ਅਘਾਯਤਾਮਪਿ ਨਹ੍ਯਾ ਮੁਖਾਨਿ ਸਪਤ੍ਨੇषੁ ਵਜ੍ਰਮਰ੍ਪਯੈਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸ਼ਤੌਦਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਘ੍ਨੀ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਗਾਤੁਃ
ਸਾਡੀ ਜੀਭ ਬੁਰਾ ਨਾ ਬੋਲੇ; ਵਜਰ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਵੇ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪਹਿਲਾ, ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਵੇਦਿष੍ਟੇ ਚਰ੍ਮ ਭਵਤੁ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਲੋਮਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੇ । ਏषਾ ਤ੍ਵਾ ਰਸ਼ਨਾਗ੍ਰਭੀਦ੍ਗ੍ਰਾਵਾ ਤ੍ਵੈषੋऽਧਿ ਨृਤ੍ਯਤੁ
ਤੇਰਾ ਚਮੜਾ ਵੇਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਬਣਨ। ਇਹ ਰੱਸੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨਣ ਲਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪੱਥਰ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਨੱਚੇ।
ਬਾਲਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣੀਃ ਸਨ੍ਤੁ ਜਿਹ੍ਵਾ ਸਂ ਮਾਰ੍ष੍ਟੁ ਅਘ੍ਨ੍ਯੇ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰੇਹਿ ਸ਼ਤੌਦਨੇ
ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਜੀਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਹਾਨੀ ਰਹਿਤ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ ਯੋਗ ਬਣ ਕੇ, ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਯਃ ਸ਼ਤੌਦਨਾਂ ਪਚਤਿ ਕਾਮਪ੍ਰੇਣ ਸ ਕਲ੍ਪਤੇ । ਪ੍ਰੀਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾਯਥਮ੍
ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾ ਰੋਹਤਿ ਯਤ੍ਰਾਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦਿਵਃ । ਅਪੂਪਨਾਭਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ਼ਤੌਦਨਾਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਕੇ, ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ਼ਤੌਦਨਾਮ੍
ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ — ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇ ਦੇਵਿ ਸ਼ਮਿਤਾਰਃ ਪਕ੍ਤਾਰੋ ਯੇ ਚ ਤੇ ਜਨਾਃ । ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਗੋਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੈਭ੍ਯੋ ਭੈषੀਃ ਸ਼ਤੌਦਨੇ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਸਾਈ, ਤੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣਗੇ; ਸਾਡੀ ਓਹੀ ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਡਰ।
ਵਸਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ ਮਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਾ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗੋਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਤਿ ਦ੍ਰਵ
ਵਸੂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਮਰੁਤ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਆਦਿਤਿਆ ਪਿੱਛੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣ। ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਮਨੁष੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਗੋਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਤਿਰਾਤ੍ਰਮਤਿ ਦ੍ਰਵ
ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣਗੇ। ਸਾਤਿਰਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਮਰੁਤੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ਼ਤੌਦਨਾਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ — ਆਕਾਸ਼, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਆਦਿਤਿਆ, ਮਰੁਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
{੩੦} ਘृਤਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀ ਸੁਭਗਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਾਨ੍ ਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਪਕ੍ਤਾਰਮਘ੍ਨ੍ਯੇ ਮਾ ਹਿਂਸੀਰ੍ਦਿਵਂ ਪ੍ਰੇਹਿ ਸ਼ਤੌਦਨੇ
ਘੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕਦੀ ਹੋਈ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਵੇਗੀ। ਹਾਨੀ ਰਹਿਤ, ਰਸੋਈਏ ਨੂੰ ਨਾ ਸਤਾਏ; ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਯੇ ਦੇਵਾ ਦਿਵਿषਦੋ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਸਦਸ਼੍ਚ ਯੇ ਯੇ ਚੇਮੇ ਭੂਮ੍ਯਾਮਧਿ । ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧੁਕ੍ਸ਼੍ਵ ਸਰ੍ਵਦਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰਥੋ ਮਧੁ
ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਿੰਨੀ।
ਯਤ੍ਤੇ ਸ਼ਿਰੋ ਯਤ੍ਤੇ ਮੁਖਂ ਯੌ ਕਰ੍ਣੌ ਯੇ ਚ ਤੇ ਹਨੂ । ਆਮਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰਥੋ ਮਧੁ
ਤੇਰਾ ਸਿਰ, ਤੇਰਾ ਮੂੰਹ, ਦੋ ਕੰਨ, ਤੇਰੇ ਜਬੜੇ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਿੰਨ।
ਯੌ ਤ ਓष੍ਠੌ ਯੇ ਨਾਸਿਕੇ ਯੇ ਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਯੇ ਚ ਤੇऽਕ੍ਸ਼ਿਣੀ । ਆਮਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰਥੋ ਮਧੁ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਹੋਠ, ਨੱਕ, ਸਿੰਗ ਤੇ ਦੋ ਅੱਖਾਂ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਿੰਨ।
ਯਤ੍ਤੇ ਕ੍ਲੋਮਾ ਯਦ੍ਧृਦਯਂ ਪੁਰੀਤਤ੍ਸਹਕਣ੍ਠਿਕਾ । ਆਮਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਦੁਹ੍ਰਤਾਂ ਦਾਤ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰਥੋ ਮਧੁ
ਤੇਰੀ ਪਲੀਹਾ, ਦਿਲ, ਫੇਫੜੇ ਤੇ ਗਲਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਤੇ ਸ਼ਹਦ ਦਿੰਨ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਜਾਯਮਾਨਾਯੈ ਜਾਤਾਯਾ ਉਤ ਤੇ ਨਮਃ । ਬਾਲੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਫੇਭ੍ਯੋ ਰੂਪਾਯਾਘ੍ਨ੍ਯੇ ਤੇ ਨਮਃ
ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੇਰੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਤੇਰੇ ਖੁਰਾਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸੋਹਣੀ ਅਕਲ ਨੂੰ, ਹਾਨੀ ਰਹਿਤ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਵਤਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਾਵਤਃ । ਸ਼ਿਰੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸ ਵਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍
ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਨਿਕਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਹਂ ਸਪ੍ਤ ਪ੍ਰਵਤਃ ਸਪ੍ਤ ਵੇਦ ਪਰਾਵਤਃ । ਸ਼ਿਰੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਹਂ ਵੇਦ ਸੋਮਂ ਚਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਮੈਂ ਸੱਤ ਰਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸੱਤ ਨਿਕਾਸਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਯਜਨ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਯਯਾ ਦ੍ਯੌਰ੍ਯਯਾ ਪृਥਿਵੀ ਯਯਾਪੋ ਗੁਪਿਤਾ ਇਮਾਃ । ਵਸ਼ਾਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਚ੍ਛਾਵਦਾਮਸਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਅਕਾਸ਼, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਸੀਸ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਤਂ ਕਂਸਾਃ ਸ਼ਤਂ ਦੋਗ੍ਧਾਰਃ ਸ਼ਤਂ ਗੋਪ੍ਤਾਰੋ ਅਧਿ ਪृष੍ਠੇ ਅਸ੍ਯਾਃ । ਯੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਣਨ੍ਤਿ ਤੇ ਵਸ਼ਾਂ ਵਿਦੁਰੇਕਧਾ
ਇਸ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਸੌ ਭਾਂਡੇ, ਸੌ ਦੁਧ ਪਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸੌ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲਿਆ, ਉਹ ਗਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞਪਦੀਰਾਕ੍ਸ਼ੀਰਾ ਸ੍ਵਧਾਪ੍ਰਾਣਾ ਮਹੀਲੁਕਾ । ਵਸ਼ਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਪਤ੍ਨੀ ਦੇਵਾਁ ਅਪ੍ਯੇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਯਜਨ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਸਵਧਾ ਇਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹੈ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ; ਗਾਂ, ਪਰਜਨਯ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦਨੁ ਸੋਮੋ ਵਸ਼ੇ ਤ੍ਵਾ । ਊਧਸ੍ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯੁਤਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤਨਾ ਵਸ਼ੇ
