ਸਹਮਾਨੇਯਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਪृਸ਼੍ਨਿਪਰ੍ਣ੍ਯਜਾਯਤ । ਤਯਾਹਂ ਦੁਰ੍ਣਾਮ੍ਨਾਂ ਸ਼ਿਰੋ ਵृਸ਼੍ਚਾਮਿ ਸ਼ਕੁਨੇਰਿਵ
ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਪਰਨੀ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਮੰਦੇ ਨਾਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰਾਯਮਸृਕ੍ਪਾਵਾਨਂ ਯਸ਼੍ਚ ਸ੍ਫਾਤਿਂ ਜਿਹੀਰ੍षਤਿ । ਗਰ੍ਭਾਦਂ ਕਣ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਯ ਪृਸ਼੍ਨਿਪਰ੍ਣਿ ਸਹਸ੍ਵ ਚ
ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੂਨ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੂਜਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ। ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਪਰਨੀ, ਗਰਭ ਤੋਂ ਕਣਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਾਲੀ ਹੋ।
ਗਿਰਿਮੇਨਾਮਾ ਵੇਸ਼ਯ ਕਣ੍ਵਾਨ੍ ਜੀਵਿਤਯੋਪਨਾਨ੍ । ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦੇਵਿ ਪृਸ਼੍ਨਿਪਰ੍ਣ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵਾਨੁਦਹਨ੍ਨ੍ ਇਹਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਉਹ ਕਣਵਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨਿਪਰਨੀ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ।
ਪਰਾਚ ਏਨਾਨ੍ ਪ੍ਰ ਣੁਦ ਕਣ੍ਵਾਨ੍ ਜੀਵਿਤਯੋਪਨਾਨ੍ । ਤਮਾਂਸਿ ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੋ ਅਜੀਗਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਕਣਵਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ। ਜਿੱਥੇ ਹਨੇਰਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਏਹ ਯਨ੍ਤੁ ਪਸ਼ਵੋ ਯੇ ਪਰੇਯੁਰ੍ਵਾਯੁਰ੍ਯੇषਾਂ ਸਹਚਾਰਂ ਜੁਜੋष । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਯੇषਾਂ ਰੂਪਧੇਯਾਨਿ ਵੇਦਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਤਾਨ੍ ਗੋष੍ਠੇ ਸਵਿਤਾ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ
ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਣ, ਜੋ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹਵਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ। ਤਵਸ਼ਟਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਸਵਿਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇ।
ਇਮਂ ਗੋष੍ਠਂ ਪਸ਼ਵਃ ਸਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰਾ ਨਯਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ । ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਨਯਤ੍ਵਾਗ੍ਰਮੇषਾਮਾਜਗ੍ਮੁषੋ ਅਨੁਮਤੇ ਨਿ ਯਚ੍ਛ
ਇਹ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇ। ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਆਵੇ; ਅਨੁਮਤੀ, ਆਏ ਹੋਏ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਵੇ।
ਸਂ ਸਂ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਪਸ਼ਵਃ ਸਮਸ਼੍ਵਾਃ ਸਮੁ ਪੂਰੁषਾਃ । ਸਂ ਧਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾ ਸ੍ਫਾਤਿਃ ਸਂਸ੍ਰਾਵ੍ਯੇਣ ਹਵਿषਾ ਜੁਹੋਮਿ
ਪਸ਼ੂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਜਿਤਨਾ ਧਾਣਾ ਹੈ, ਵਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਹ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂ ਸਿਞ੍ਚਾਮਿ ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਮਾਜ੍ਯੇਨ ਬਲਂ ਰਸਮ੍ । ਸਂਸਿਕ੍ਤਾ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵੀਰਾ ਧ੍ਰੁਵਾ ਗਾਵੋ ਮਯਿ ਗੋਪਤੌ
