ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੇਦਿਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਯਜ੍ਞਂ ਤਨ੍ਵਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਃ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਮੀਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰਵਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਆਹੁਤ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਵਰ੍ਧਯਦ੍ਵਰ੍ਧਮਾਨਾ
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਵੇਦੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਅਪਕ ਕਰਤਾਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਮਾਪਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਉਪਰ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਵਧਦੀ ਰਹੇ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਏ।
ਯੋ ਨੋ ਦ੍ਵੇषਤ੍ਪृਥਿਵਿ ਯਃ ਪृਤਨ੍ਯਾਦ੍ਯੋऽਭਿਦਾਸਾਨ੍ ਮਨਸਾ ਯੋ ਵਧੇਨ । ਤਂ ਨੋ ਭੂਮੇ ਰਨ੍ਧਯ ਪੂਰ੍ਵਕृਤ੍ਵਰਿ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰੇ, ਧਰਤੀ! ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜੋ ਮਨ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰੇ—ਧਰਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਜ੍ਜਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਦ੍ਵਿਪਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਤੁष੍ਪਦਃ । ਤਵੇਮੇ ਪृਥਿਵਿ ਪਞ੍ਚ ਮਾਨਵਾ ਯੇਭ੍ਯੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਮृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਤਨੋਤਿ
ਤੇਰੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਮਾਨਵ; ਤੂੰ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਢੋਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਚਾਨਣ, ਸੂਰਜ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਨਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਸਮਗ੍ਰਾ ਵਾਚੋ ਮਧੁ ਪृਥਿਵਿ ਧੇਹਿ ਮਹ੍ਯਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਧਰਤੀ! ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਪਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਵਂ ਮਾਤਰਮੋषਧੀਨਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਧਰ੍ਮਣਾ ਧृਤਾਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਂ ਸ੍ਯੋਨਾਮਨੁ ਚਰੇਮ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਾਇਕ, ਸਾਡੀ ਰੱਖੀ ਕਰਦੀ, ਧਰਤੀ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ।
ਮਹਤ੍ਸਧਸ੍ਥਂ ਮਹਤੀ ਬਭੂਵਿਥ ਮਹਾਨ੍ ਵੇਗ ਏਜਥੁਰ੍ਵੇਪਥੁष੍ਟੇ । ਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਪ੍ਰਮਾਦਮ੍ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮੇ ਪ੍ਰ ਰੋਚਯ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਸਂਦृਸ਼ਿ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਅਣਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ! ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਮ੍ਯਾਮੋषਧੀष੍ਵਗ੍ਨਿਮਾਪੋ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਸ਼੍ਮਸੁ । ਅਗ੍ਨਿਰਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇष੍ਵਗ੍ਨਯਃ
ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਢੋਦੇ ਹਨ, ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੈ; ਅੱਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਅੱਗ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦਿਵ ਆ ਤਪਤ੍ਯਗ੍ਨੇਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯੋਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਧਤੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਘृਤਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਅੱਗ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਪਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵਤਾ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਸਮਾਨ ਖੁਲਿਆ ਹੈ। ਮਾਨਵ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀ, ਘੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
{੨} ਅਗ੍ਨਿਵਾਸਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਸਿਤਜ੍ਞੂਸ੍ਤ੍ਵਿषੀਮਨ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਿਤਂ ਮਾ ਕृਣੋਤੁ
ਅੱਗ ਦੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਜਾਣਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕਠੋਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਦਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਹਵ੍ਯਮਰਂਕृਤਮ੍ । ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾਨ੍ਨੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਃ ਪ੍ਰਾਣਮਾਯੁਰ੍ਦਧਾਤੁ ਜਰਦष੍ਟਿਂ ਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਕृਣੋਤੁ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁੱਧ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ; ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪृਥਿਵਿ ਸਂਬਭੂਵ ਯਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯੋषਧਯੋ ਯਮਾਪਃ । ਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਅਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਭੇਜਿਰੇ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਰਭਿਂ ਕृਣੁ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੰਡ ਲਈ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪੁष੍ਕਰਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਯਂ ਸਂਜਭ੍ਰੁਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਵਿਵਾਹੇ । ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵਿ ਗਨ੍ਧਮਗ੍ਰੇ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਰਭਿਂ ਕृਣੁ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਅਮਰ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਧਰਤੀ! ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪੁਂਸੁ ਭਗੋ ਰੁਚਿਃ । ਯੋ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਯੋ ਮृਗੇषੂਤ ਹਸ੍ਤਿषੁ । ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਵਰ੍ਚੋ ਯਦ੍ਭੂਮੇ ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਁ ਅਪਿ ਸਂ ਸृਜ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਮਰਦਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ; ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਦੀ ਚਮਕ—ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਸ਼ਿਲਾ ਭੂਮਿਰਸ਼੍ਮਾ ਪਾਂਸੁਃ ਸਾ ਭੂਮਿਃ ਸਂਧृਤਾ ਧृਤਾ । ਤਸ੍ਯੈ ਹਿਰਣ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਸੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਕਰਂ ਨਮਃ
ਪਥਰ, ਧਰਤੀ, ਚੱਟਾਨ, ਮਿੱਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਾ ਧ੍ਰੁਵਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ । ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਂ ਧृਤਾਮਛਾਵਦਾਮਸਿ
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਵਣਸਪਤੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਖੜੇ ਹਨ; ਸਭ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੀ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦੀਰਾਣਾ ਉਤਾਸੀਨਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਃ । ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਵ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾ ਵ੍ਯਥਿष੍ਮਹਿ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍
ਉਠਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਖੜੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ—ਸਾਡੇ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨ ਲੜਖੜਾਏ।
ਵਿਮृਗ੍ਵਰੀਂ ਪृਥਿਵੀਮਾ ਵਦਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਭੂਮਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾਵृਧਾਨਾਮ੍ । ਊਰ੍ਜਂ ਪੁष੍ਟਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮਨ੍ਨਭਾਗਂ ਘृਤਂ ਤ੍ਵਾਭਿ ਨਿ षੀਦੇਮ ਭੂਮੇ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ ਹੈ। ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ—ਏ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਸ ਜਾਈਏ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨ ਆਪਸ੍ਤਨ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੁ ਯੋ ਨਃ ਸੇਦੁਰਪ੍ਰਿਯੇ ਤਂ ਨਿ ਦਧ੍ਮਃ । ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਪृਥਿਵਿ ਮੋਤ੍ਪੁਨਾਮਿ
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਹੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨاپਸੰਦ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਈਏ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਏ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
{੩} ਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਾ ਉਦੀਚੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭੂਮੇ ਅਧਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਚਰਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਮਾ ਨਿ ਪਪ੍ਤਂ ਭੁਵਨੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਃ
ਤੇਰੇ ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਹੇਠਲੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਏ ਧਰਤੀ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਸਕਾਂ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਾ ਡਿੱਗੀਏ।
ਮਾ ਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਨੁਦਿष੍ਠਾ ਮੋਤ੍ਤਰਾਦਧਰਾਦੁਤ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਭੂਮੇ ਨੋ ਭਵ ਮਾ ਵਿਦਨ੍ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨੋ ਵਰੀਯੋ ਯਾਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਸਾਹਮਣੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾ; ਏ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋ; ਜੋ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ—ਖਤਰਾ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਾਵਤ੍ਤੇऽਭਿ ਵਿਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਮੇ ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਮੇਦਿਨਾ । ਤਾਵਨ੍ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮਾ ਮੇष੍ਟੋਤ੍ਤਰਾਮੁਤ੍ਤਰਾਂ ਸਮਾਮ੍
ਜਿੰਨਾ ਦੂਰ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ, ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉੱਨਾ ਦੂਰ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਧੇ; ਮੇਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾ ਘਟੇ, ਨਾ ਉੱਤਲੀ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੱਦ।
