ਬਾਲਾਦੇਕਮਣੀਯਸ੍ਕਮੁਤੈਕਂ ਨੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਪਰਿष੍ਵਜੀਯਸੀ ਦੇਵਤਾ ਸਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਦੇਵੀ, ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯਜਰਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮृਤਾ ਗृਹੇ । ਯਸ੍ਮੈ ਕृਤਾ ਸ਼ਯੇ ਸ ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਜਜਾਰ ਸਃ
ਇਹ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਅਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕੁਮਾਰ ਉਤ ਵਾ ਕੁਮਾਰੀ॥ ਤ੍ਵਂ ਜੀਰ੍ਣੋ ਦਣ੍ਡੇਨ ਵਞ੍ਚਸਿ ਤ੍ਵਂ ਜਾਤੋ ਭਵਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਤੂੰ ਔਰਤ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਰਦ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੁੰਡਾ ਹੈਂ ਤੇ ਕੁੜੀ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੈਂ ਜੋ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤੈषਾਂ ਪਿਤੋਤ ਵਾ ਪੁਤ੍ਰ ਏषਾਮੁਤੈषਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠ ਉਤ ਵਾ ਕਨਿष੍ਠਃ । ਏਕੋ ਹ ਦੇਵੋ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਃ ਸ ਉ ਗਰ੍ਭੇ ਅਨ੍ਤਃ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵੀ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈਂ। ਇਕ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਮੁਦਚਤਿ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸਿਚ੍ਯਤੇ । ਉਤੋ ਤਦਦ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਨ ਪੂਰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਜਾਣੀਏ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਸਨਤ੍ਨੀ ਸਨਮੇਵ ਜਾਤੈषਾ ਪੁਰਾਣੀ ਪਰਿ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ । ਮਹੀ ਦੇਵ੍ਯੁषਸੋ ਵਿਭਾਤੀ ਸੈਕੇਨੈਕੇਨ ਮਿषਤਾ ਵਿ ਚष੍ਟੇ
ਇਹ ਸਦੀਵੀ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਗਈ, ਪੁਰਾਣੀ। ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ਼ਾ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
{੨੮} ਅਵਿਰ੍ਵੈ ਨਾਮ ਦੇਵਤਰ੍ਤੇਨਾਸ੍ਤੇ ਪਰੀਵृਤਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣੇਮੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਹਰਿਤਾ ਹਰਿਤਸ੍ਰਜਃ
ਅਵਿਰਵੈ ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਰੇ ਹਨ, ਹਰੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਵ੍ਯਂ ਨ ਮਮਾਰ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਵੇਖੋ: ਉਹ ਨਾ ਮਰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਬੁੱਢੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪੂਰ੍ਵੇਣੇषਿਤਾ ਵਾਚਸ੍ਤਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਥਾਯਥਮ੍ । ਵਦਨ੍ਤੀਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਦਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਹਤ੍
ਅਜੋਕੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਰਾ ਨਾਭਾਵਿਵ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਅਪਾਂ ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਪृਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਤਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਹਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਹੀਏ ਦੀ ਨਾਭ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਲ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯੇਭਿਰ੍ਵਾਤ ਇषਿਤਃ ਪ੍ਰਵਾਤਿ ਯੇ ਦਦਨ੍ਤੇ ਪਞ੍ਚ ਦਿਸ਼ਃ ਸਧ੍ਰੀਚੀਃ । ਯ ਆਹੁਤਿਮਤ੍ਯਮਨ੍ਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾ ਅਪਾਂ ਨੇਤਾਰਃ ਕਤਮੇ ਤ ਆਸਨ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹਵਾ ਚਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਦਿਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਹੁਤੀ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ, ਜਲ ਦੇ ਨੇਤਾ—ਉਹ ਕੌਣ ਸਨ?
ਇਮਾਮੇषਾਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਸ੍ਤ ਏਕੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰ੍ਯੇਕੋ ਬਭੂਵ । ਦਿਵਮੇषਾਂ ਦਦਤੇ ਯੋ ਵਿਧਰ੍ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਆਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੇਕੇ
ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਸੂਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਓਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਃ । ਸੂਤ੍ਰਂ ਸੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਸ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਉਹ ਤੰਤੁ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੀਵ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਤੰਤੁ ਦਾ ਤੰਤੁ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਵੇਦਾਹਂ ਸੂਤ੍ਰਂ ਵਿਤਤਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਓਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਇਮਾਃ । ਸੂਤ੍ਰਂ ਸੂਤ੍ਰਸ੍ਯਾਹਂ ਵੇਦਾਥੋ ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਹਦ੍
ਮੈਂ ਉਹ ਤੰਤੁ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਜੀਵ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੰਤੁ ਦਾ ਤੰਤੁ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਯਦਨ੍ਤਰਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਗ੍ਨਿਰੈਤ੍ਪ੍ਰਦਹਨ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਦਾਵ੍ਯਃ । ਯਤ੍ਰਾਤਿष੍ਠਨ੍ਨ੍ ਏਕਪਤ੍ਨੀਃ ਪਰਸ੍ਤਾਤ੍ਕ੍ਵੇਵਾਸੀਨ੍ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਤਦਾਨੀਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾੜਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਰੇ—ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ?
ਅਪ੍ਸ੍ਵਾਸੀਨ੍ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਦੇਵਾਃ ਸਲਿਲਾਨ੍ਯਾਸਨ੍॥ ਬृਹਨ੍ ਹ ਤਸ੍ਥੌ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਃ ਪਵਮਾਨੋ ਹਰਿਤ ਆ ਵਿਵੇਸ਼
ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਂ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਏ। ਵੱਡਾ ਰਾਜਸ ਦਾ ਮਾਪ ਬਣ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣੇਵ ਗਯਤ੍ਰੀਮਮृਤੇऽਧਿ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ । ਸਾਮ੍ਨਾ ਯੇ ਸਾਮ ਸਂਵਿਦੁਰਜਸ੍ਤਦ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਕ੍ਵ
ਉਹ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਅਮਰ ਗਾਯਤਰੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ; ਜੋ ਸਾਮ ਨਾਲ ਸਾਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦਿਸਾ ਵੇਖੀ—ਕਿੱਥੇ?
ਨਿਵੇਸ਼ਨਃ ਸਂਗਮਨੋ ਵਸੂਨਾਂ ਦੇਵ ਇਵ ਸਵਿਤਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਰੇ ਧਨਾਨਾਮ੍
ਖਜਾਨਿਆਂ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ, ਮਿਲਣ ਦੀ ਥਾਂ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਸਵਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ; ਇੰਦਰ ਧਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਂ ਨਵਦ੍ਵਾਰਂ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗੁਣੇਭਿਰਾਵृਤਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਵਤ੍ਤਦ੍ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਦੋ ਵਿਦੁਃ
ਨੌ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਮਲ, ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਡਾ ਆਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਧੀਰੋ ਅਮृਤਃ ਸ੍ਵਯਂਭੂ ਰਸੇਨ ਤृਪ੍ਤੋ ਨ ਕੁਤਸ਼੍ਚਨੋਨਃ । ਤਮੇਵ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਬਿਭਾਯ ਮृਤ੍ਯੋਰਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧੀਰਮਜਰਂ ਯੁਵਾਨਮ੍
ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਡਿੱਗਾ ਰਹਿਤ, ਅਮਰ, ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਸਾਰ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ, ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦਾ: ਆਤਮਾ ਡਿੱਗਾ, ਬੁਢਾ ਰਹਿਤ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ।
ਅਘਾਯਤਾਮਪਿ ਨਹ੍ਯਾ ਮੁਖਾਨਿ ਸਪਤ੍ਨੇषੁ ਵਜ੍ਰਮਰ੍ਪਯੈਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਸ਼ਤੌਦਨਾ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਘ੍ਨੀ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਗਾਤੁਃ
ਸਾਡੀ ਜੀਭ ਬੁਰਾ ਨਾ ਬੋਲੇ; ਵਜਰ ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪਵੇ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਪਹਿਲਾ, ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੈਰੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਵੇਦਿष੍ਟੇ ਚਰ੍ਮ ਭਵਤੁ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਲੋਮਾਨਿ ਯਾਨਿ ਤੇ । ਏषਾ ਤ੍ਵਾ ਰਸ਼ਨਾਗ੍ਰਭੀਦ੍ਗ੍ਰਾਵਾ ਤ੍ਵੈषੋऽਧਿ ਨृਤ੍ਯਤੁ
ਤੇਰਾ ਚਮੜਾ ਵੇਦੀ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਕੁਸ਼ਾ ਬਣਨ। ਇਹ ਰੱਸੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੰਨਣ ਲਈ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਪੱਥਰ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤੇ ਨੱਚੇ।
ਬਾਲਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਸ਼ਣੀਃ ਸਨ੍ਤੁ ਜਿਹ੍ਵਾ ਸਂ ਮਾਰ੍ष੍ਟੁ ਅਘ੍ਨ੍ਯੇ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾ ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਿਯਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰੇਹਿ ਸ਼ਤੌਦਨੇ
ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਛਿੜਕਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਜੀਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ, ਹਾਨੀ ਰਹਿਤ। ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨ ਯੋਗ ਬਣ ਕੇ, ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਚੜ੍ਹ ਜਾ।
ਯਃ ਸ਼ਤੌਦਨਾਂ ਪਚਤਿ ਕਾਮਪ੍ਰੇਣ ਸ ਕਲ੍ਪਤੇ । ਪ੍ਰੀਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ऋਤ੍ਵਿਜਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਨ੍ਤਿ ਯਥਾਯਥਮ੍
ਜੋ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਪਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯੋਗ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾ ਰੋਹਤਿ ਯਤ੍ਰਾਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਦਿਵਃ । ਅਪੂਪਨਾਭਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ਼ਤੌਦਨਾਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇ ਕੇ, ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਗਮ ਸਵਰਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਾਂਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ਼ਤੌਦਨਾਮ੍
ਜੋ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ — ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੇ ਦੇਵਿ ਸ਼ਮਿਤਾਰਃ ਪਕ੍ਤਾਰੋ ਯੇ ਚ ਤੇ ਜਨਾਃ । ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਗੋਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੈਭ੍ਯੋ ਭੈषੀਃ ਸ਼ਤੌਦਨੇ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਕਸਾਈ, ਤੇਰੇ ਰਸੋਈਏ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣਗੇ; ਸਾਡੀ ਓਹੀ ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਡਰ।
ਵਸਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ ਮਰੁਤਸ੍ਤ੍ਵਾ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਗੋਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਤਿ ਦ੍ਰਵ
ਵਸੂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ, ਮਰੁਤ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਆਦਿਤਿਆ ਪਿੱਛੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣ। ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰੋ ਮਨੁष੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇ ਗੋਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਤਿਰਾਤ੍ਰਮਤਿ ਦ੍ਰਵ
ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਤੈਨੂੰ ਰੱਖਣਗੇ। ਸਾਤਿਰਾਤ੍ਰ ਨਾਲ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵਂ ਭੂਮਿਮਾਦਿਤ੍ਯਾਨ੍ ਮਰੁਤੋ ਦਿਸ਼ਃ । ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਆਪ੍ਨੋਤਿ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ਼ਤੌਦਨਾਮ੍
ਜੋ ਸੌ ਵਾਰ ਖਵਾਉਣ ਵਾਲੀ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ — ਆਕਾਸ਼, ਅਸਮਾਨ, ਧਰਤੀ, ਆਦਿਤਿਆ, ਮਰੁਤ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।