ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਉਤ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਪੋ ਯਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਂ ਕृष੍ਟਯਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਯਸ੍ਯਾਮਿਦਂ ਜਿਨ੍ਵਤਿ ਪ੍ਰਾਣਦੇਜਤ੍ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਃ ਪੂਰ੍ਵਪੇਯੇ ਦਧਾਤੁ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਇਹ ਜਗਤ ਚਲਦਾ ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਂ ਕृष੍ਟਯਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰਾਣਦੇਜਤ੍ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਗੋष੍ਵਪ੍ਯਨ੍ਨੇ ਦਧਾਤੁ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਜੀਵਨ ਉਗਾਊਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਵਜਨਾ ਵਿਚਕ੍ਰਿਰੇ ਯਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍ । ਗਵਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਵਯਸਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਠਾ ਭਗਂ ਵਰ੍ਚਃ ਪृਥਿਵੀ ਨੋ ਦਧਾਤੁ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਦੇਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂਭਰਾ ਵਸੁਧਾਨੀ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਹਿਰਣ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਾ ਜਗਤੋ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਭੂਮਿਰਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰऋषਭਾ ਦ੍ਰਵਿਣੇ ਨੋ ਦਧਾਤੁ
ਸਭ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਥਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਗਾਊਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ।
ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦਾਨੀਂ ਦੇਵਾ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਮਪ੍ਰਮਾਦਮ੍ । ਸਾ ਨੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੁਹਾਮਥੋ ਉਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਪਾਲੇ।
ਯਾਰ੍ਣਵੇऽਧਿ ਸਲਿਲਮਗ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ਯਾਂ ਮਾਯਾਭਿਰਨ੍ਵਚਰਨ੍ ਮਨੀषਿਣਃ । ਯਸ੍ਯਾ ਹृਦਯਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਤ੍ਸਤ੍ਯੇਨਾਵृਤਮਮृਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਸ੍ਤ੍ਵਿषਿਂ ਬਲਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਦਧਾਤੂਤ੍ਤਮੇ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਚ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਮਾਪਃ ਪਰਿਚਰਾਃ ਸਮਾਨੀਰਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਅਪ੍ਰਮਾਦਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਭੂਰਿਧਾਰਾ ਪਯੋ ਦੁਹਾਮਥੋ ਉਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਗਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਪਾਲੇ।
ਯਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾਵਮਿਮਾਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਂ ਚਕ੍ਰ ਆਤ੍ਮਨੇऽਨਮਿਤ੍ਰਾਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਵਿ ਸृਜਤਾਂ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਮੇ ਪਯਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਮਾਪਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਉਹ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਹਾਏ।
{੧} ਗਿਰਯਸ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਹਿਮਵਨ੍ਤੋऽਰਣ੍ਯਂ ਤੇ ਪृਥਿਵਿ ਸ੍ਯੋਨਮਸ੍ਤੁ । ਬਭ੍ਰੁਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਗੁਪ੍ਤਾਮ੍ । ਅਜੀਤੋऽਹਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਤੋऽਧ੍ਯष੍ਠਾਂ ਪृਥਿਵੀਮਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਹਾੜ, ਤੇਰੇ ਪਰਬਤ, ਤੇਰੇ ਹਿਮਸ਼ੀਲ, ਤੇਰੇ ਜੰਗਲ, ਧਰਤੀ! ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੀ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ, ਕਾਲੀ, ਲਾਲ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ—ਜੋ ਨਾ ਜਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਹਾਰਦੀ, ਨਾ ਟੁੱਟਦੀ—ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਂ ਪृਥਿਵਿ ਯਚ੍ਚ ਨਭ੍ਯਂ ਯਾਸ੍ਤ ਊਰ੍ਜਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਤਾਸੁ ਨੋ ਧੇਹ੍ਯਭਿ ਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਮਾਤਾ ਭੂਮਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਅਹਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਸ ਉ ਨਃ ਪਿਪਰ੍ਤੁ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰਾ ਮੱਧ, ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਪਾਰਜਨਯ ਪਿਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਰ ਲਏ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਵੇਦਿਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਯਸ੍ਯਾਂ ਯਜ੍ਞਂ ਤਨ੍ਵਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਃ । ਯਸ੍ਯਾਂ ਮੀਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰਵਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਆਹੁਤ੍ਯਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍। ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਵਰ੍ਧਯਦ੍ਵਰ੍ਧਮਾਨਾ
