{੩੦} ਘृਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸੁਭਗਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾਨ੍ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਪਕ੍ਤਾਰਮਘ੍ਨ੍ਯੇ ਮਾ ਹਿਂਸੀਰ੍ਦਿਵਂ ਪ੍ਰੇਹਿ ਸ਼ਤੌਦਨੇ
ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਹਾਨੀ ਰਹਿਤ, ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਨਾ ਸਤਾਏ; ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿषਦੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸਦਸ਼੍ਚ ਯੇ ਯੇ ਚੇਮੇ ਭੂਮ੍ਯਾਮਧਿ । ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧੁਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰਥੋ ਮਧੁ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਿੰਨੀ।
ਯਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰੋ ਯਤ੍ਤੇ ਮੁਖਂ ਯੌ ਕਰ੍ਣੌ ਯੇ ਚ ਤੇ ਹਨੂ । ਆਮਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰਥੋ ਮਧੁ
ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਦੋ ਕੰਨ, ਤੇਰੇ ਜਬੜੇ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਿੰਨ।
ਯੌ ਤ ਓष੍ਠੌ ਯੇ ਨਾਸਿਕੇ ਯੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਯੇ ਚ ਤੇऽਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਆਮਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰਥੋ ਮਧੁ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਹੋਠ, ਨੱਕ, ਸਿੰਗ ਤੇ ਦੋ ਅੱਖਾਂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਿੰਨ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕ੍ਲੋਮਾ ਯਦ੍ਧृਦਯਂ ਪੁਰੀਤਤ੍ਸਹਕਣ੍ਠਿਕਾ । ਆਮਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰਥੋ ਮਧੁ
ਤੇਰੀ ਪਲੀਹਾ, ਦਿਲ, ਫੇਫੜੇ ਤੇ ਗਲਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਿੰਨ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਾਯਮਾਨਾਯੈ ਜਾਤਾਯਾ ਉਤ ਤੇ ਨਮਃ । ਬਾਲੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਫੇਭ੍ਯੋ ਰੂਪਾਯਾਘ੍ਨ੍ਯੇ ਤੇ ਨਮਃ
ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਖੁਰਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ ਨੂੰ, ਹਾਨੀ ਰਹਿਤ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਵਤਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਵਤਃ । ਸ਼ਿਰੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਵਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍
ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਨਿਕਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਹਂ ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਵਤਃ ਸਪ੍ਤ ਵੇਦ ਪਰਾਵਤਃ । ਸ਼ਿਰੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਹਂ ਵੇਦ ਸੋਮਂ ਚਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਤ ਨਿਕਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਯਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਯਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਯਯਾਪੋ ਗੁਪਿਤਾ ਇਮਾਃ । ਵਸ਼ਾਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਚ੍ਛਾਵਦਾਮਸਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਸੀਸ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਤਂ ਕਂਸਾਃ ਸ਼ਤਂ ਦੋਗ੍ਧਾਰਃ ਸ਼ਤਂ ਗੋਪ੍ਤਾਰੋ ਅਧਿ ਪृष੍ਠੇ ਅਸ੍ਯਾਃ । ਯੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਸ਼ਾਂ ਵਿਦੁਰੇਕਧਾ
ਇਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸੌ ਭਾਂਡੇ, ਸੌ ਦੁਧ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਪਦੀਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰਾ ਸ੍ਵਧਾਪ੍ਰਾਣਾ ਮਹੀਲੁਕਾ । ਵਸ਼ਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਪਤ੍ਨੀ ਦੇਵਾਁ ਅਪ੍ਯੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਯਜਨ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਵਧਾ ਇਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਗਾਂ, ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦਨੁ ਸੋਮੋ ਵਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾ । ਊਧਸ੍ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤਨਾ ਵਸ਼ੇ
ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਗਾਂ; ਪਰਜਨਯ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਥਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੇਰਾ ਸਤਨ ਹੈ, ਗਾਂ।
ਅਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧੁਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਥਮਾ ਉਰ੍ਵਰਾ ਅਪਰਾ ਵਸ਼ੇ । ਤृਤੀਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਧੁਕ੍ਸ਼ੇऽਨ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਸ਼ੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਧ ਪਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਗਾਂ; ਤੀਜੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਧ ਦਿੱਤਾ—ਅਨਾਜ ਤੇ ਦੁਧ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਯਦਾਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਹੂਯਮਾਨੋਪਾਤਿष੍ਠ ऋਤਵਰਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮਂ ਤ੍ਵਾਪਾਯਯਦ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਤੂੰ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪਿਲਾਇਆ, ਗਾਂ।
ਯਦਨੂਚੀਨ੍ਦ੍ਰਮੈਰਾਤ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਭੋऽਹ੍ਵਯਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਹਰਦ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਅਨੂਚੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਦੁਧ ਲੈ ਗਿਆ, ਗਾਂ।