ਮੈਂ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਘੀ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਤੇ ਰਸ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੰਝ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ; ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਂ ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹੇਠ ਸਥਿਰ ਹਨ।
ਆ ਹਰਾਮਿ ਗਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮਾਹਾਰ੍षਂ ਧਾਨ੍ਯਂ ਰਸਮ੍ । ਆਹृਤਾ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਵੀਰਾ ਆ ਪਤ੍ਨੀਰਿਦਮਸ੍ਤਕਮ੍
ਮੈਂ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲਿਆ, ਧਾਣੇ ਦਾ ਰਸ ਲਿਆ। ਸਾਡੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਲਿਆ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਹਨ; ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੈ।
ਨੇਚ੍ਛਤ੍ਰੁਃ ਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਜਯਾਤਿ ਸਹਮਾਨਾਭਿਭੂਰਸਿ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਾਸ਼ੋ ਜਹ੍ਯਰਸਾਨ੍ ਕृਣ੍ਵੋषਧੇ
ਵੈਰੀ ਨੁੱਕਾ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ; ਤੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਸਹਿਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਔਸ਼ਧੀ, ਵਾਪਸੀ ਨੁੱਕਾ ਨੁੱਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦਤ੍ਸੂਕਰਸ੍ਤ੍ਵਾਖਨਨ੍ ਨਸਾ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਾਸ਼ੋ ਜਹ੍ਯਰਸਾਨ੍ ਕृਣ੍ਵੋषਧੇ
ਬਾਜ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਸੂਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਖੋਦਿਆ। ਔਸ਼ਧੀ, ਵਾਪਸੀ ਨੁੱਕਾ ਨੁੱਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹ ਚਕ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾ ਬਾਹਾਵਸੁਰੇਭ੍ਯ ਸ੍ਤਰੀਤਵੇ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਾਸ਼ੋ ਜਹ੍ਯਰਸਾਨ੍ ਕृਣ੍ਵੋषਧੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ। ਔਸ਼ਧੀ, ਵਾਪਸੀ ਨੁੱਕਾ ਨੁੱਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਪਾਟਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵ੍ਯਾਸ਼੍ਨਾਦਸੁਰੇਭ੍ਯ ਸ੍ਤਰੀਤਵੇ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਾਸ਼ੋ ਜਹ੍ਯਰਸਾਨ੍ ਕृਣ੍ਵੋषਧੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਟਾ ਪੌਦਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਲਈ ਖਾਧਾ। ਔਸ਼ਧੀ, ਵਾਪਸੀ ਨੁੱਕਾ ਨੁੱਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਤਯਾਹਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਤ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਾਲਾਵृਕਾਮਿਵ । ਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਾਸ਼ੋ ਜਹ੍ਯਰਸਾਨ੍ ਕृਣ੍ਵੋषਧੇ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਾਲਾਵ੍ਰਿਕਾ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਔਸ਼ਧੀ, ਵਾਪਸੀ ਨੁੱਕਾ ਨੁੱਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਰੁਦ੍ਰ ਜਲਾषਭੇषਜ ਨੀਲਸ਼ਿਖਣ੍ਡ ਕਰ੍ਮਕृਤ੍। ਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਾਸ਼ੋ ਜਹ੍ਯਰਸਾਨ੍ ਕृਣ੍ਵੋषਧੇ
ਰੁਦ੍ਰਾ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਨੀਲਾ ਚੋਟੀ ਵਾਲਾ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਔਸ਼ਧੀ, ਵਾਪਸੀ ਨੁੱਕਾ ਨੁੱਕਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ ਤੇ ਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਜਹਿ ਯੋ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਦਾਸਤਿ । ਅਧਿ ਨੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤਿਭਿਃ ਪ੍ਰਾਸ਼ਿ ਮਾਮੁਤ੍ਤਰਂ ਕृਧਿ
ਉਸ ਦਾ ਨੁੱਕਾ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇੰਦਰ। ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਆਖ। ਨੁੱਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਧੀਆ ਕਰ।
ਤੁਭ੍ਯਮੇਵ ਜਰਿਮਨ੍ ਵਰ੍ਧਤਾਮਯਂ ਮੇਮਮਨ੍ਯੇ ਮृਤ੍ਯਵੋ ਹਿਂਸਿषੁਃ ਸ਼ਤਂ ਯੇ । ਮਾਤੇਵ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਨਾ ਉਪਸ੍ਥੇ ਮਿਤ੍ਰ ਏਨਂ ਮਿਤ੍ਰਿਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੇਵਲ ਬੁੜਾਪਾ ਵਧੇ, ਇਹ ਰੋਗ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੌ ਦੇ ਗਿਣੇ। ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮਿਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਬਚਾਏ, ਨਾ ਕਿ ਵੈਰੀ।
ਮਿਤ੍ਰ ਏਨਂ ਵਰੁਣੋ ਵਾ ਰਿਸ਼ਾਦਾ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृਣੁਤਾਂ ਸਂਵਿਦਾਨੌ । ਤਦਗ੍ਨਿਰ੍ਹੋਤਾ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾ ਵਿਵਕ੍ਤਿ
ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਦਾ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਉਸ ਲਈ ਬੁੜਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ। ਅੱਗ, ਜੋ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੀਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਾਂ ਯੇ ਜਾਤਾ ਉਤ ਵਾ ਯੇ ਜਨਿਤ੍ਰਾਃ । ਮੇਮਂ ਪ੍ਰਾਣੋ ਹਾਸੀਨ੍ ਮੋ ਅਪਾਨੋ ਮੇਮਂ ਮਿਤ੍ਰਾ ਵਧਿषੁਰ੍ਮੋ ਅਮਿਤ੍ਰਾਃ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਜਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਬਚੀ ਰਹੇ, ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਾਣ ਨਾ ਛੱਡੇ; ਮੇਰੇ ਮਿਤਰ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰਨ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰੀ।
ਦ੍ਯੌष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਾ ਪृਥਿਵੀ ਮਾਤਾ ਜਰਾਮृਤ੍ਯੁਂ ਕृਣੁਤਾਂ ਸਂਵਿਦਾਨੇ । ਯਥਾ ਜੀਵਾ ਅਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥੇ ਪ੍ਰਾਣਾਪਾਨਾਭ੍ਯਾਂ ਗੁਪਿਤਃ ਸ਼ਤਂ ਹਿਮਾਃ
ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬੁੜਾਪਾ ਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ। ਜਿਵੇਂ ਆਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਅਪਾਨ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਕੇ, ਕੋਈ ਸੌ ਜੜ੍ਹੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ।
ਇਮਮਗ੍ਨੇ ਆਯੁषੇ ਵਰ੍ਚਸੇ ਨਯ ਪ੍ਰਿਯਂ ਰੇਤੋ ਵਰੁਣ ਮਿਤ੍ਰ ਰਾਜਨ੍ । ਮਾਤੇਵਾਸ੍ਮਾ ਅਦਿਤੇ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਜਰਦष੍ਟਿਰ੍ਯਥਾਸਤ੍
ਅੱਗ, ਇਸ ਪਿਆਰੇ ਬੀਜ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਤੇ ਚਮਕ ਲਈ ਲੈ ਚੱਲ; ਵਰੁਣ, ਮਿਤਰ, ਰਾਜਾ, ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਆਦਿਤੀ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਮਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਿਓ।
ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਰਸੇ ਦੇਵਾ ਭਗਸ੍ਯ ਤਨ੍ਵੋ ਬਲੇ । ਆਯੁष੍ਯਮਸ੍ਮਾ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਵਰ੍ਚ ਆ ਧਾਦ੍ਬृਹਸ੍ਪਤਿਃ
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਸ ਤੋਂ, ਭਾਗ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ, ਅੱਗ, ਸੂਰਜ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਚਮਕ ਦੇਣ।
ਆਯੁਰਸ੍ਮੈ ਧੇਹਿ ਜਾਤਵੇਦਃ ਪ੍ਰਜਾਂ ਤ੍ਵष੍ਟਰਧਿਨਿਧੇਹਿ ਅਸ੍ਮੈ । ਰਾਯਸ੍ਪੋषਂ ਸਵਿਤਰਾ ਸੁਵਾਸ੍ਮੈ ਸ਼ਤਂ ਜੀਵਾਤਿ ਸ਼ਰਦਸ੍ਤਵਾਯਮ੍