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਵੇਦੀ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵਿਅਪਕ ਕਰਤਾਰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਗਾਇਕ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਮਾਪਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਹੁਤੀਆਂ ਉਪਰ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਵਧਦੀ ਰਹੇ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਏ।
ਯੋ ਨੋ ਦ੍ਵੇषਤ੍ਪृਥਿਵਿ ਯਃ ਪृਤਨ੍ਯਾਦ੍ਯੋऽਭਿਦਾਸਾਨ੍ ਮਨਸਾ ਯੋ ਵਧੇਨ । ਤਂ ਨੋ ਭੂਮੇ ਰਨ੍ਧਯ ਪੂਰ੍ਵਕृਤ੍ਵਰਿ
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰੇ, ਧਰਤੀ! ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਲੜੇ, ਜੋ ਮਨ ਜਾਂ ਹਿੰਸਾ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕਰੇ—ਧਰਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਵਾਸਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਤ੍ਵਜ੍ਜਾਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬਿਭਰ੍षਿ ਦ੍ਵਿਪਦਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚਤੁष੍ਪਦਃ । ਤਵੇਮੇ ਪृਥਿਵਿ ਪਞ੍ਚ ਮਾਨਵਾ ਯੇਭ੍ਯੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰਮृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇਭ੍ਯ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰਾਤਨੋਤਿ
ਤੇਰੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਮਾਨਵ; ਤੂੰ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਢੋਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਜ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਤੇਰੀਆਂ ਹਨ, ਧਰਤੀ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਮਰ ਚਾਨਣ, ਸੂਰਜ, ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਨਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਸਮਗ੍ਰਾ ਵਾਚੋ ਮਧੁ ਪृਥਿਵਿ ਧੇਹਿ ਮਹ੍ਯਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ, ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ; ਧਰਤੀ! ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਪਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਵਂ ਮਾਤਰਮੋषਧੀਨਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਧਰ੍ਮਣਾ ਧृਤਾਮ੍ । ਸ਼ਿਵਾਂ ਸ੍ਯੋਨਾਮਨੁ ਚਰੇਮ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ; ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹਾਇਕ, ਸਾਡੀ ਰੱਖੀ ਕਰਦੀ, ਧਰਤੀ! ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਚੱਲੀਏ।
ਮਹਤ੍ਸਧਸ੍ਥਂ ਮਹਤੀ ਬਭੂਵਿਥ ਮਹਾਨ੍ ਵੇਗ ਏਜਥੁਰ੍ਵੇਪਥੁष੍ਟੇ । ਮਹਾਂਸ੍ਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਯਪ੍ਰਮਾਦਮ੍ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮੇ ਪ੍ਰ ਰੋਚਯ ਹਿਰਣ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਸਂਦृਸ਼ਿ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਈ, ਤੂੰ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਕੰਪਦੀ ਹੈ; ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਤੈਨੂੰ ਅਣਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਧਰਤੀ! ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਭੂਮ੍ਯਾਮੋषਧੀष੍ਵਗ੍ਨਿਮਾਪੋ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਸ਼੍ਮਸੁ । ਅਗ੍ਨਿਰਨ੍ਤਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਗੋष੍ਵਸ਼੍ਵੇष੍ਵਗ੍ਨਯਃ
ਅੱਗ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਢੋਦੇ ਹਨ, ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੈ; ਅੱਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਅੱਗ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦਿਵ ਆ ਤਪਤ੍ਯਗ੍ਨੇਰ੍ਦੇਵਸ੍ਯੋਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਰ੍ਤਾਸ ਇਨ੍ਧਤੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਘृਤਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਅੱਗ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਤਪਦੀ ਹੈ; ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਦੇਵਤਾ, ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਸਮਾਨ ਖੁਲਿਆ ਹੈ। ਮਾਨਵ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀ, ਘੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
{੨} ਅਗ੍ਨਿਵਾਸਾਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਸਿਤਜ੍ਞੂਸ੍ਤ੍ਵਿषੀਮਨ੍ਤਂ ਸਂਸ਼ਿਤਂ ਮਾ ਕृਣੋਤੁ
ਅੱਗ ਦੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਕਾਲੀ ਰੰਗਤ ਜਾਣਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤੀਖੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਕਠੋਰ ਨਾ ਕਰੇ।
ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਦਦਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਹਵ੍ਯਮਰਂਕृਤਮ੍ । ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਮਨੁष੍ਯਾ ਜੀਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਯਾਨ੍ਨੇਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਃ ਪ੍ਰਾਣਮਾਯੁਰ੍ਦਧਾਤੁ ਜਰਦष੍ਟਿਂ ਮਾ ਪृਥਿਵੀ ਕृਣੋਤੁ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੁੱਧ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਰਣ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਖਾਣ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹ ਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ; ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਬੁੱਢਾ ਨਾ ਕਰੇ।
ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪृਥਿਵਿ ਸਂਬਭੂਵ ਯਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਯੋषਧਯੋ ਯਮਾਪਃ । ਯਂ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਅਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਭੇਜਿਰੇ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਰਭਿਂ ਕृਣੁ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੰਡ ਲਈ—ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪੁष੍ਕਰਮਾਵਿਵੇਸ਼ ਯਂ ਸਂਜਭ੍ਰੁਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾ ਵਿਵਾਹੇ । ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪृਥਿਵਿ ਗਨ੍ਧਮਗ੍ਰੇ ਤੇਨ ਮਾ ਸੁਰਭਿਂ ਕृਣੁ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਜੋ ਸੂਰਿਆ ਦੇ ਵਿਆਹ ਤੇ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਅਮਰ ਖੁਸ਼ਬੂ, ਧਰਤੀ! ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸੁਗੰਧੀ ਕਰ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਗਨ੍ਧਃ ਪੁਰੁषੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਪੁਂਸੁ ਭਗੋ ਰੁਚਿਃ । ਯੋ ਅਸ਼੍ਵੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਯੋ ਮृਗੇषੂਤ ਹਸ੍ਤਿषੁ । ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਵਰ੍ਚੋ ਯਦ੍ਭੂਮੇ ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਁ ਅਪਿ ਸਂ ਸृਜ ਮਾ ਨੋ ਦ੍ਵਿਕ੍ਸ਼ਤ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਜੋ ਮਰਦਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਭਾਗ ਤੇ ਚਮਕ ਹੈ; ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਵੀਰਾਂ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਕੁੜੀ ਦੀ ਚਮਕ—ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ, ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਸ਼ਿਲਾ ਭੂਮਿਰਸ਼੍ਮਾ ਪਾਂਸੁਃ ਸਾ ਭੂਮਿਃ ਸਂਧृਤਾ ਧृਤਾ । ਤਸ੍ਯੈ ਹਿਰਣ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਸੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਕਰਂ ਨਮਃ
ਪਥਰ, ਧਰਤੀ, ਚੱਟਾਨ, ਮਿੱਟੀ—ਇਹ ਸਭ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ ਨੂੰ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਵਾਨਸ੍ਪਤ੍ਯਾ ਧ੍ਰੁਵਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ । ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਂ ਧृਤਾਮਛਾਵਦਾਮਸਿ
ਜਿਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰੱਖਤ, ਵਣਸਪਤੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਟੱਲ ਖੜੇ ਹਨ; ਸਭ ਨੂੰ ਢੋਣ ਵਾਲੀ, ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦੀਰਾਣਾ ਉਤਾਸੀਨਾਸ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਃ । ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਵ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਮਾ ਵ੍ਯਥਿष੍ਮਹਿ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍
ਉਠਦੇ, ਬੈਠਦੇ, ਖੜੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ—ਸਾਡੇ ਸੱਜੇ ਜਾਂ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਨ ਲੜਖੜਾਏ।
ਵਿਮृਗ੍ਵਰੀਂ ਪृਥਿਵੀਮਾ ਵਦਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਮਾਂ ਭੂਮਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾਵृਧਾਨਾਮ੍ । ਊਰ੍ਜਂ ਪੁष੍ਟਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀਮਨ੍ਨਭਾਗਂ ਘृਤਂ ਤ੍ਵਾਭਿ ਨਿ षੀਦੇਮ ਭੂਮੇ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਿਅਪਕ ਹੈ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ ਹੈ। ਜੋ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਖੁਰਾਕ, ਭੋਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ—ਏ ਧਰਤੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵੱਸ ਜਾਈਏ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਨ ਆਪਸ੍ਤਨ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੁ ਯੋ ਨਃ ਸੇਦੁਰਪ੍ਰਿਯੇ ਤਂ ਨਿ ਦਧ੍ਮਃ । ਪਵਿਤ੍ਰੇਣ ਪृਥਿਵਿ ਮੋਤ੍ਪੁਨਾਮਿ
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਵਹੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਨاپਸੰਦ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੀਂ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਈਏ। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਏ ਧਰਤੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
{੩} ਯਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ੋ ਯਾ ਉਦੀਚੀਰ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਭੂਮੇ ਅਧਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍। ਸ੍ਯੋਨਾਸ੍ਤਾ ਮਹ੍ਯਂ ਚਰਤੇ ਭਵਨ੍ਤੁ ਮਾ ਨਿ ਪਪ੍ਤਂ ਭੁਵਨੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਃ
ਤੇਰੇ ਪੂਰਬ, ਉੱਤਰ, ਹੇਠਲੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ, ਏ ਧਰਤੀ—ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲ ਸਕਾਂ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਨਾ ਡਿੱਗੀਏ।
ਮਾ ਨਃ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ ਮਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਨ੍ ਨੁਦਿष੍ਠਾ ਮੋਤ੍ਤਰਾਦਧਰਾਦੁਤ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਭੂਮੇ ਨੋ ਭਵ ਮਾ ਵਿਦਨ੍ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨੋ ਵਰੀਯੋ ਯਾਵਯਾ ਵਧਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਪਿੱਛੋਂ, ਸਾਹਮਣੇ, ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾ; ਏ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋ; ਜੋ ਰਸਤੇ ਰੋਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ—ਖਤਰਾ ਦੂਰ ਕਰ।