ਯਚ੍ਛਯਾਨਃ ਪਰ੍ਯਾਵਰ੍ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਸਖ੍ਯਮਭਿ ਭੂਮੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਮੁਤ੍ਤਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੀਭਿਰਧਿਸ਼ੇਮਹੇ । ਮਾ ਹਿਂਸੀਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨੋ ਭੂਮੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੀਵਰਿ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੇਟਦੇ ਹਾਂ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੜਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਧਰਤੀ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਲੇਟਦੇ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਥੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਧਰਤੀ, ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਜਾਂ ਅੰਗ ਵਿੱਚ।
ਯਤ੍ਤੇ ਭੂਮੇ ਵਿਖਨਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤਦਪਿ ਰੋਹਤੁ । ਮਾ ਤੇ ਮਰ੍ਮ ਵਿਮृਗ੍ਵਰਿ ਮਾ ਤੇ ਹृਦਯਮਰ੍ਪਿਪਮ੍
ਧਰਤੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਖੋਦਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਮੁੜ ਵਧੇ; ਵਿਅਪਕ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਹਿਮ ਅੰਗਾਂ ਜਾਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂ।
ਗ੍ਰੀष੍ਮਸ੍ਤੇ ਭੂਮੇ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸ਼ਰਦ੍ਧੇਮਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋ ਵਸਨ੍ਤਃ । ऋਤਵਸ੍ਤੇ ਵਿਹਿਤਾ ਹਾਯਨੀਰਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਪृਥਿਵਿ ਨੋ ਦੁਹਾਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਮੌਸਮ, ਧਰਤੀ—ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ, ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ, ਠੰਢ, ਅਤੇ ਬਸੰਤ—ਸਥਾਪਤ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸਾਲ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ—ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ।
ਯਾਪ ਸਰ੍ਪਂ ਵਿਜਮਾਨਾ ਵਿਮृਗ੍ਵਰੀ ਯਸ੍ਯਾਮਾਸਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯੇ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਪਰਾ ਦਸ੍ਯੂਨ੍ ਦਦਤੀ ਦੇਵਪੀਯੂਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਣਾਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਨ ਵृਤ੍ਰਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਦਧ੍ਰੇ ਵृषਭਾਯ ਵृष੍ਣੇ
ਉਹ ਵਿਅਪਕ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਦਿਵਿਆ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਦਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ, ਬਲਵਾਨ, ਨੂੰ ਚੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਦੋਹਵਿਰ੍ਧਾਨੇ ਯੂਪੋ ਯਸ੍ਯਾਂ ਨਿਮੀਯਤੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਯਸ੍ਯਾਮਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯृਗ੍ਭਿਃ ਸਾਮ੍ਨਾ ਯਜੁਰ੍ਵਿਦਃ ਯੁਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯਾਮृਤ੍ਵਿਜਃ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਲੱਕੜ ਦਾ ਥੰਭਾ ਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬੇਦੀ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੰਡਿਤ ਰਿਗ, ਸਾਮ, ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਜਕ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵੇ ਭੂਤਕृਤ ऋषਯੋ ਗਾ ਉਦਾਨृਚੁਃ । ਸਪ੍ਤ ਸਤ੍ਰੇਣ ਵੇਧਸੋ ਯਜ੍ਞੇਨ ਤਪਸਾ ਸਹ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰਚੀਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ; ਸੱਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ।
ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰਾ ਦਿਸ਼ਤੁ ਯਦ੍ਧਨਂ ਕਾਮਯਾਮਹੇ । ਭਗੋ ਅਨੁਪ੍ਰਯੁਙ੍ਕ੍ਤਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਏਤੁ ਪੁਰੋਗਵਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ; ਭਾਗਾ ਸਾਨੂੰ ਵੰਡੇ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ।
{੪} ਯਸ੍ਯਾਂ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਵ੍ਯੈਲਬਾਃ । ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਯਸ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਨ੍ਦੋ ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਦਤਿ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਃ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਃ ਪ੍ਰ ਣੁਦਤਾਂ ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍ ਅਸਪਤ੍ਨਂ ਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਕृਣੋਤੁ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਅਤੇ ਨੱਚਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਲੜਾਈ ਹੁੰਦੀ, ਜਿੱਥੇ ਚੀਕਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਡੰਗਰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਰੋਧੀ ਰਹਿਤ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਂ ਵ੍ਰੀਹਿਯਵੌ ਯਸ੍ਯਾ ਇਮਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਟਯਃ । ਭੂਮ੍ਯੈ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਪਤ੍ਨ੍ਯੈ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਵਰ੍षਮੇਦਸੇ
ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਨਾਜ, ਚੌਲ ਅਤੇ ਜੌ ਉਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਮੀਂਹ ਵਾਲੀ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।