{੩੩} ਯਤ੍ਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨਪਤਿਰਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਹਰਦ੍ਵਸ਼ੇ । ਇਦਂ ਤਦਦ੍ਯ ਨਾਕਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਦੁਧ ਲੈ ਲਿਆ, ਗਾਂ, ਇਹ ਅੱਜ ਤਿੰਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਤਂ ਸੋਮਮਾ ਦੇਵ੍ਯਹਰਦ੍ਵਸ਼ਾ । ਅਥਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਾਸ੍ਤ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ
ਤਿੰਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਗਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੋਮ ਲਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਅਥਰਵਣ, ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਸਂ ਹਿ ਸੋਮੇਨਾਗਤ ਸਮੁ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਦ੍ਵਤਾ । ਵਸ਼ਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯष੍ਠਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਲਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਈ; ਗਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਸਂ ਹਿ ਵਾਤੇਨਾਗਤ ਸਮੁ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਵਸ਼ਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਦृਚਃ ਸਾਮਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਈ; ਗਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੱਚੀ, ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ।
ਸਂ ਹਿ ਸੂਰ੍ਯੇਣਾਗਤ ਸਮੁ ਸਰ੍ਵੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਵਸ਼ਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਤ੍ਯਖ੍ਯਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਈ; ਗਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ, ਚੰਗੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਲੈ ਕੇ।
ਅਭੀਵृਤਾ ਹਿਰਣ੍ਯੇਨ ਯਦਤਿष੍ਠ ऋਤਾਵਰਿ । ਅਸ਼੍ਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾਧ੍ਯਸ੍ਕਨ੍ਦਦ੍ਵਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾ
ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਜਦ ਉਹ ਰੁਤ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਘੋੜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਗਾਂ।
ਤਦ੍ਭਦ੍ਰਾਃ ਸਮਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਵਸ਼ਾ ਦੇष੍ਟ੍ਰ੍ਯਥੋ ਸ੍ਵਧਾ । ਅਥਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਾਸ੍ਤ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ
ਫਿਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਿਲੇ—ਗਾਂ, ਦਾਤਾ ਤੇ ਸਵਧਾ; ਜਿੱਥੇ ਅਥਰਵਣ, ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਵਸ਼ਾ ਮਾਤਾ ਰਾਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ਼ਾ ਮਾਤਾ ਸ੍ਵਧੇ ਤਵ । ਵਸ਼ਾਯਾ ਯਜ੍ਞ ਆਯੁਧਂ ਤਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਮਜਾਯਤ
ਗਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਗਾਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਸਵਧਾ; ਗਾਂ ਤੋਂ ਯਜਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਬਿਨ੍ਦੁਰੁਦਚਰਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਕਕੁਦਾਦਧਿ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਵਸ਼ੇ ਤਤੋ ਹੋਤਾਜਾਯਤ
ਉਪਰ ਵੱਲ ਨਿਕਲਿਆ ਬਿੰਦੂ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਉਥੋਂ ਤੂੰ ਜਨਮਿਆ, ਗਾਂ, ਉਥੋਂ ਹੋਤ੍ਰ ਜਨਮਿਆ।
ਆਸ੍ਨਸ੍ਤੇ ਗਾਥਾ ਅਭਵਨ੍ਨ੍ ਉष੍ਣਿਹਾਭ੍ਯੋ ਬਲਂ ਵਸ਼ੇ । ਪਾਜਸ੍ਯਾਜ੍ਜਜ੍ਞੇ ਯਜ੍ਞ ਸ੍ਤਨੇਭ੍ਯੋ ਰਸ਼੍ਮਯਸ੍ਤਵ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਗੀਤ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ, ਉਸ਼ਣੀਹ ਦੇ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਈ। ਪਾਜਸਾ ਦੀ ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਯਜਨਾ ਜੰਮੀ, ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ।
{੩੪} ਈਰ੍ਮਾਭ੍ਯਾਮਯਨਂ ਜਾਤਂ ਸਕ੍ਥਿਭ੍ਯਾਂ ਚ ਵਸ਼ੇ ਤਵ । ਆਨ੍ਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਅਤ੍ਰਾ ਉਦਰਾਦਧਿ ਵੀਰੁਧਃ
ਤੇਰੇ ਪੱਟਾਂ ਤੋਂ ਚਲਣ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਆਈ। ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਅਤ੍ਰੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਪੌਦੇ ਜੰਮੇ।
ਯਦੁਦਰਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯਾਨੁਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਥਾ ਵਸ਼ੇ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦਹ੍ਵਯਤ੍ਸ ਹਿ ਨੇਤ੍ਰਮਵੇਤ੍ਤਵ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੇ ਗਰ੍ਭਾਦਵੇਪਨ੍ਤ ਜਾਯਮਾਨਾਦਸੂਸ੍ਵਃ । ਸਸੂਵ ਹਿ ਤਾਮਾਹੁ ਵਸ਼ੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭਿਃ ਕॢਪ੍ਤਃ ਸ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾ ਬਨ੍ਧੁਃ
ਸਾਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਕੰਪਦੇ ਰਹੇ, ਜੰਮਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ, ਜਣਨ ਵਾਲੀ ਤੋਂ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਮਿਆ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 'ਵਸ਼ਾ' ਆਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਸਬੰਧੀ ਹੈ।
ਯੁਧ ਏਕਃ ਸਂ ਸृਜਤਿ ਯੋ ਅਸ੍ਯਾ ਏਕ ਇਦ੍ਵਸ਼ੀ । ਤਰਾਂਸਿ ਯਜ੍ਞਾ ਅਭਵਨ੍ ਤਰਸਾਂ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਭਵਦ੍ਵਸ਼ਾ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇਕੋ-ਇਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਉਹੀ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ 'ਵਸ਼ਾ' ਹੋ ਗਈ।
ਵਸ਼ਾ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਾਦ੍ਵਸ਼ਾ ਸੂਰ੍ਯਮਧਾਰਯਤ੍। ਵਸ਼ਾਯਾਮਨ੍ਤਰਵਿਸ਼ਦੋਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਹ
'ਵਸ਼ਾ' ਨੇ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, 'ਵਸ਼ਾ' ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ। 'ਵਸ਼ਾ' ਦੇ ਅੰਦਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਭੋਜਨ ਪੱਕਿਆ।