ਇਦਂ ਸਵਿਤਰ੍ਵਿ ਜਾਨੀਹਿ षਡ੍ਯਮਾ ਏਕ ਏਕਜਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਹਾਪਿਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤੇ ਯ ਏषਾਮੇਕ ਏਕਜਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ, ਹੇ ਸਵਿਤਾ: ਛੇ ਇਕੱਠੇ ਜਨਮਦੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮਿਆ; ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਟਿਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਆਵਿਃ ਸਨ੍ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾ ਜਰਨ੍ ਨਾਮ ਮਹਤ੍ਪਦਮ੍ । ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਸਰ੍ਵਮਾਰ੍ਪਿਤਮੇਜਤ੍ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਗੁਪਤ, ਪੁਰਾਤਨ, ਵੱਡਾ ਥਾਂ—ਉਥੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਹਿਲਦਾ, ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਥੰਭਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਏਕਚਕ੍ਰਂ ਵਰ੍ਤਤ ਏਕਨੇਮਿ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਪ੍ਰ ਪੁਰੋ ਨਿ ਪਸ਼੍ਚਾ । ਅਰ੍ਧੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਜਜਾਨ ਯਦਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਕ੍ਵ ਤਦ੍ਬਭੂਵ
ਇੱਕ ਚੱਕਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਗੇੜ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਪੋਕ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਪਞ੍ਚਵਾਹੀ ਵਹਤ੍ਯਗ੍ਰਮੇषਾਂ ਪ੍ਰष੍ਟਯੋ ਯੁਕ੍ਤਾ ਅਨੁਸਂਵਹਨ੍ਤਿ । ਅਯਾਤਮਸ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੇ ਨ ਯਾਤਂ ਪਰਂ ਨੇਦੀਯੋऽਵਰਂ ਦਵੀਯਃ
ਪੰਜ ਵਾਹਣਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋੜੇ ਲਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ, ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਨਾ ਜਾਂਦਾ; ਇੱਕ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ, ਦੂਜਾ ਦੂਰ ਨਹੀਂ।
ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਬਿਲਸ਼੍ਚਮਸ ਊਰ੍ਧ੍ਵਬੁਧ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਸ਼ੋ ਨਿਹਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍ । ਤਦਾਸਤ ऋषਯਃ ਸਪ੍ਤ ਸਾਕਂ ਯੇ ਅਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਮਹਤੋ ਬਭੂਵੁਃ
ਕਮਚਾ ਤਿਰਛਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਹੈ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਜੋ ਇਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਬਣੇ।
ਯਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਯਾ ਚ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਯੁਜ੍ਯਤੇ ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਃ । ਯਯਾ ਯਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਤਾਯਤੇ ਤਾਂ ਤ੍ਵਾ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕਤਮਾ ਸਰ੍ਚਾਮ੍
ਜੋ ਅੱਗੇ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਜੋੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯਜਨ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਹੜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਤ੍ਰ ਹੈ?
{੨੬} ਯਦੇਜਤਿ ਪਤਤਿ ਯਚ੍ਚ ਤਿष੍ਠਤਿ ਪ੍ਰਾਣਦਪ੍ਰਾਣਨ੍ ਨਿਮਿषਚ੍ਚ ਯਦ੍ਭੁਵਤ੍। ਤਦ੍ਦਾਧਾਰ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਤਤ੍ਸਂਭੂਯ ਭਵਤ੍ਯੇਕਮੇਵ
ਜੋ ਹਿਲਦਾ ਹੈ, ਉੱਡਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਜੋ ਪਲਕਾਂ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ, ਵਿਅਪਕ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ, ਉਹ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਮਿਲ ਕੇ ਇਹ ਇੱਕ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਨ੍ਤਂ ਵਿਤਤਂ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾਨਨ੍ਤਮਨ੍ਤਵਚ੍ਚਾ ਸਮਨ੍ਤੇ । ਤੇ ਨਾਕਪਾਲਸ਼੍ਚਰਤਿ ਵਿਚਿਨ੍ਵਨ੍ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਭੂਤਮੁਤ ਭਵ੍ਯਮਸ੍ਯ
ਅੰਤਹੀਨ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਤਹੀਨ, ਪਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੁਕਿਆ ਹੋਇਆ—ਉਹ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਖਵਾਲਾ, ਚਲਦਾ ਹੈ, ਖੋਜਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਇਸ ਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਸ਼੍ਚਰਤਿ ਗਰ੍ਭੇ ਅਨ੍ਤਰਦृਸ਼੍ਯਮਾਨੋ ਬਹੁਧਾ ਵਿ ਜਾਯਤੇ । ਅਰ੍ਧੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਭੁਵਨਂ ਜਜਾਨ ਯਦਸ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਕਤਮਃ ਸ ਕੇਤੁਃ
ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਧੇ ਦਾ ਕਿਹੜਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ?
