ਅਥਰ੍ਵਵੇਦਃ

ਵਿ ਲਪਨ੍ਤੁ ਯਾਤੁਧਾਨਾ ਅਤ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਯੇ ਕਿਮੀਦਿਨਃ । ਅਥੇਦਮਗ੍ਨੇ ਨੋ ਹਵਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਤਮ੍

ਜੋ ਜਾਦੂਗਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋੜੇ ਜਾਣ। ਫਿਰ, ਹੇ ਅੱਗ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰੋ।

ਅਗ੍ਨਿਃ ਪੂਰ੍ਵ ਆ ਰਭਤਾਂ ਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੁਦਤੁ ਬਾਹੁਮਾਨ੍ । ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਸਰ੍ਵੋ ਯਾਤੁਮਾਨ੍ ਅਯਮਸ੍ਮੀਤ੍ਯੇਤ੍ਯ

ਅੱਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ। ਹਰ ਜਾਦੂਗਰ ਆ ਕੇ ਆਖੇ, 'ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ।'

ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਃ ਪ੍ਰ ਣੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਤਪ੍ਤਾਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ਤ ਆ ਯਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਾਣਾ ਉਪੇਦਮ੍

ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੀਏ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾੜਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਆ ਕੇ ਸੱਚ ਦੱਸਣ।

ਆ ਰਭਸ੍ਵ ਜਾਤਵੇਦੋऽਸ੍ਮਾਕਾਰ੍ਥਾਯ ਜਜ੍ਞਿषੇ । ਦੂਤੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਵਿ ਲਾਪਯ

ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਬਣ ਕੇ ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣ, ਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ।

ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਉਪਬਦ੍ਧਾਮਿਹਾ ਵਹ । ਅਥੈषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੇਣਾਪਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਵृਸ਼੍ਚਤੁ

ਹੇ ਅੱਗ, ਜਿਹੜੇ ਜਾਦੂਗਰ ਬੰਨੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਆ। ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਵੇ।

ਇਦਂ ਹਵਿਰ੍ਯਾਤੁਧਾਨਾਨ੍ ਨਦੀ ਫੇਨਮਿਵਾ ਵਹਤ੍। ਯ ਇਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਮਾਨ੍ ਅਕਰਿਹ ਸ ਸ੍ਤੁਵਤਾਂ ਜਨਃ

ਇਹ ਹਵਨ ਯਾਤੁਧਾਨਾਂ ਨੂੰ ਨਦੀ ਦੇ ਫੇਨ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਿਲਾ ਜਾਂ ਪੁਰਖ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇ।

ਅਯਂ ਸ੍ਤੁਵਾਨ ਆਗਮਦਿਮਂ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰ੍ਯਤ । ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਵਸ਼ੇ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਗ੍ਨੀषੋਮਾ ਵਿ ਵਿਧ੍ਯਤਮ੍

ਜੋ ਸਤਕਾਰੀ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਅਗਨੀ ਤੇ ਸੋਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦੋ।

ਯਾਤੁਧਾਨਸ੍ਯ ਸੋਮਪ ਜਹਿ ਪ੍ਰਜਾਂ ਨਯਸ੍ਵ ਚ । ਨਿ ਸ੍ਤੁਵਾਨਸ੍ਯ ਪਾਤਯ ਪਰਮਕ੍ਸ਼੍ਯੁਤਾਵਰਮ੍

ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਯਾਤੁਧਾਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾ। ਸਤਕਾਰੀ ਨੂੰ ਉੱਚ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਤੱਕ ਡਿੱਗਾ।

ਯਤ੍ਰੈषਾਮਗ੍ਨੇ ਜਨਿਮਾਨਿ ਵੇਤ੍ਥ ਗੁਹਾ ਸਤਾਮਤ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਜਹ੍ਯੇषਾਂ ਸ਼ਤਤਰ੍ਹਮਗ੍ਨੇ

ਅਗਨੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਸੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਾਤਵੇਦ, ਉਥੇ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੌ ਵਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ।

ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਸੁ ਵਸਵੋ ਧਾਰਯਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੂषਾ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਗ੍ਨਿਃ । ਇਮਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਉਤ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾ ਉਤ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ ਜ੍ਯੋਤਿषਿ ਧਾਰਯਨ੍ਤੁ

ਇਸ ਧਨ ਨੂੰ ਵਸੁ, ਇੰਦਰ, ਪੂਸ਼ਾ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਅਗਨੀ ਸਹਾਰਨ। ਆਦਿਤਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਿਚ ਸਹਾਰਨ।

ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਿ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਰੁਤ ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਮ੍ । ਸਪਤ੍ਨਾ ਅਸ੍ਮਦਧਰੇ ਭਵਨ੍ਤੂਤ੍ਤਮਂ ਨਾਕਮਧਿ ਰੋਹਯੇਮਮ੍

ਦੇਵਤੇ ਇਸ ਪਾਸੇ ਜੋਤ ਰੱਖਣ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੂਰਜ ਹੋਵੇ, ਅਗਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੋਨਾ। ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈਏ।

ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਮਭਰਃ ਪਯਾਂਸ੍ਯੁਤ੍ਤਮੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਤੇਨ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨ ਇਹ ਵਰ੍ਧਯੇਮਂ ਸਜਾਤਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੈष੍ਠ੍ਯ ਆ ਧੇਹ੍ਯੇਨਮ੍

ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦਿੱਤਾ, ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਜਾਤਵੇਦ, ਉਸੀ ਨਾਲ ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵਧਾਈਏ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇ।

ਐषਾਂ ਯਜ੍ਞਮੁਤ ਵਰ੍ਚੋ ਦਦੇऽਹਂ ਰਾਯਸ੍ਪੋषਮੁਤ ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ । ਸਪਤ੍ਨਾ ਅਸ੍ਮਦਧਰੇ ਭਵਨ੍ਤੂਤ੍ਤਮਂ ਨਾਕਮਧਿ ਰੋਹਯੇਮਮ੍

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਚਮਕ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਧਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ, ਅਗਨੀ। ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿਣ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈਏ।

ਅਯਂ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਸ਼ਾ ਹਿ ਸਤ੍ਯਾ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞਃ । ਤਤਸ੍ਪਰਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨ ਉਗ੍ਰਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੋਰੁਦਿਮਂ ਨਯਾਮਿ

ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚੇ ਵਰੁਣ ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸਰਵੋਚ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਉਗਰ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਜਨ੍ ਵਰੁਣਾਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਯਵੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰ ਨਿਚਿਕੇषਿ ਦ੍ਰੁਗ੍ਧਮ੍ । ਸਹਸ੍ਰਮਨ੍ਯਾਨ੍ ਪ੍ਰ ਸੁਵਾਮਿ ਸਾਕਂ ਸ਼ਤਂ ਜੀਵਾਤਿ ਸ਼ਰਦਸ੍ਤਵਾਯਮ੍

ਤੇਰਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਰਾਤ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਵਾਕਈ, ਉਗਰ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਭਗਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੌ ਸਰਦੀਆਂ ਜੀਵੇ।

ਯਦੁਵਕ੍ਥਾਨृਤਂ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਵृਜਿਨਂ ਬਹੁ । ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਣੋ ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਵਰੁਣਾਦਹਮ੍

ਜੇ ਮੈਂ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਝੂਠ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ, ਵਰੁਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਤ੍ਵਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਦਰ੍ਣਵਾਨ੍ ਮਹਤਸ੍ਪਰਿ । ਸਜਾਤਾਨ੍ ਉਗ੍ਰੇਹਾ ਵਦ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਚਾਪ ਚਿਕੀਹਿ ਨਃ

ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਤੋਂ, ਵੱਡੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰ, ਉਗਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਰ।

ਵषਟ੍ਤੇ ਪੂषਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸੂਤਾਵਰ੍ਯਮਾ ਹੋਤਾ ਕृਣੋਤੁ ਵੇਧਾਃ । ਸਿਸ੍ਰਤਾਂ ਨਾਰ੍ਯृਤਪ੍ਰਜਾਤਾ ਵਿ ਪਰ੍ਵਾਣਿ ਜਿਹਤਾਂ ਸੂਤਵਾ ਉ

ਪੂਸ਼ਨ ਇਸ ਰਸ ਨੋ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰੇ, ਅਰਯਮਾਨ ਹੋਤਾ ਬਣੇ, ਰਚਨਹਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰੇ। ਸੱਚੀ ਜਨਮ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣ, ਪੜਾਵਾਂ ਪਾਰ ਕਰਨ, ਰਸ ਵਲ ਵਧਣ।

ਚਤਸ੍ਰੋ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚਤਸ੍ਰੋ ਭੂਮ੍ਯਾ ਉਤ । ਦੇਵਾ ਗਰ੍ਭਂ ਸਮੈਰਯਨ੍ ਤਂ ਵ੍ਯੂਰ੍ਣੁਵਨ੍ਤੁ ਸੂਤਵੇ

ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਜਣਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਰਸ ਲਈ ਲਪੇਟਣ।

ਸੂषਾ ਵ੍ਯੂਰ੍ਣੋਤੁ ਵਿ ਯੋਨਿਂ ਹਾਪਯਾਮਸਿ । ਸ਼੍ਰਥਯਾ ਸੂषਣੇ ਤ੍ਵਮਵ ਤ੍ਵਂ ਬਿष੍ਕਲੇ ਸृਜ

ਲਪੇਟਣ ਵਾਲਾ ਇਸ ਨੂੰ ਢੱਕੇ; ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਜਣਨ ਵਿਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਲਪੇਟਣ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਢਿੱਲ ਕਰ; ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਛੱਡ।

ਨੇਵ ਮਾਂਸੇ ਨ ਪੀਵਸਿ ਨੇਵ ਮਜ੍ਜਸ੍ਵਾਹਤਮ੍ । ਅਵੈਤੁ ਪृਸ਼੍ਨਿ ਸ਼ੇਵਲਂ ਸ਼ੁਨੇ ਜਰਾਯ੍ਵਤ੍ਤਵੇऽਵ ਜਰਾਯੁ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍

ਨਾ ਮਾਸ ਵਿਚ, ਨਾ ਚਰਬੀ ਵਿਚ, ਨਾ ਹੱਡੀ ਦੇ ਮੱਦੇ ਵਿਚ ਇਹ ਹੈ। ਚਿੱਟਾ ਵਾਲਾ, ਜਰਾਇੂ, ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਜਾਵੇ; ਜਰਾਇੂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਵਿ ਤੇ ਭਿਨਦ੍ਮਿ ਮੇਹਨਂ ਵਿ ਯੋਨਿਂ ਵਿ ਗਵੀਨਿਕੇ । ਵਿ ਮਾਤਰਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿ ਕੁਮਾਰਂ ਜਰਾਯੁਣਾਵ ਜਰਾਯੁ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍

ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੂਤਰ, ਜਣਨ, ਗਾਵਾਂ ਦਾ ਥਾਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਜਰਾਇੂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਜਰਾਇੂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਯਥਾ ਵਾਤੋ ਯਥਾ ਮਨੋ ਯਥਾ ਪਤਨ੍ਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਏਵਾ ਤ੍ਵਂ ਦਸ਼ਮਾਸ੍ਯ ਸਾਕਂ ਜਰਾਯੁਣਾ ਪਤਾਵ ਜਰਾਯੁ ਪਦ੍ਯਤਾਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ, ਜਰਾਇੂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ; ਜਰਾਇੂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਜਰਾਯੁਜਃ ਪ੍ਰਥਮ ਉਸ੍ਰਿਯੋ ਵृषਾ ਵਾਤਾਭ੍ਰਜਾ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ਨ੍ ਏਤਿ ਵृष੍ਟ੍ਯਾ । ਸ ਨੋ ਮृਡਾਤਿ ਤਨ੍ਵ ऋਜੁਗੋ ਰੁਜਨ੍ ਯ ਏਕਮੋਜਸ੍ਤ੍ਰੇਧਾ ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ

ਜੋ ਪੈਟ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਹਵਾ ਤੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਟੇਢਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਹੀ ਬਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ 'ਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇ।

ਅਙ੍ਗੇਅਙ੍ਗੇ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯਾਣਂ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ । ਅਙ੍ਕਾਨ੍ਤ੍ਸਮਙ੍ਕਾਨ੍ ਹਵਿषਾ ਵਿਧੇਮ ਯੋ ਅਗ੍ਰਭੀਤ੍ਪਰ੍ਵਾਸ੍ਯਾ ਗ੍ਰਭੀਤਾ

ਹਰ ਅੰਗ 'ਚ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਹਰ ਅੰਗ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਸੀ।

ਮੁਞ੍ਚ ਸ਼ੀਰ੍षਕ੍ਤ੍ਯਾ ਉਤ ਕਾਸ ਏਨਂ ਪਰੁष੍ਪਰੁਰਾਵਿਵੇਸ਼ਾ ਯੋ ਅਸ੍ਯ । ਯੋ ਅਭ੍ਰਜਾ ਵਾਤਜਾ ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨ੍ਤ੍ਸਚਤਾਂ ਪਰ੍ਵਤਾਂਸ਼੍ਚ

ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰਦਰਦ ਤੇ ਖਾਂਸੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਉਸ ਤੀਖੇ ਦਰਦ ਤੋਂ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੇ। ਹਵਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਬੱਦਲਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਬੁਖਾਰ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ।

ਸ਼ਂ ਮੇ ਪਰਸ੍ਮੈ ਗਾਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਮਸ੍ਤ੍ਵਵਰਾਯ ਮੇ । ਸ਼ਂ ਮੇ ਚਤੁਰ੍ਭ੍ਯੋ ਅਙ੍ਗੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਮਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਵੇ ਮਮ

ਮੇਰੇ ਬਾਹਰੀ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ, ਮੇਰੇ ਹੇਠਲੇ ਅੰਗ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ। ਮੇਰੇ ਚਾਰ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯੁਤੇ ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤਨਯਿਤ੍ਨਵੇ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਵਸ਼੍ਮਨੇ ਯੇਨਾ ਦੂਡਾਸ਼ੇ ਅਸ੍ਯਸਿ

ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਓ ਬਿਜਲੀ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਓ ਗੂੰਜ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਓ ਪਥਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ।

ਨਮਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਵਤੋ ਨਪਾਦ੍ਯਤਸ੍ਤਪਃ ਸਮੂਹਸਿ । ਮृਡਯਾ ਨਸ੍ਤਨੂਭ੍ਯੋ ਮਯਸ੍ਤੋਕੇਭ੍ਯਸ੍ਕृਧਿ

ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਸਰੀਰਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।