ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਮਨੁष੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਾਜ੍ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵਿ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਦੇਵਤੇ, ਪੂਰਵਜ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ; ਸਾਰੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਤੋਂ ਜੰਮੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੇਵਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ।
11.8(੧੧.੧੦) ਯਨ੍ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਜਾਯਾਮਾਵਹਤ੍ਸਂਕਲ੍ਪਸ੍ਯ ਗृਹਾਦਧਿ । ਕ ਆਸਂ ਜਨ੍ਯਾਃ ਕੇ ਵਰਾਃ ਕ ਉ ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਰੋऽਭਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨੇ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆ, ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ; ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਸੀ, ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਕੌਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ?
ਤਪਸ਼੍ਚੈਵਾਸ੍ਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਮਹਤ੍ਯਰ੍ਣਵੇ । ਤ ਆਸਂ ਜਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਵਰਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਰੋऽਭਵਤ੍
ਤਪ ਤੇ ਕਰਮ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਉਹੀ ਸੰਤਾਨ ਸਨ, ਉਹੀ ਵਧੀਆ ਸਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬਣਿਆ।
ਦਸ਼ ਸਾਕਮਜਾਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰਾ । ਯੋ ਵੈ ਤਾਨ੍ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਸ ਵਾ ਅਦ੍ਯ ਮਹਦ੍ਵਦੇਤ੍
ਦਸ ਇਕੱਠੇ ਜੰਮੇ, ਦੇਵਤੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ; ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਜਾਣਦਾ, ਉਹ ਅੱਜ ਵੱਡਾ ਦੱਸ ਸਕਦਾ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ਼੍ਚ ਯਾ । ਵ੍ਯਾਨੋਦਾਨੌ ਵਾਙ੍ਮਨਸ੍ਤੇ ਵਾ ਆਕੂਤਿਮਾਵਹਨ੍
ਸਾਹ ਤੇ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਸਾਹ, ਅੱਖ, ਕੰਨ, ਜੋ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜੋ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਫੈਲਾਅ ਤੇ ਉਪਰ ਸਾਹ, ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਰਾਦਾ ਲਿਆ।
ਅਜਾਤਾ ਆਸਨ੍ਨ੍ ऋਤਵੋऽਥੋ ਧਾਤਾ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤਰ੍ਹਿ ਕਂ ਤੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮੁਪਾਸਤ
ਮੌਸਮ ਅਜਨਮੇ ਸਨ, ਫਿਰ ਧਾਤਾ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਅਸ਼ਵਿਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੌਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ?
ਤਪਸ਼੍ਚੈਵਾਸ੍ਤਾਂ ਕਰ੍ਮ ਚਾਨ੍ਤਰ੍ਮਹਤ੍ਯਰ੍ਣਵੇ । ਤਪੋ ਹ ਜਜ੍ਞੇ ਕਰ੍ਮਣਸ੍ਤਤ੍ਤੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮੁਪਾਸਤ
ਤਪ ਤੇ ਕਰਮ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ; ਤਪ ਕਰਮ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਿਆ।
ਯੇਤ ਆਸੀਦ੍ਭੂਮਿਃ ਪੂਰ੍ਵਾ ਯਾਮਦ੍ਧਾਤਯ ਇਦ੍ਵਿਦੁਃ । ਯੋ ਵੈ ਤਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਨ੍ ਨਾਮਥਾ ਸ ਮਨ੍ਯੇਤ ਪੁਰਾਣਵਿਤ੍
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਚਨਹਾਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਮਝੇ।
ਕੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਤਃ ਸੋਮਃ ਕੁਤੋ ਅਗ੍ਨਿਰਜਾਯਤ । ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸਮਭਵਤ੍ਕੁਤੋ ਧਾਤਾਜਾਯਤ
ਇੰਦਰ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਸੋਮਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਅੱਗ ਕਿੱਥੋਂ ਜਨਮਿਆ? ਤਵਸ਼ਟਾ ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ, ਧਾਤਾ ਕਿੱਥੋਂ ਜਨਮਿਆ?
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮਾਤ੍ਸੋਮੋ ਅਗ੍ਨੇਰਗ੍ਨਿਰਜਾਯਤ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਹ ਜਜ੍ਞੇ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਧਾਤੁਰ੍ਧਾਤਾਜਾਯਤ
ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਹੀ ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ ਤੋਂ ਸੋਮਾ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਅੱਗ ਜਨਮਿਆ; ਤਵਸ਼ਟਾ ਤਵਸ਼ਟਾ ਤੋਂ, ਧਾਤਾ ਧਾਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਯੇ ਤ ਆਸਨ੍ ਦਸ਼ ਜਾਤਾ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪੁਰਾ । ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਲੋਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੇ ਲੋਕ ਆਸਤੇ
ਉਹ ਦਸ ਦੇਵਤੇ ਜੋ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲਏ—ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ?
{੨੨} ਯਦਾ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਅਸ੍ਥਿ ਸ੍ਨਾਵ ਮਾਂਸਂ ਮਜ੍ਜਾਨਮਾਭਰਤ੍। ਸ਼ਰੀਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਵਤ੍ਕਂ ਲੋਕਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਵਾਲ, ਹੱਡੀਆਂ, ਨਸਾਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਮੱਜਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ?
ਕੁਤਃ ਕੇਸ਼ਾਨ੍ ਕੁਤਃ ਸ੍ਨਾਵ ਕੁਤੋ ਅਸ੍ਥੀਨ੍ਯਾਭਰਤ੍। ਅਙ੍ਗਾ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਮਜ੍ਜਾਨਂ ਕੋ ਮਾਂਸਂ ਕੁਤ ਆਭਰਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਲ ਕਿੱਥੋਂ ਲਏ, ਨਸਾਂ ਕਿੱਥੋਂ, ਹੱਡੀਆਂ ਕਿੱਥੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ? ਅੰਗ, ਜੋੜ, ਮੱਜਾ ਕੌਣ ਲਿਆ, ਮਾਸ ਕਿੱਥੋਂ ਲਿਆ?
ਸਂਸਿਚੋ ਨਾਮ ਤੇ ਦੇਵਾ ਯੇ ਸਂਭਾਰਾਨ੍ਤ੍ਸਮਭਰਨ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਸਿਚ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰੁषਮਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਸੰਸਿਚਾ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ—ਸਭ ਕੁਝ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮਰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਊਰੂ ਪਾਦਾਵष੍ਠੀਵਨ੍ਤੌ ਸ਼ਿਰੋ ਹਸ੍ਤਾਵਥੋ ਮੁਖਮ੍ । ਪृष੍ਟੀਰ੍ਬਰ੍ਜਹ੍ਯੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਕਸ੍ਤਤ੍ਸਮਦਧਾਦृषਿਃ
ਉਰਾਂ, ਪੈਰ, ਹੱਡੀਆਂ, ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਮੂੰਹ, ਪਿੱਠ, ਪੰਜੇ, ਪਾਸਲੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੌਣ ਜੋੜਿਆ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ?
ਸ਼ਿਰੋ ਹਸ੍ਤਾਵਥੋ ਮੁਖਂ ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਗ੍ਰੀਵਾਸ਼੍ਚ ਕੀਕਸਾਃ । ਤ੍ਵਚਾ ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਸਂਧਾ ਸਮਦਧਾਨ੍ ਮਹੀ
ਸਿਰ, ਹੱਥ, ਮੂੰਹ, ਜੀਭ, ਗਰਦਨ, ਜਬੜੇ—ਇਹ ਸਭ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜ ਦਿੱਤੇ।
ਯਤ੍ਤਚ੍ਛਰੀਰਮਸ਼ਯਤ੍ਸਂਧਯਾ ਸਂਹਿਤਂ ਮਹਤ੍। ਯੇਨੇਦਮਦ੍ਯ ਰੋਚਤੇ ਕੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰ੍ਣਮਾਭਰਤ੍
ਉਹ ਸਰੀਰ ਜੋ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵਾਲਾ—ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਹੁਣ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਕੌਣ ਲਿਆ?
ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਉਪਾਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਤਦਜਾਨਾਦ੍ਵਧੂਃ ਸਤੀ । ਈਸ਼ਾ ਵਸ਼ਸ੍ਯ ਯਾ ਜਾਯਾ ਸਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਰ੍ਣਮਾਭਰਤ੍
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ; ਸਮਝਦਾਰ ਵਧੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਉਹ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਲਿਆ।
ਯਦਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵ੍ਯਤृਣਤ੍ਪਿਤਾ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰ੍ਯ ਉਤ੍ਤਰਃ । ਗृਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰੁषਮਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਜਦੋਂ ਤਵਸ਼ਟਾ ਨੇ ਵੰਡਿਆ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲਾ—ਘਰ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮਰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਵਪ੍ਨੋ ਵੈ ਤਨ੍ਦ੍ਰੀਰ੍ਨਿਰ੍ऋਤਿਃ ਪਾਪ੍ਮਾਨੋ ਨਾਮ ਦੇਵਤਾਃ । ਜਰਾ ਖਾਲਤ੍ਯਂ ਪਾਲਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਸੁੱਤਾ, ਥਕਾਵਟ, ਨਾਸ, ਪਾਪ—ਇਹਨਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹਨ; ਬੁਢਾਪਾ, ਗੰਜਾਪਣ, ਚਿੱਟਾ ਹੋਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਸ੍ਤੇਯਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਵृਜਿਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞੋ ਯਸ਼ੋ ਬृਹਤ੍। ਬਲਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮੋਜਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਚੋਰੀ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤ, ਪਾਪ, ਸਚ, ਯਜ, ਵੱਡਾ ਯਸ਼, ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਜੋਸ਼—ਇਹ ਸਭ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
{੨੩} ਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਵਾ ਅਭੂਤਿਸ਼੍ਚ ਰਾਤਯੋऽਰਾਤਯਸ਼੍ਚ ਯਾਃ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤृष੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਮੰਦੀ ਹਾਲਤ, ਦਾਨ ਤੇ ਇਨਕਾਰ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਭ ਰੂਪ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਨਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਵਾ ਅਨਿਨ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਯਚ੍ਚ ਹਨ੍ਤੇਤਿ ਨੇਤਿ ਚ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚਾਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਨਿੰਦ ਤੇ ਅਨਿੰਦ, ਜੋ ਮਾਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਾਰੇ—ਸ਼ਰਧਾ, ਦਾਨ, ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਾ ਅਵਿਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਦੁਪਦੇਸ਼੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦृਚਃ ਸਾਮਾਥੋ ਯਜੁਃ
ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਅਵਿਦਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ—ਵੇਦ, ਰਿਗ, ਸਾਮ ਤੇ ਯਜ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਆਨਨ੍ਦਾ ਮੋਦਾਃ ਪ੍ਰਮੁਦੋऽਭੀਮੋਦਮੁਦਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਹਸੋ ਨਰਿष੍ਟਾ ਨृਤ੍ਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਆਨੰਦ, ਸੁਖ, ਖੁਸ਼ੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਆਨੰਦ, ਮੌਜ; ਹਾਸਾ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਤੇ ਨਾਚ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਆਲਾਪਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਲਾਪਾਸ਼੍ਚਾਭੀਲਾਪਲਪਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਸ਼ਰੀਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍ਨ੍ ਆਯੁਜਃ ਪ੍ਰਯੁਜੋ ਯੁਜਃ
ਗੱਲਾਂ, ਬੇਸੁਧ ਗੱਲਾਂ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅਜੋੜੇ।
ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨੌ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਮਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਸ਼੍ਚ ਯਾ । ਵ੍ਯਾਨੋਦਾਨੌ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਤ ਈਯਨ੍ਤੇ
ਸਾਸ ਲੈਣ ਤੇ ਛੱਡਣ, ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਕੰਨਾਂ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਤੇ ਜਮੀਨ, ਜੀਵਨ ਵਾਯੂ ਤੇ ਉਪਰ ਵਾਯੂ, ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਸਂਸ਼ਿषੋ ਵਿਸ਼ਿषਸ਼੍ਚ ਯਾਃ । ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਕਲ੍ਪਾਃ ਸ਼ਰੀਰਮਨੁ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਅਸੀਸਾਂ, ਹੁਕਮ, ਇਜਾਜ਼ਤਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫ਼ੈਸਲੇ—ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚੇ—ਇਹ ਸਭ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।
ਆਸ੍ਤੇਯੀਸ਼੍ਚ ਵਾਸ੍ਤੇਯੀਸ਼੍ਚ ਤ੍ਵਰਣਾਃ ਕृਪਣਾਸ਼੍ਚ ਯਾਃ । ਗੁਹ੍ਯਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਸ੍ਥੂਲਾ ਅਪਸ੍ਤਾ ਬੀਭਤ੍ਸਾਵਸਾਦਯਨ੍
ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਦੀ ਲਤ, ਵਸਣ ਦੀ ਆਦਤ, ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ, ਦੁਖ, ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮੋਟਾ, ਤਿਆਗਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਘਿਨਾਉਣਾ—ਇਹ ਸਭ ਠਹਿਰ ਗਏ।
ਅਸ੍ਥਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧਂ ਤਦष੍ਟਾਪੋ ਅਸਾਦਯਨ੍ । ਰੇਤਃ ਕृਤ੍ਵਾਜ੍ਯਂ ਦੇਵਾਃ ਪੁਰੁषਮਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਅੱਠ ਪਾਣੀਆਂ ਠਹਿਰ ਗਈਆਂ; ਬੀਜ ਨੂੰ ਘੀ ਬਣਾਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।