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਭਰਨ੍ਤਮੁਦਕਂ ਕੁਮ੍ਭੇਨੇਵੋਦਹਾਰ੍ਯਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਨ ਸਰ੍ਵੇ ਮਨਸਾ ਵਿਦੁਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘੜਾ ਭਰ ਕੇ ਲਿਆਉਣਾ ਹੋਵੇ। ਸਭ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਭ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਦੂਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਵਸਤਿ ਦੂਰ ਊਨੇਨ ਹੀਯਤੇ । ਮਹਦ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮੈ ਬਲਿਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਭृਤੋ ਭਰਨ੍ਤਿ
ਉਹ ਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਦੂਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਘਾਟ ਨਾਲ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਤਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਉਦੇਤ੍ਯਸ੍ਤਂ ਯਤ੍ਰ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਦੇਵ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਤਦੁ ਨਾਤ੍ਯੇਤਿ ਕਿਂ ਚਨ
ਜਿਥੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਥੇ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਅਰ੍ਵਾਙ੍ਮਧ੍ਯ ਉਤ ਵਾ ਪੁਰਾਣਂ ਵੇਦਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਮਭਿਤੋ ਵਦਨ੍ਤਿ । ਆਦਿਤ੍ਯਮੇਵ ਤੇ ਪਰਿ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤ੍ਰਿਵृਤਂ ਚ ਹਂਸਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦਾ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਪੁਰਾਣੀ ਗਿਆਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਚਾਰ ਪਾਸੇ—ਉਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਦੂਜਾ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੰਸ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਾਹ੍ਣ੍ਯਂ ਵਿਯਤਾਵਸ੍ਯ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਹਰੇਰ੍ਹਂਸਸ੍ਯ ਪਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ । ਸ ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਉਰਸ੍ਯੁਪਦਦ੍ਯ ਸਂਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਯਾਤਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ
ਹਜ਼ਾਰ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਹੰਸ ਦੇ ਦੋ ਪੰਖ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਉੱਡ ਕੇ ਸਵਰਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਨੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ 'ਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯੇਨੋਰ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਪਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾਰ੍ਵਾਙ੍ਵਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਾਣੇਨ ਤਿਰ੍ਯਙ੍ਪ੍ਰਾਣਤਿ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਸਚਾਈ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਸਾਹ ਨਾਲ ਪਾਸੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਤੇ ਵਿਦ੍ਯਾਦਰਣੀ ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਮਥ੍ਯਤੇ ਵਸੁ । ਸ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮਨ੍ਯੇਤ ਸ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਤੇਰੇ ਦੋ ਅਰਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜਾਣੇ।
{੨੭} ਅਪਾਦਗ੍ਰੇ ਸਮਭਵਤ੍ਸੋ ਅਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵਰਾਭਰਤ੍। ਚਤੁष੍ਪਾਦ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੋਗ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਮਾਦਤ੍ਤ ਭੋਜਨਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮਿਆ, ਫਿਰ ਆਰੰਭ 'ਚ ਸੁਰ ਲਿਆ। ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਗਯੋਗ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਸਾਰਾ ਭੋਜਨ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲਿਆ।
ਭੋਗ੍ਯੋ ਭਵਦਥੋ ਅਨ੍ਨਮਦਦ੍ਬਹੁ । ਯੋ ਦੇਵਮੁਤ੍ਤਰਾਵਨ੍ਤਮੁਪਾਸਾਤੈ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਹ ਭੋਗਯੋਗ ਬਣਿਆ, ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ। ਜੋ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਤਮ ਤੇ ਪਾਰਲੇ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਨਾਤਨਮੇਨਮਾਹੁਰੁਤਾਦ੍ਯ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪੁਨਰ੍ਣਵਃ । ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰ ਜਾਯੇਤੇ ਅਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਯੋਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਨਵਾਂ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਹੈ।
ਸ਼ਤਂ ਸਹਸ੍ਰਮਯੁਤਂ ਨ੍ਯਰ੍ਬੁਦਮਸਂਖ੍ਯੇਯਂ ਸ੍ਵਮਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵਿष੍ਟਮ੍ । ਤਦਸ੍ਯ ਘ੍ਨਨ੍ਤ੍ਯਭਿਪਸ਼੍ਯਤ ਏਵ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਵੋ ਰੋਚਤੇष ਏਤਤ੍
ਇੱਕ ਸੌ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਇੱਕ ਕਰੋੜ—ਉਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਿੱਸੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਦੇਵਤਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਉਹ ਹੈ।
ਬਾਲਾਦੇਕਮਣੀਯਸ੍ਕਮੁਤੈਕਂ ਨੇਵ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਤਃ ਪਰਿष੍ਵਜੀਯਸੀ ਦੇਵਤਾ ਸਾ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜੋ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਦੇਵੀ, ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਕਲ੍ਯਾਣ੍ਯਜਰਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਮृਤਾ ਗृਹੇ । ਯਸ੍ਮੈ ਕृਤਾ ਸ਼ਯੇ ਸ ਯਸ਼੍ਚਕਾਰ ਜਜਾਰ ਸਃ
ਇਹ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੁਢਾਪਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੈ; ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਬਣਾਈ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਥੱਕ ਗਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤ੍ਵਂ ਪੁਮਾਨ੍ ਅਸਿ ਤ੍ਵਂ ਕੁਮਾਰ ਉਤ ਵਾ ਕੁਮਾਰੀ॥ ਤ੍ਵਂ ਜੀਰ੍ਣੋ ਦਣ੍ਡੇਨ ਵਞ੍ਚਸਿ ਤ੍ਵਂ ਜਾਤੋ ਭਵਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਤੂੰ ਔਰਤ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਰਦ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਮੁੰਡਾ ਹੈਂ ਤੇ ਕੁੜੀ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹੈਂ ਜੋ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਿਹਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਉਤੈषਾਂ ਪਿਤੋਤ ਵਾ ਪੁਤ੍ਰ ਏषਾਮੁਤੈषਾਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠ ਉਤ ਵਾ ਕਨਿष੍ਠਃ । ਏਕੋ ਹ ਦੇਵੋ ਮਨਸਿ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰਥਮੋ ਜਾਤਃ ਸ ਉ ਗਰ੍ਭੇ ਅਨ੍ਤਃ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਹੈਂ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵੀ; ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈਂ। ਇਕ ਹੀ ਪਰਮਾਤਮਾ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਿਆ, ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਪੂਰ੍ਣਮੁਦਚਤਿ ਪੂਰ੍ਣਂ ਪੂਰ੍ਣੇਨ ਸਿਚ੍ਯਤੇ । ਉਤੋ ਤਦਦ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਮ ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਪਰਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਪੂਰਨ ਤੋਂ ਪੂਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਪੂਰਨ ਪੂਰਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਜਾਣੀਏ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਸਨਤ੍ਨੀ ਸਨਮੇਵ ਜਾਤੈषਾ ਪੁਰਾਣੀ ਪਰਿ ਸਰ੍ਵਂ ਬਭੂਵ । ਮਹੀ ਦੇਵ੍ਯੁषਸੋ ਵਿਭਾਤੀ ਸੈਕੇਨੈਕੇਨ ਮਿषਤਾ ਵਿ ਚष੍ਟੇ
ਇਹ ਸਦੀਵੀ, ਸਦਾ ਨਵੀਂ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣ ਗਈ, ਪੁਰਾਣੀ। ਵੱਡੀ ਦੇਵੀ, ਉਸ਼ਾ, ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
{੨੮} ਅਵਿਰ੍ਵੈ ਨਾਮ ਦੇਵਤਰ੍ਤੇਨਾਸ੍ਤੇ ਪਰੀਵृਤਾ । ਤਸ੍ਯਾ ਰੂਪੇਣੇਮੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਹਰਿਤਾ ਹਰਿਤਸ੍ਰਜਃ
ਅਵਿਰਵੈ ਇਹ ਦੇਵੀ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਇਹ ਰੁੱਖ ਹਰੇ ਹਨ, ਹਰੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਂ ਨ ਜਹਾਤ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਨ੍ਤਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਵ੍ਯਂ ਨ ਮਮਾਰ ਨ ਜੀਰ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਛੱਡਦੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਨੇੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣਤਾ ਵੇਖੋ: ਉਹ ਨਾ ਮਰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਬੁੱਢੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਅਪੂਰ੍ਵੇਣੇषਿਤਾ ਵਾਚਸ੍ਤਾ ਵਦਨ੍ਤਿ ਯਥਾਯਥਮ੍ । ਵਦਨ੍ਤੀਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਤਦਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਮਹਤ੍
ਅਜੋਕੇ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਰਾ ਨਾਭਾਵਿਵ ਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਅਪਾਂ ਤ੍ਵਾ ਪੁष੍ਪਂ ਪृਛਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਤਨ੍ ਮਾਯਯਾ ਹਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਪਹੀਏ ਦੀ ਨਾਭ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਜਲ ਦਾ ਫੁੱਲ, ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਰਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।