ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਵਾਯਤੇ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤੁ ਪਰਾਯਤੇ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤ ਆਸੀਨਾਯੋਤ ਤੇ ਨਮਃ
ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਜੋ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸਾਯਂ ਨਮਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਮੋ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨਮੋ ਦਿਵਾ । ਭਵਾਯ ਚ ਸ਼ਰ੍ਵਾਯ ਚੋਭਾਭ੍ਯਾਮਕਰਂ ਨਮਃ
ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਵੇਰੇ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਿਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਵ ਅਤੇ ਸ਼ਰਵ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਮਤਿਪਸ਼੍ਯਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਮਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਬਹੁਧਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਮੋਪਾਰਾਮ ਜਿਹ੍ਵਯੇਯਮਾਨਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ। ਮੇਰੀ ਜੀਭ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੇ।
ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ਼੍ਵਂ ਕृष੍ਣਮਸਿਤਂ ਮृਣਨ੍ਤਂ ਭੀਮਂ ਰਥਂ ਕੇਸ਼ਿਨਃ ਪਾਦਯਨ੍ਤਮ੍ । ਪੂਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤੀਮੋ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮੈ
ਕਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਕਾਲਾ, ਅਡੋਲ, ਡਰਾਉਣਾ ਰਥ, ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਚਲਣ ਵਾਲਾ; ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ।
ਮਾ ਨੋऽਭਿ ਸ੍ਰਾ ਮਤ੍ਯਂ ਦੇਵਹੇਤਿਂ ਮਾ ਨਃ ਕ੍ਰੁਧਃ ਪਸ਼ੁਪਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਮਦ੍ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਵਿ ਧੂਨੁ
ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਵੱਜੇ, ਤੇਰਾ ਗੁੱਸਾ, ਹੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਾ ਆਵੇ। ਆਪਣੀ ਅਸਮਾਨੀ ਟਾਹਲੀ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਲੈ ਜਾ।
ਮਾ ਨੋ ਹਿਂਸੀਰਧਿ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪਰਿ ਣੋ ਵृਙ੍ਧਿ ਮਾ ਕ੍ਰੁਧਃ । ਮਾ ਤ੍ਵਯਾ ਸਮਰਾਮਹਿ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰੀਏ।
{੬} ਮਾ ਨੋ ਗੋषੁ ਪੁਰੁषੇषੁ ਮਾ ਗृਧੋ ਨੋ ਅਜਾਵਿषੁ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰੋਗ੍ਰ ਵਿ ਵਰ੍ਤਯ ਪਿਯਾਰੂਣਾਂ ਪ੍ਰਜਾਂ ਜਹਿ
ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਬਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਭੇੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਲਚ ਕਰ; ਹੇ ਤੂੰ ਤਿੱਖਾ, ਆਪਣਾ ਰੁਖ ਹੋਰ ਵੱਲ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।
ਯਸ੍ਯ ਤਕ੍ਮਾ ਕਾਸਿਕਾ ਹੇਤਿਰੇਕਮਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਵ ਵृषਣਃ ਕ੍ਰਨ੍ਦ ਏਤਿ । ਅਭਿਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਣਯਤੇ ਨਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮੈ
ਜਿਸ ਦੀ ਬੁਖਾਰ, ਖਾਂਸੀ ਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਘੋੜੇ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਤਿष੍ਠਤਿ ਵਿष੍ਟਭਿਤੋऽਯਜ੍ਵਨਃ ਪ੍ਰਮृਣਨ੍ ਦੇਵਪੀਯੂਨ੍ । ਤਸ੍ਮੈ ਨਮੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸ਼ਕ੍ਵਰੀਭਿਃ
ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਦਸ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ।
ਤੁਭ੍ਯਮਾਰਣ੍ਯਾਃ ਪਸ਼ਵੋ ਮृਗਾ ਵਨੇ ਹਿਤਾ ਹਂਸਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ਕੁਨਾ ਵਯਾਂਸਿ । ਤਵ ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਸ਼ੁਪਤੇ ਅਪ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾ ਆਪੋ ਵृਧੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜਾਨਵਰ, ਵਣ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਸ਼ੂ, ਹੰਸ, ਗਿੱਧ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤੇਰੀ ਅਜੋਬੀ ਤਾਕਤ, ਦਿਵੀ ਪਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਲਈ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਵਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਿਂਸ਼ੁਮਾਰਾ ਅਜਗਰਾਃ ਪੁਰੀਕਯਾ ਜषਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾ ਰਜਸਾ ਯੇਭ੍ਯੋ ਅਸ੍ਯਸਿ । ਨ ਤੇ ਦੂਰਂ ਨ ਪਰਿष੍ਠਾਸ੍ਤਿ ਤੇ ਭਵ ਸਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਂ ਪਰਿ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਭੂਮਿਂ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਧਂਸ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ
ਸ਼ਿੰਸ਼ੁਮਾਰ, ਅਜਗਰ, ਕੜਕ ਵਾਲੇ, ਮੱਛੀਆਂ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਧੂੜ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਥਾਂ ਦੂਰ ਜਾਂ ਪਰੇ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈਂ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਪੱਛਮ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ।
ਮਾ ਨੋ ਰੁਦ੍ਰ ਤਕ੍ਮਨਾ ਮਾ ਵਿषੇਣ ਮਾ ਨਃ ਸਂ ਸ੍ਰਾ ਦਿਵ੍ਯੇਨਾਗ੍ਨਿਨਾ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਮਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤਂ ਪਾਤਯੈਤਾਮ੍
ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਨੂੰ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਦਿਵੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ; ਆਪਣੀ ਬਿਜਲੀ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਪਾ।
ਭਵੋ ਦਿਵੋ ਭਵ ਈਸ਼ੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਭਵ ਆ ਪਪ੍ਰ ਉਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਤਸ੍ਯੈ ਨਮੋ ਯਤਮਸ੍ਯਾਂ ਦਿਸ਼ੀਤਃ
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਭਵ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਤੂੰ ਰੁਖ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਭਵ ਰਾਜਨ੍ ਯਜਮਾਨਾਯ ਮृਡ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਹਿ ਪਸ਼ੁਪਤਿਰ੍ਬਭੂਥ । ਯਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਤਿ ਸਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਇਤਿ ਚਤੁष੍ਪਦੇ ਦ੍ਵਿਪਦੇऽਸ੍ਯ ਮृਡ
ਹੇ ਭਵ, ਰਾਜਾ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ ਹੈਂ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।
ਮਾ ਨੋ ਮਹਾਨ੍ਤਮੁਤ ਮਾ ਨੋ ਅਰ੍ਭਕਂ ਮਾ ਨੋ ਵਹਨ੍ਤਮੁਤ ਮਾ ਨੋ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤਃ । ਮਾ ਨੋ ਹਿਂਸੀਃ ਪਿਤਰਂ ਮਾਤਰਂ ਚ ਸ੍ਵਾਂ ਤਨ੍ਵਂ ਰੁਦ੍ਰ ਮਾ ਰੀਰਿषੋ ਨਃ
ਸਾਡੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ, ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ; ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਨਾ ਆਘਾਤ ਕਰ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯੈਲਬਕਾਰੇਭ੍ਯੋऽਸਂਸੂਕ੍ਤਗਿਲੇਭ੍ਯਃ । ਇਦਂ ਮਹਾਸ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਭ੍ਯੋ ਅਕਰਂ ਨਮਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਹੌਂਕਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪਾਂ, ਅਣਕਹੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਵੱਡੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਘੋषਿਣੀਭ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਿਨੀਭ੍ਯਃ । ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਕृਤਾਭ੍ਯੋ ਨਮਃ ਸਂਭੁਞ੍ਜਤੀਭ੍ਯਃ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵ ਸੇਨਾਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਅਭਯਂ ਚ ਨਃ
ਸ਼ੋਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਇਕੱਠੇ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਦੇਵਤਾਈ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਿਲੇ।
ਤਸ੍ਯੌਦਨਸ੍ਯ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਿਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਯਜਨ ਦੇ ਖੀਰ ਦਾ ਸਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਹੈ, ਮੂੰਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ।
ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰੇ ਸੂਰ੍ਯਾਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਾਵਕ੍ਸ਼ਿਣੀ ਸਪ੍ਤऋषਯਃ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਨਿਕਾਸ ਹਨ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮੁਸਲਂ ਕਾਮ ਉਲੂਖਲਮ੍
ਮਸਲਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੀ ਅੱਖ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਉਸ ਦਾ ਓਖਲਾ ਹੈ।
ਦਿਤਿਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਮਦਿਤਿਃ ਸ਼ੂਰ੍ਪਗ੍ਰਾਹੀ ਵਾਤੋऽਪਾਵਿਨਕ੍
ਦਿਤੀ ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਟੋਕਰਾ ਹੈ, ਅਦਿਤੀ ਟੋਕਰਾ ਫੜਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਹਵਾ ਫੂਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਾਃ ਕਣਾ ਗਾਵਸ੍ਤਣ੍ਡੁਲਾ ਮਸ਼ਕਾਸ੍ਤੁषਾਃ
ਘੋੜੇ ਦਾਣੇ ਹਨ, ਗਾਂ ਚਾਵਲ ਹਨ, ਮੱਛਰ ਛਿਲਕਾ ਹਨ।
ਕਬ੍ਰੁ ਫਲੀਕਰਣਾਃ ਸ਼ਰੋऽਭ੍ਰਮ੍
ਕਬਰੂ ਫਲ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਤੀਰ ਬੱਦਲ ਹੈ।
ਸ਼੍ਯਾਮਮਯੋऽਸ੍ਯ ਮਾਂਸਾਨਿ ਲੋਹਿਤਮਸ੍ਯ ਲੋਹਿਤਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਕਾਲੀ ਧਾਤੂ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਲਾਲ ਹੈ।
ਤ੍ਰਪੁ ਭਸ੍ਮ ਹਰਿਤਂ ਵਰ੍ਣਃ ਪੁष੍ਕਰਮਸ੍ਯ ਗਨ੍ਧਃ
ਟਿਨ, ਰਾਖ, ਹਰਾ ਰੰਗ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ।
ਖਲਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਫ੍ਯਾਵਂਸਾਵੀषੇ ਅਨੂਕ੍ਯੇ
ਕੁਟਾਈ ਵਾਲੀ ਥਾਂ, ਬਰਤਨ, ਮਸਲਣ ਵਾਲਾ, ਢੇਲ ਅਤੇ ਬਲਦਾਂ ਦੀ ਥਾਂ।
ਆਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜਤ੍ਰਵੋ ਗੁਦਾ ਵਰਤ੍ਰਾਃ
ਅੰਤੜੀਆਂ, ਜਬੜੇ, ਪਿਛਲਾ ਰਸਤਾ, ਅਤੇ ਪੱਟੇ।
ਇਯਮੇਵ ਪृਥਿਵੀ ਕੁਮ੍ਭੀ ਭਵਤਿ ਰਾਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯੌਦਨਸ੍ਯ ਦ੍ਯੌਰਪਿਧਾਨਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ ਹੀ ਪਕ ਰਹੇ ਚੌਲਾਂ ਲਈ ਘੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਉਸ ਦਾ ਢੱਕਣ ਹੈ।
ਸੀਤਾਃ ਪਰ੍ਸ਼ਵਃ ਸਿਕਤਾ ਊਬਧ੍ਯਮ੍
ਹਲ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ, ਪਾਸੇ, ਰੇਤ, ਦੋ ਹੱਦਾਂ।
ऋਤਂ ਹਸ੍ਤਾਵਨੇਜਨਂ ਕੁਲ੍ਯੋਪਸੇਚਨਮ੍
ਸਚਾਈ ਹੱਥ ਧੋਣੀ ਹੈ, ਨਾਲੀ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।