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੇ; ਤਵਸ਼ਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ। ਸਵਿਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ; ਉਹ ਸੌ ਪਤਝੜ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਣ ਊਰ੍ਜਮੁਤ ਸੌਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਧਤ੍ਤਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਸਚੇਤਸੌ । ਜਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਸਹਸਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕृਣ੍ਵਾਨੋ ਅਨ੍ਯਾਨ੍ ਅਧਰਾਨ੍ਤ੍ਸਪਤ੍ਨਾਨ੍
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ, ਚੰਗੀ ਸੰਤਾਨ, ਸਮਝ, ਧਨ ਤੇ ਬੁਝ ਦੇਵੋ। ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਖੇਤਾਂ ਜਿੱਤੋ, ਹੋਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿਓ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰੁਣੇਨ ਸ਼ਿष੍ਟੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰੁਗ੍ਰਃ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਨੋ ਆਗਨ੍ । ਏष ਵਾਂ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਉਪਸ੍ਥੇ ਮਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਨ੍ ਮਾ ਤृषਤ੍
ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ, ਵਰੁਣ ਵੱਲੋਂ ਸਿਖਾਇਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜਿਆ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਭੁੱਖਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਪਿਆਸਾ।
ਊਰ੍ਜਮਸ੍ਮਾ ਊਰ੍ਜਸ੍ਵਤੀ ਧਤ੍ਤਂ ਪਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਪਯਸ੍ਵਤੀ ਧਤ੍ਤਮ੍ । ਊਰ੍ਜਮਸ੍ਮੈ ਦ੍ਯਾਵਪृਥਿਵੀ ਅਧਾਤਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਰੁਤ ਊਰ੍ਜਮਾਪਃ
ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ; ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦੇ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਰੁਤ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇਣ।
ਸ਼ਿਵਾਭਿष੍ਟੇ ਹृਦਯਂ ਤਰ੍ਪਯਾਮ੍ਯਨਮੀਵੋ ਮੋਦਿषੀष੍ਠਾਃ ਸੁਵਰ੍ਚਾਃ । ਸਵਾਸਿਨੌ ਪਿਬਤਾਂ ਮਨ੍ਥਮੇਤਮਸ਼੍ਵਿਨੋ ਰੂਪਂ ਪਰਿਧਾਯ ਮਾਯਾਮ੍
ਚੰਗੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਿਲ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਰੋਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਹੋ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਇਹ ਮਥਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਨ ਪੀਓ, ਆਪਣਾ ਜਾਦੂਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਤਾਂ ਸਸृਜੇ ਵਿਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਰ ਊਰ੍ਜਾਂ ਸ੍ਵਧਾਮਜਰਾਂ ਸਾ ਤ ਏषਾ । ਤਯਾ ਤ੍ਵਂ ਜੀਵ ਸ਼ਰਦਃ ਸੁਵਰ੍ਚਾ ਮਾ ਤ ਆ ਸੁਸ੍ਰੋਦ੍ਭਿषਜਸ੍ਤੇ ਅਕ੍ਰਨ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੋਸ਼ਣ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੋ ਬੁੜਾਪਾ ਰਹਿਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ, ਪਤਝੜਾਂ ਵਿਚ ਜੀਊਂਦੇ ਰਹੋ, ਚਮਕਦਾਰ; ਮੰਦੇ ਵੈਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।
ਯਥੇਦਂ ਭੂਮ੍ਯਾ ਅਧਿ ਤृਣਂ ਵਾਤੋ ਮਥਾਯਤਿ । ਏਵਾ ਮਥ੍ਨਾਮਿ ਤੇ ਮਨੋ ਯਥਾ ਮਾਂ ਕਾਮਿਨ੍ਯਸੋ ਯਥਾ ਮਨ੍ ਨਾਪਗਾ ਅਸਃ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਾਹ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਸਂ ਚੇਨ੍ ਨਯਾਥੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਕਾਮਿਨਾ ਸਂ ਚ ਵਕ੍ਸ਼ਥਃ । ਸਂ ਵਾਂ ਭਗਾਸੋ ਅਗ੍ਮਤ ਸਂ ਚਿਤ੍ਤਾਨਿ ਸਮੁ ਵ੍ਰਤਾ
ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਓ। ਭਾਗ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਵਚਨ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ।