ਸ੍ਤੇਯਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵृਜਿਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੋ ਯਸ਼ੋ ਬृਹਤ੍। ਬਲਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੋਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਚੋਰੀ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ, ਪਾਪ, ਸਚ, ਯਜ, ਵੱਡਾ ਯਸ਼, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਜੋਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
{੨੩} ਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਵਾ ਅਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਰਾਤਯੋऽਰਾਤਯਸ਼੍ਚ ਯਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤृष੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਮੰਦੀ ਹਾਲਤ, ਦਾਨ ਤੇ ਇਨਕਾਰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਭ ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਨਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਵਾ ਅਨਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਯਚ੍ਚ ਹਨ੍ਤੇਤਿ ਨੇਤਿ ਚ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚਾਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਨਿੰਦ ਤੇ ਅਨਿੰਦ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਾਰੇ—ਸ਼ਰਧਾ, ਦਾਨ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਾ ਅਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦੁਪਦੇਸ਼੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦृਚਃ ਸਾਮਾਥੋ ਯਜੁਃ
ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਅਵਿਦਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ—ਵੇਦ, ਰਿਗ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਆਨਨ੍ਦਾ ਮੋਦਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦੋऽਭੀਮੋਦਮੁਦਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਹਸੋ ਨਰਿष੍ਟਾ ਨृਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਆਨੰਦ, ਸੁਖ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ, ਮੌਜ; ਹਾਸਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਨਾਚ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਆਲਾਪਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਲਾਪਾਸ਼੍ਚਾਭੀਲਾਪਲਪਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਆਯੁਜਃ ਪ੍ਰਯੁਜੋ ਯੁਜਃ
ਗੱਲਾਂ, ਬੇਸੁਧ ਗੱਲਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਜੋੜੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ਼੍ਚ ਯਾ । ਵ੍ਯਾਨੋਦਾਨੌ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤ ਈਯਨ੍ਤੇ
ਸਾਸ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ, ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਤੇ ਉਪਰ ਵਾਯੂ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼ਿषੋ ਵਿਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਯਾਃ । ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਕਲ੍ਪਾਃ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਅਸੀਸਾਂ, ਹੁਕਮ, ਇਜਾਜ਼ਤਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫ਼ੈਸਲੇ—ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚੇ—ਇਹ ਸਭ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਆਸ੍ਤੇਯੀਸ਼੍ਚ ਵਾਸ੍ਤੇਯੀਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਰਣਾਃ ਕृਪਣਾਸ਼੍ਚ ਯਾਃ । ਗੁਹ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਸ੍ਥੂਲਾ ਅਪਸ੍ਤਾ ਬੀਭਤ੍ਸਾਵਸਾਦਯਨ੍
ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲਤ, ਵਸਣ ਦੀ ਆਦਤ, ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ, ਦੁਖ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮੋਟਾ, ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘਿਨਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਥਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧਂ ਤਦष੍ਟਾਪੋ ਅਸਾਦਯਨ੍ । ਰੇਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰੁषਮਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਅੱਠ ਪਾਣੀਆਂ ਠਹਿਰ ਗਈਆਂ; ਬੀਜ ਨੂੰ ਘੀ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਯਾ ਆਪੋ ਯਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਤਾ ਯਾ ਵਿਰਾਡ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਚ੍ਛਰੀਰੇऽਧਿ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਰਚਨਾ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਬ੍ਰਹਮ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।
ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਾਤਃ ਪ੍ਰਾਣਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਿ ਭੇਜਿਰੇ । ਅਥਾਸ੍ਯੇਤਰਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਅਗ੍ਨਯੇ
ਸੂਰਜ ਅੱਖ ਬਣਿਆ, ਹਵਾ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਾਸ ਬਣੀ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਰੂਪ ਅੱਗ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਰੁषਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਮਨ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਦੇਵਤਾ ਗਾਵੋ ਗੋष੍ਠ ਇਵਾਸਤੇ
ਇਸ ਲਈ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਢੇਰ ਵਿੱਚ।
ਪ੍ਰਥਮੇਨ ਪ੍ਰਮਾਰੇਣ ਤ੍ਰੇਧਾ ਵਿष੍ਵਙ੍ਵਿ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਦ ਏਕੇਨ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯਦ ਏਕੇਨ ਗਚ੍ਛਤੀਹੈਕੇਨ ਨਿ षੇਵਤੇ
ਪਹਿਲੀ ਮਾਪ ਨਾਲ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਂਦਾ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਪ੍ਸੁ ਸ੍ਤੀਮਾਸੁ ਵृਦ੍ਧਾਸੁ ਸ਼ਰੀਰਮਨ੍ਤਰਾ ਹਿਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਂ ਛਵੋऽਧ੍ਯਨ੍ਤਰਾ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਵੋऽਧ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ
ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ, ਸਰੀਰ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਛਾਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ 'ਛਾਂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ।
11.9(੧੧.੧੧) ਯੇ ਬਾਹਵੋ ਯਾ ਇषਵੋ ਧਨ੍ਵਨਾਂ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਚ । ਅਸੀਨ੍ ਪਰਸ਼ੂਨ੍ ਆਯੁਧਂ ਚਿਤ੍ਤਾਕੂਤਂ ਚ ਯਦ੍ਧृਦਿ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਰ੍ਬੁਦੇ ਤ੍ਵਮਮਿਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦृਸ਼ੇ ਕੁਰੂਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਜੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਤੀਰ, ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਹਥਿਆਰ, ਤੇ ਮਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਤੇ ਇਰਾਦਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ, ਅਰਬੁਦਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਦਿਖਾ, ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਖਾ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤ ਸਂ ਨਹ੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਿਤ੍ਰਾ ਦੇਵਜਨਾ ਯੂਯਮ੍ । ਸਂਦृष੍ਟਾ ਗੁਪ੍ਤਾ ਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਯਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਰ੍ਬੁਦੇ
ਉਠੋ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਵੋ, ਦੇਵਤਿਆ, ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ; ਜੋ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਲੁਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੋਣ—ਜੋ ਅਰਬੁਦਾ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਤਮਾ ਰਭੇਤਾਮਾਦਾਨਸਂਦਾਨਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੇਨਾ ਅਭਿ ਧਤ੍ਤਮਰ੍ਬੁਦੇ
ਉਠੋ, ਫੜੋ, ਲੈਣ ਤੇ ਬੰਨਣ ਨਾਲ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਅਰਬੁਦਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰੋ।
ਅਰ੍ਬੁਦਿਰ੍ਨਾਮ ਯੋ ਦੇਵ ਈਸ਼ਾਨਸ਼੍ਚ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਿਃ । ਯਾਭ੍ਯਾਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਾਵृਤਮਿਯਂ ਚ ਪृਥਿਵੀ ਮਹੀ । ਤਾਭ੍ਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮੇਦਿਭ੍ਯਾਮਹਂ ਜਿਤਮਨ੍ਵੇਮਿ ਸੇਨਯਾ
ਅਰਬੁਦਾ ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿਆਰਬੁਦੀ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਇਹ ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਘੇਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਜਨਾਰ੍ਬੁਦੇ ਸੇਨਯਾ ਸਹ । ਭਞ੍ਜਨ੍ਨ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੇਨਾਂ ਭੋਗੇਭਿਃ ਪਰਿ ਵਾਰਯ
ਉਠੋ, ਦੇਵਤਿਆ, ਅਰਬੁਦਾ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੋੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ-ਸਮਾਨ ਨਾਲ ਘੇਰੋ।
ਸਪ੍ਤ ਜਾਤਾਨ੍ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦ ਉਦਾਰਾਣਾਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ । ਤੇਭਿष੍ਟ੍ਵਮਾਜ੍ਯੇ ਹੁਤੇ ਸਰ੍ਵੈਰੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸੇਨਯਾ
ਸੱਤ ਵੱਡੇ, ਨਿਆਰਬੁਦਾ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲ, ਜਦ ਘੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠੋ।
ਪ੍ਰਤਿਘ੍ਨਾਨਾਸ਼੍ਰੁਮੁਖੀ ਕृਧੁਕਰ੍ਣੀ ਚ ਕ੍ਰੋਸ਼ਤੁ । ਵਿਕੇਸ਼ੀ ਪੁਰੁषੇ ਹਤੇ ਰਦਿਤੇ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਤਵ
ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਵਧੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਬਣਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੁਲ ਜਾਏ, ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਅਰਬੁਦਾ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਚੀਰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਕਰ੍षਨ੍ਤੀ ਕਰੂਕਰਂ ਮਨਸਾ ਪੁਤ੍ਰਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੀ । ਪਤਿਂ ਭ੍ਰਾਤਰਮਾਤ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ ਰਦਿਤੇ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਤਵ
ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਘਸੀਟਦੀ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ, ਪਤੀ, ਭਰਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅਰਬੁਦਾ ਵਿੱਚ ਚੀਰ ਕੇ ਰੋਵੇ।
ਅਲਿਕ੍ਲਵਾ ਜਾष੍ਕਮਦਾ ਗृਧ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਯੇਨਾਃ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ । ਧ੍ਵਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ਕੁਨਯਸ੍ਤृਪ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਰਦਿਤੇ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਤਵ
ਗਿੱਧ, ਕਾਂ, ਬਾਜ, ਬੂਟ, ਹੋਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਪੰਛੀ, ਸਿਆਲ ਤੇ ਲਾਲਚੀ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਰਬੁਦਾ ਵਿੱਚ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ ਰੱਜ ਜਾਣ।
ਅਥੋ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼੍ਵਾਪਦਂ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾ ਤृਪ੍ਯਤੁ ਕ੍ਰਿਮਿਃ । ਪੌਰੁषੇਯੇऽਧਿ ਕੁਣਪੇ ਰਦਿਤੇ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਤਵ
ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਮੱਖੀਆਂ ਤੇ ਕੀੜੇ — ਇਹ ਸਭ ਲਾਸ਼, ਮਲ, ਸੜੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼, ਤੇ ਤੇਰੇ ਸੋਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਣ।
{੨੫} ਆ ਗृਹ੍ਣੀਤਂ ਸਂ ਬृਹਤਂ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਨ੍ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦੇ । ਨਿਵਾਸ਼ਾ ਘੋषਾਃ ਸਂ ਯਨ੍ਤ੍ਵਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ ਰਦਿਤੇ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਤਵ
ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਤੇ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਸੋਜ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ; ਵਸਦੇ ਘਰ ਤੇ ਪਿੰਡ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੇ ਸੋਜ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।
ਉਦ੍ਵੇਪਯ ਸਂ ਵਿਜਨ੍ਤਾਂ ਭਿਯਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਸਂ ਸृਜ । ਉਰੁਗ੍ਰਾਹੈਰ੍ਬਾਹ੍ਵਙ੍ਕੈਰ੍ਵਿਧ੍ਯਾਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦੇ
ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਝਟਕ ਤੇ ਵੰਞਾ ਦੇ; ਵੱਡੇ ਜਬੜੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੋਜ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਛੇਦ।
ਮੁਹ੍ਯਨ੍ਤ੍ਵੇषਾਂ ਬਾਹਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਾਕੂਤਂ ਚ ਯਦ੍ਧृਦਿ । ਮੈषਾਮੁਚ੍ਛੇषਿ ਕਿਂ ਚਨ ਰਦਿਤੇ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਤਵ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਭਟਕ ਜਾਵੇ; ਤੇਰੇ ਸੋਜ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾ ਬਚੇ।
ਪ੍ਰਤਿਘ੍ਨਾਨਾਃ ਸਂ ਧਾਵਨ੍ਤੂਰਃ ਪਟੌਰਾਵਾਘ੍ਨਾਨਾਃ । ਅਘਾਰਿਣੀਰ੍ਵਿਕੇਸ਼੍ਯੋ ਰੁਦਤ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੇ ਹਤੇ ਰਦਿਤੇ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਤਵ
ਜੋ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲੇ, ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ; ਮੰਦ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਸੋਜ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਵਨ੍ਵਤੀਰਪ੍ਸਰਸੋ ਰੂਪਕਾ ਉਤਾਰ੍ਬੁਦੇ । ਅਨ੍ਤਃਪਾਤ੍ਰੇ ਰੇਰਿਹਤੀਂ ਰਿਸ਼ਾਂ ਦੁਰ੍ਣਿਹਿਤੈषਿਣੀਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਅਰ੍ਬੁਦੇ ਤ੍ਵਮਮਿਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦृਸ਼ੇ ਕੁਰੂਦਾਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਯ
ਕੁੱਤੇ ਵਰਗੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਰੂਪ ਤੇ ਸੋਜ; ਪਤਰੇ ਵਿਚ ਹਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਕਟਣ ਵਾਲੀ, ਬੁਰਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲੀ — ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਸੋਜ ਵਿੱਚ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਦਿਖਾ, ਤੇ ਮਹਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ।