ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਾਙ੍ਗਿਰਸ ऋषਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਂਸ਼ਿਤਾਃ । ਅਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯਣਂ ਵਧਂ ਤ੍ਰਿषਨ੍ਧਿਂ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਨ੍
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਆਂਗਿਰਸ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤ੍ਰਿਸੰਧੀ ਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ।
{੨੮} ਯੇਨਾਸੌ ਗੁਪ੍ਤ ਆਦਿਤ੍ਯ ਉਭਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਤਿष੍ਠਤਃ । ਤ੍ਰਿषਨ੍ਧਿਂ ਦੇਵਾ ਅਭਜਨ੍ਤੌਜਸੇ ਚ ਬਲਾਯ ਚ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੂਰਜ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੋਵੇਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਖੜੇ ਹਨ—ਤ੍ਰਿਸੰਧੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਵੰਡਿਆ।
ਸਰ੍ਵਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸਮਜਯਨ੍ ਦੇਵਾ ਆਹੁਤ੍ਯਾਨਯਾ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਵਜ੍ਰਂ ਯਮਸਿਞ੍ਚਤਾਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯਣਂ ਵਧਮ੍
ਇਸ ਭੇਟ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਿੱਤ ਲਏ; ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਆਂਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੰਧੀ ਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਵਗਾਇਆ।
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਾਙ੍ਗਿਰਸੋ ਵਜ੍ਰਂ ਯਮਸਿਞ੍ਚਤਾਸੁਰਕ੍ਸ਼ਯਣਂ ਵਧਮ੍ । ਤੇਨਾਹਮਮੂਂ ਸੇਨਾਂ ਨਿ ਲਿਮ੍ਪਾਮਿ ਬृਹਸ੍ਪਤੇऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਹਨ੍ਮ੍ਯੋਜਸਾ
ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੇ ਆਂਗਿਰਸਾਂ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸੰਧੀ ਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹਥਿਆਰ, ਵਗਾਇਆ; ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਫੌਜ ਲਪੇਟਦਾ ਹਾਂ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਤ੍ਯਾਯਨ੍ਤਿ ਯੇ ਅਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਵषਟ੍ਕृਤਮ੍ । ਇਮਾਂ ਜੁषਧ੍ਵਮਾਹੁਤਿਮਿਤੋ ਜਯਤ ਮਾਮੁਤਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਣ ਜੋ ਵਸ਼ਟ ਉਚਾਰਨ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਭੇਟ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰੋ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਾਰ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉ।
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਤ੍ਯਾਯਨ੍ਤੁ ਤ੍ਰਿषਨ੍ਧੇਰਾਹੁਤਿਃ ਪ੍ਰਿਯਾ । ਸਂਧਾਂ ਮਹਤੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤ ਯਯਾਗ੍ਰੇ ਅਸੁਰਾ ਜਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਉਣ, ਤ੍ਰਿਸੰਧੀ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਭੇਟ; ਵੱਡੀ ਗਠਜੋੜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ।
ਵਾਯੁਰਮਿਤ੍ਰਾਣਾਮਿष੍ਵਗ੍ਰਾਣ੍ਯਾਞ੍ਚਤੁ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏषਾਂ ਬਾਹੂਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਭਨਕ੍ਤੁ ਮਾ ਸ਼ਕਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਧਾਮਿषੁਮ੍ । ਆਦਿਤ੍ਯ ਏषਾਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿ ਨਾਸ਼ਯਤੁ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਯੁਤਾਮਗਤਸ੍ਯ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਹਵਾ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਤੀਰ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦੇਵੇ; ਇੰਦਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਤੋੜ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਾ ਲਾ ਸਕਣ; ਆਦਿਤਿਆ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਚੰਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ ਜਿਥੋਂ ਵਾਪਸ ਨਾ ਆ ਸਕਣ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰੇਯੁਰ੍ਦੇਵਪੁਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਰ੍ਮਾਣਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ । ਤਨੂਪਾਨਂ ਪਰਿਪਾਣਂ ਕृਣ੍ਵਾਨਾ ਯਦੁਪੋਚਿਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਰਸਂ ਕृਧਿ
ਜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਵਚ ਬਣਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਢਾਲ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਬਣਾਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਸਰਹੀਨ ਕਰ ਦੇ।
ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਾਨੁਵਰ੍ਤਯਨ੍ ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਚ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰਿषਨ੍ਧੇ ਪ੍ਰੇਹਿ ਸੇਨਯਾ ਜਯਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਪ੍ਰ ਪਦ੍ਯਸ੍ਵ
ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਮੌਤ ਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਾਕੇ, ਤ੍ਰਿਸੰਧੀ, ਫੌਜ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ; ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਤ੍ਰਿषਨ੍ਧੇ ਤਮਸਾ ਤ੍ਵਮਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਪਰਿ ਵਾਰਯ । ਪृषਦਾਜ੍ਯਪ੍ਰਣੁਤ੍ਤਾਨਾਂ ਮਾਮੀषਾਂ ਮੋਚਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਤ੍ਰਿਸੰਧੀ, ਤੂੰ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਘੀ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ।
ਸ਼ਿਤਿਪਦੀ ਸਂ ਪਤਤ੍ਵਮਿਤ੍ਰਾਣਾਮਮੂਃ ਸਿਚਃ । ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵਦ੍ਯਾਮੂਃ ਸੇਨਾ ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦੇ
ਚੁੰਘੀ ਪੈਰ ਵਾਲੀ ਵਾਹੀ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਭਟਕਾਵਾ ਪਾ ਦੇਵੇ; ਅੱਜ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ।
{੨੯} ਮੂਢਾ ਅਮਿਤ੍ਰਾ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦੇ ਜਹ੍ਯੇषਾਂ ਵਰਂਵਰਮ੍ । ਅਨਯਾ ਜਹਿ ਸੇਨਯਾ
ਦੁਸ਼ਮਨ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਮੱਤਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ; ਇਸ ਫੌਜ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਯਸ਼੍ਚ ਕਵਚੀ ਯਸ਼੍ਚਾਕਵਚੋऽਮਿਤ੍ਰੋ ਯਸ਼੍ਚਾਜ੍ਮਨਿ । ਜ੍ਯਾਪਾਸ਼ੈਃ ਕਵਚਪਾਸ਼ੈਰਜ੍ਮਨਾਭਿਹਤਃ ਸ਼ਯਾਮ੍
ਚਾਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਲੋਹਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਰਥ 'ਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਵਚ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਜਾਲ, ਰਥ ਦੇ ਜਾਲ, ਤੇ ਅਜਮਨ ਦੇ ਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਰਹਿਣ।
ਯੇ ਵਰ੍ਮਿਣੋ ਯੇऽਵਰ੍ਮਾਣੋ ਅਮਿਤ੍ਰਾ ਯੇ ਚ ਵਰ੍ਮਿਣਃ । ਸਰ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਮਰ੍ਬੁਦੇ ਹਤਾਂ ਛ੍ਵਾਨੋऽਦਨ੍ਤੁ ਭੂਮ੍ਯਾਮ੍
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨ ਲੋਹਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਜੋ ਨਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਜੋ ਅੱਧੇ ਲੋਹਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਣ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਖਾ ਜਾਣ।
ਯੇ ਰਥਿਨੋ ਯੇ ਅਰਥਾ ਅਸਾਦਾ ਯੇ ਚ ਸਾਦਿਨਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਅਦਨ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ ਹਤਾਨ੍ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ
ਜੋ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਘੋੜੇ 'ਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਗਿੱਧ, ਬਾਜ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪੰਛੀ ਖਾ ਜਾਣ।
ਸਹਸ੍ਰਕੁਣਪਾ ਸ਼ੇਤਾਮਾਮਿਤ੍ਰੀ ਸੇਨਾ ਸਮਰੇ ਵਧਾਨਾਮ੍ । ਵਿਵਿਦ੍ਧਾ ਕਕਜਾਕृਤਾ
ਦੁਸ਼ਮਨ ਦੀ ਫੌਜ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੀ ਹੋਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਕਕੜਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੀਰੀ ਤੇ ਫਾੜੀ ਹੋਈ ਪਈ ਰਹੇ।
ਮਰ੍ਮਾਵਿਧਂ ਰੋਰੁਵਤਂ ਸੁਪਰ੍ਣੈਰਦਨ੍ਤੁ ਦੁਸ਼੍ਚਿਤਂ ਮृਦਿਤਂ ਸ਼ਯਾਨਮ੍ । ਯ ਇਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀਚੀਮਾਹੁਤਿਮਮਿਤ੍ਰੋ ਨੋ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਜਾਨੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਖਮੀ ਹੋਏ, ਜੋ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਪਏ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਏ ਜਾਣ; ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨ ਸਾਡੀ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਦੀ ਹਵਨ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹਨ।
ਯਾਂ ਦੇਵਾ ਅਨੁਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵਿਰਾਧਨਮ੍ । ਤਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਨ੍ਤੁ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵਜ੍ਰੇਣ ਤ੍ਰਿषਨ੍ਧਿਨਾ
ਜਿਸ ਹਵਨ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇ, ਆਪਣੀ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ।
12.1 ਸਤ੍ਯਂ ਬृਹਦृਤਮੁਗ੍ਰਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਤਪੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਜ੍ਞਃ ਪृਥਿਵੀਂ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਤਸ੍ਯ ਭਵ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨ੍ਯੁਰੁਂ ਲੋਕਂ ਪृਥਿਵੀ ਨਃ ਕृਣੋਤੁ
ਸਚ, ਵੱਡਾਪਣ, ਰੀਤ, ਤਾਕਤ, ਵ੍ਰਤ, ਤਪ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਯਜਨ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਚੌੜੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਪੁਰਾਣੀ ਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਜਗਤ ਦੇਵੇ।
ਅਸਂਬਾਧਂ ਮਧ੍ਯਤੋ ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਯਸ੍ਯਾ ਉਦ੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਵਤਃ ਸਮਂ ਬਹੁ । ਨਾਨਾਵੀਰ੍ਯਾ ਓषਧੀਰ੍ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪृਥਿਵੀ ਨਃ ਪ੍ਰਥਤਾਂ ਰਾਧ੍ਯਤਾਂ ਨਃ
ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਚਕਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਖੁਲ੍ਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਢਲਾਣ ਤੇ ਖੱਡ ਸਮਾਨ ਤੇ ਵੱਧ ਹਨ, ਜੋ ਕਈ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਉਗਾਊਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੈਲ ਜਾਵੇ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਉਤ ਸਿਨ੍ਧੁਰਾਪੋ ਯਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਂ ਕृष੍ਟਯਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਯਸ੍ਯਾਮਿਦਂ ਜਿਨ੍ਵਤਿ ਪ੍ਰਾਣਦੇਜਤ੍ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਃ ਪੂਰ੍ਵਪੇਯੇ ਦਧਾਤੁ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਦਰਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀ ਟਿਕੇ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਇਹ ਜਗਤ ਚਲਦਾ ਤੇ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯਾਮਨ੍ਨਂ ਕृष੍ਟਯਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਬਹੁਧਾ ਪ੍ਰਾਣਦੇਜਤ੍ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਗੋष੍ਵਪ੍ਯਨ੍ਨੇ ਦਧਾਤੁ
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਦਿਸਾਵਾਂ ਧਰਤੀ ਹਨ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਲੋਕ ਬਣੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਈ ਰੂਪਾਂ 'ਚ ਜੀਵਨ ਉਗਾਊਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਥਾਂ ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪੂਰ੍ਵਜਨਾ ਵਿਚਕ੍ਰਿਰੇ ਯਸ੍ਯਾਂ ਦੇਵਾ ਅਸੁਰਾਨ੍ ਅਭ੍ਯਵਰ੍ਤਯਨ੍ । ਗਵਾਮਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਵਯਸਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਠਾ ਭਗਂ ਵਰ੍ਚਃ ਪृਥਿਵੀ ਨੋ ਦਧਾਤੁ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਦੇਵੇ।
ਵਿਸ਼੍ਵਂਭਰਾ ਵਸੁਧਾਨੀ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਹਿਰਣ੍ਯਵਕ੍ਸ਼ਾ ਜਗਤੋ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਬਿਭ੍ਰਤੀ ਭੂਮਿਰਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰऋषਭਾ ਦ੍ਰਵਿਣੇ ਨੋ ਦਧਾਤੁ
ਸਭ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਧਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ, ਜਗਤ ਦੀ ਥਾਂ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵ ਅੱਗ ਨੂੰ ਉਗਾਊਂਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵੇ।
ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਦਾਨੀਂ ਦੇਵਾ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਮਪ੍ਰਮਾਦਮ੍ । ਸਾ ਨੋ ਮਧੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦੁਹਾਮਥੋ ਉਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਗਦੇ ਦੇਵਤੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਪਾਲੇ।
ਯਾਰ੍ਣਵੇऽਧਿ ਸਲਿਲਮਗ੍ਰ ਆਸੀਤ੍ਯਾਂ ਮਾਯਾਭਿਰਨ੍ਵਚਰਨ੍ ਮਨੀषਿਣਃ । ਯਸ੍ਯਾ ਹृਦਯਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਤ੍ਸਤ੍ਯੇਨਾਵृਤਮਮृਤਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਸ੍ਤ੍ਵਿषਿਂ ਬਲਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਦਧਾਤੂਤ੍ਤਮੇ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਪਾਣੀ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੱਭਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਉੱਚੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਚ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਦੇਵੇ।
ਯਸ੍ਯਾਮਾਪਃ ਪਰਿਚਰਾਃ ਸਮਾਨੀਰਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਅਪ੍ਰਮਾਦਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਭੂਰਿਧਾਰਾ ਪਯੋ ਦੁਹਾਮਥੋ ਉਕ੍ਸ਼ਤੁ ਵਰ੍ਚਸਾ
ਜਿਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਟੱਲ ਵਗਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਧਰਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ ਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਪਾਲੇ।
ਯਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾਵਮਿਮਾਤਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਸ੍ਯਾਂ ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਂ ਚਕ੍ਰ ਆਤ੍ਮਨੇऽਨਮਿਤ੍ਰਾਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਸਾ ਨੋ ਭੂਮਿਰ੍ਵਿ ਸृਜਤਾਂ ਮਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਮੇ ਪਯਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਮਾਪਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਰੱਖੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਜੈਯ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ—ਉਹ ਧਰਤੀ, ਸਾਡੀ ਮਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁੱਧ ਵਹਾਏ।
{੧} ਗਿਰਯਸ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਤਾ ਹਿਮਵਨ੍ਤੋऽਰਣ੍ਯਂ ਤੇ ਪृਥਿਵਿ ਸ੍ਯੋਨਮਸ੍ਤੁ । ਬਭ੍ਰੁਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਰੋਹਿਣੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾਂ ਭੂਮਿਂ ਪृਥਿਵੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਗੁਪ੍ਤਾਮ੍ । ਅਜੀਤੋऽਹਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਤੋऽਧ੍ਯष੍ਠਾਂ ਪृਥਿਵੀਮਹਮ੍
ਤੇਰੇ ਪਹਾੜ, ਤੇਰੇ ਪਰਬਤ, ਤੇਰੇ ਹਿਮਸ਼ੀਲ, ਤੇਰੇ ਜੰਗਲ, ਧਰਤੀ! ਧਰਤੀ ਸਾਡੀ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੀ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੀ, ਕਾਲੀ, ਲਾਲ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਅਟੱਲ ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ—ਜੋ ਨਾ ਜਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਨਾ ਹਾਰਦੀ, ਨਾ ਟੁੱਟਦੀ—ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ਤੇ ਮਧ੍ਯਂ ਪृਥਿਵਿ ਯਚ੍ਚ ਨਭ੍ਯਂ ਯਾਸ੍ਤ ਊਰ੍ਜਸ੍ਤਨ੍ਵਃ ਸਂਬਭੂਵੁਃ । ਤਾਸੁ ਨੋ ਧੇਹ੍ਯਭਿ ਨਃ ਪਵਸ੍ਵ ਮਾਤਾ ਭੂਮਿਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਅਹਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਸ ਉ ਨਃ ਪਿਪਰ੍ਤੁ
ਧਰਤੀ! ਤੇਰਾ ਮੱਧ, ਤੇਰਾ ਨਾਭੀ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਹੋਈ ਤਾਕਤ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈ। ਧਰਤੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਪਾਰਜਨਯ ਪਿਤਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਰ ਲਏ।