ਅਗਨਿ ਤੇ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਗਾਂ; ਪਰਜਨਯ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਥਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੇਰਾ ਸਤਨ ਹੈ, ਗਾਂ।
ਅਪਸ੍ਤ੍ਵਂ ਧੁਕ੍ਸ਼ੇ ਪ੍ਰਥਮਾ ਉਰ੍ਵਰਾ ਅਪਰਾ ਵਸ਼ੇ । ਤृਤੀਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਧੁਕ੍ਸ਼ੇऽਨ੍ਨਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਸ਼ੇ ਤ੍ਵਮ੍
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਧ ਪਿਲਾਇਆ, ਫਿਰ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਗਾਂ; ਤੀਜੇ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਧ ਦਿੱਤਾ—ਅਨਾਜ ਤੇ ਦੁਧ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਯਦਾਦਿਤ੍ਯੈਰ੍ਹੂਯਮਾਨੋਪਾਤਿष੍ਠ ऋਤਵਰਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮਂ ਤ੍ਵਾਪਾਯਯਦ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਤੂੰ ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪਿਲਾਇਆ, ਗਾਂ।
ਯਦਨੂਚੀਨ੍ਦ੍ਰਮੈਰਾਤ੍ਤ੍ਵਾ ऋषਭੋऽਹ੍ਵਯਤ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੇ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਪਯਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਹਰਦ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਅਨੂਚੀ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਬਲਦ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਤੇਰਾ ਦੁਧ ਲੈ ਗਿਆ, ਗਾਂ।
{੩੩} ਯਤ੍ਤੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਧਨਪਤਿਰਾ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਹਰਦ੍ਵਸ਼ੇ । ਇਦਂ ਤਦਦ੍ਯ ਨਾਕਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਜਦੋਂ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਦੁਧ ਲੈ ਲਿਆ, ਗਾਂ, ਇਹ ਅੱਜ ਤਿੰਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਪਾਤ੍ਰੇषੁ ਤਂ ਸੋਮਮਾ ਦੇਵ੍ਯਹਰਦ੍ਵਸ਼ਾ । ਅਥਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਰ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਬਰ੍ਹਿष੍ਯਾਸ੍ਤ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ
ਤਿੰਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਗਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੋਮ ਲਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਅਥਰਵਣ, ਦীক্ষਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੁਸ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਸਂ ਹਿ ਸੋਮੇਨਾਗਤ ਸਮੁ ਸਰ੍ਵੇਣ ਪਦ੍ਵਤਾ । ਵਸ਼ਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯष੍ਠਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਕਲਿਭਿਃ ਸਹ
ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਈ; ਗਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਲੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਸਂ ਹਿ ਵਾਤੇਨਾਗਤ ਸਮੁ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪਤਤ੍ਰਿਭਿਃ । ਵਸ਼ਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਨृਤ੍ਯਦृਚਃ ਸਾਮਾਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਹਵਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਈ; ਗਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੱਚੀ, ਰਿਗ ਤੇ ਸਾਮ ਮੰਤ੍ਰ ਲੈ ਕੇ।
ਸਂ ਹਿ ਸੂਰ੍ਯੇਣਾਗਤ ਸਮੁ ਸਰ੍ਵੇਣ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਵਸ਼ਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਤ੍ਯਖ੍ਯਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਬਿਭ੍ਰਤੀ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੀ ਨਜ਼ਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਈ; ਗਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ, ਚੰਗੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਲੈ ਕੇ।