਯਾਮਹੇ । ਭਗੋ ਅਨੁਪ੍ਰਯੁਙ੍ਕ੍ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਏਤੁ ਪੁਰੋਗਵਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਭਾਗਾ ਸਾਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ।
{੪} ਯਸ੍ਯਾਂ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯੈਲਬਾਃ । ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦੋ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਦਤਿ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਃ ਪ੍ਰ ਣੁਦਤਾਂ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਅਸਪਤ੍ਨਂ ਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਕृਣੋਤੁ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਅਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੀਕਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਡੰਗਰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਰਹਿਤ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵੌ ਯਸ੍ਯਾ ਇਮਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਟਯਃ । ਭੂਮ੍ਯੈ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਰ੍षਮੇਦਸੇ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਜੌ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਃ ਪੁਰੋ ਦੇਵਕृਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯਸ੍ਯਾ ਵਿਕੁਰ੍ਵਤੇ । ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਗਰ੍ਭਾਮਾਸ਼ਾਮਾਸ਼ਾਂ ਰਣ੍ਯਾਂ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ
ਜਿਸ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਧਰਤੀ, ਸਭ ਦੀ ਜਣਨੀ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰੇ।
ਨਿਧਿਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਬਹੁਧਾ ਗੁਹਾ ਵਸੁ ਮਣਿਂ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਦਦਾਤੁ ਮੇ । ਵਸੂਨਿ ਨੋ ਵਸੁਦਾ ਰਾਸਮਾਨਾ ਦੇਵੀ ਦਧਾਤੁ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾ
ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਧਨ, ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਰਤਨ ਅਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇਵੇ; ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਦਇਆਲੁ ਦੇਵੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਮਨ ਦੇਵੇ।
ਜਨਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਬਹੁਧਾ ਵਿਵਾਚਸਂ ਨਾਨਾਧਰ੍ਮਾਣਂ ਪृਥਿਵੀ ਯਥੌਕਸਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਂ ਧਾਰਾ ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਯ ਮੇ ਦੁਹਾਂ ਧ੍ਰੁਵੇਵ ਧੇਨੁਰਨਪਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀ
ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਵਜੋਂ ਧਰਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੌਲਤ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ, ਇੱਕ ਢਿੱਲ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਪੋ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ੍ਤृष੍ਟਦਂਸ਼੍ਮਾ ਹੇਮਨ੍ਤਜਬ੍ਧੋ ਭृਮਲੋ ਗੁਹਾ ਸ਼ਯੇ । ਕ੍ਰਿਮਿਰ੍ਜਿਨ੍ਵਤ੍ਪृਥਿਵਿ ਯਦ੍ਯਦੇਜਤਿ ਪ੍ਰਾਵृषਿ ਤਨ੍ ਨਃ ਸਰ੍ਪਨ੍ ਮੋਪ ਸृਪਦ੍ਯਚ੍ਛਿਵਂ ਤੇਨ ਨੋ ਮृਡ
ਧਰਤੀ, ਜੋ ਵੀ ਸੱਪ, ਬਿਚੂ, ਡੰਗ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ, ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਹਿਲਦਾ, ਕੀੜਾ ਜਾਂ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲਾ, ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ—ਸੱਪ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਵੇ; ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ।
ਯੇ ਤੇ ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਬਹਵੋ ਜਨਾਯਨਾ ਰਥਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤ੍ਮਾਨਸਸ਼੍ਚ ਯਾਤਵੇ । ਯੈਃ ਸਂਚਰਨ੍ਤ੍ਯੁਭਯੇ ਭਦ੍ਰਪਾਪਾਸ੍ਤਂ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਜਯੇਮਾਨਮਿਤ੍ਰਮਤਸ੍ਕਰਂ ਯਚ੍ਛਿਵਂ ਤੇਨ ਨੋ ਮृਡ
ਜੋ ਰਸਤੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਣਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਚੰਗਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦੋਵੇਂ ਚਲਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਰਸਤਾ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲਈਏ; ਉਸ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ।
ਮਲ੍ਵਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਗੁਰੁਭृਦ੍ਭਦ੍ਰਪਾਪਸ੍ਯ ਨਿਧਨਂ ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਵਰਾਹੇਣ ਪृਥਿਵੀ ਸਂਵਿਦਾਨਾ ਸੂਕਰਾਯ ਵਿ ਜਿਹੀਤੇ ਮृਗਾਯ
ਮਿੱਟੀ ਢੋਣ ਵਾਲੀ, ਭਾਰੀ ਭਾਰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ, ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਸੂਕਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੂਕਰ ਨੂੰ, ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯੇ ਤ ਆਰਣ੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਮृਗਾ ਵਨੇ ਹਿਤਾਃ ਸਿਂਹਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਃ ਪੁਰੁषਾਦਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਉਲਂ ਵृਕਂ ਪृਥਿਵਿ ਦੁਛੁਨਾਮਿਤ ऋਕ੍ਸ਼ੀਕਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਅਪ ਬਾਧਯਾਸ੍ਮਤ੍
ਜੋ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਵਣ ਦੇ ਪਸ਼ੂ, ਸਿੰਘ, ਬਾਘ, ਮਨੁੱਖ-ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ—ਧਰਤੀ, ਉਹ ਭੈੜਾ ਭੇੜ, ਰਿੱਛ, ਰਾਕਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਅਪ੍ਸਰਸੋ ਯੇ ਚਾਰਾਯਾਃ ਕਿਮੀਦਿਨਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਾਨ੍ ਅਸ੍ਮਦ੍ਭੂਮੇ ਯਾਵਯ
ਜੋ ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਜਾਸੂਸ ਤੇ ਕਿਮੀਦਿਨ ਹਨ, ਸਾਰੇ ਭੂਤ ਤੇ ਰਾਕਸ਼—ਧਰਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
{੫} ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਪਾਦਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਸਂਪਤਨ੍ਤਿ ਹਂਸਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ਕੁਨਾ ਵਯਾਂਸਿ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਾਤੋ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵੇਯਤੇ ਰਜਾਂਸਿ ਕृਣ੍ਵਂਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਂਸ਼੍ਚ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ । ਵਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਾਮੁਪਵਾਮਨੁ ਵਾਤ੍ਯਰ੍ਚਿਃ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਉਤਰਦੇ ਹਨ—ਹੰਸ, ਗਰੁੜ, ਪੰਛੀ, ਉਡਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ—ਜਿਸ 'ਤੇ ਹਵਾ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਨ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਧੂੜ ਉਡਾਉਂਦੀ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਹਵਾ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਉਸ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ, ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਮਰੁਣਂ ਚ ਸਂਹਿਤੇ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਵਿਹਿਤੇ ਭੂਮ੍ਯਾਮਧਿ । ਵਰ੍षੇਣ ਭੂਮਿਃ ਪृਥਿਵੀ ਵृਤਾਵृਤਾ ਸਾ ਨੋ ਦਧਾਤੁ ਭਦ੍ਰਯਾ ਪ੍ਰਿਯੇ ਧਾਮਨਿਧਾਮਨਿ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਕਾਲਾ ਤੇ ਲਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਥਾਂ 'ਚ ਵਸਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦੇਵੇ।