ਯਥਾ ਦੇਵੇष੍ਵਮृਤਂ ਯਥੈषੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹਿਤਮ੍ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮੋ ਰਥੋ ਦੇਵਾਨਾਮਪਰੋ ਰਥੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਤृਤੀਯ ਇਤ੍। ਅਹੀਨਾਮਪਮਾ ਰਥ ਸ੍ਥਾਨੁਮਾਰਦਥਾਰ੍षਤ੍
ਪਹਿਲਾ ਰਥ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਰਥ ਵਰੁਣ ਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰਥ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਰਥ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਅਰਦਥਾ ਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਭਃ ਸ਼ੋਚਿਸ੍ਤਰੂਣਕਮਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਰਃ ਪਰੁषਸ੍ਯ ਵਾਰਃ । ਰਥਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧੁਰਮ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਕਰੜਾ ਵੀ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਰਥ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ।
ਅਵ ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਦਾ ਜਹਿ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਚਾਪਰੇਣ ਚ । ਉਦਪ੍ਲੁਤਮਿਵ ਦਾਰ੍ਵਹੀਨਾਮਰਸਂ ਵਿषਂ ਵਾਰੁਗ੍ਰਮ੍
ਸਫੈਦ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਰਂਘੁषੋ ਨਿਮਜ੍ਯੋਨ੍ਮਜ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਦਪ੍ਲੁਤਮਿਵ ਦਾਰ੍ਵਹੀਨਾਮਰਸਂ ਵਿषਂ ਵਾਰੁਗ੍ਰਮ੍
ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਡੁੱਬਦਾ ਤੇ ਉਭਰਦਾ, ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪੈਦ੍ਵੋ ਹਨ੍ਤਿ ਕਸਰ੍ਣੀਲਂ ਪੈਦ੍ਵਃ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਮੁਤਾਸਿਤਮ੍ । ਪੈਦ੍ਵੋ ਰਥਰ੍ਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰਃ ਸਂ ਬਿਭੇਦ ਪृਦਾਕ੍ਵਾਃ
ਪੈਦਵ ਕਾਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੈਦਵ ਸਫੈਦ ਤੇ ਸਲੇਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਪੈਦਵ ਰਥ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਸਿਰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪੈਦ੍ਵ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪ੍ਰਥਮੋऽਨੁ ਤ੍ਵਾ ਵਯਮੇਮਸਿ । ਅਹੀਨ੍ ਵ੍ਯਸ੍ਯਤਾਤ੍ਪਥੋ ਯੇਨ ਸ੍ਮਾ ਵਯਮੇਮਸਿ
ਪੈਦਵ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਅਸੀਂ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਪੈਦ੍ਵੋ ਅਜਾਯਤੇਦਮਸ੍ਯ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਇਮਾਨ੍ਯਰ੍ਵਤਃ ਪਦਾਹਿਘ੍ਨ੍ਯੋ ਵਾਜਿਨੀਵਤਃ
ਇਹ ਪੈਦਵ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ।
ਸਂਯਤਂ ਨ ਵਿ ष੍ਪਰਦ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਨ ਸਂ ਯਮਤ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਾਵਹੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਵੁਭਾਵਰਸਾ
ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੱਪ ਹਨ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਖ, ਦੋਵਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ।
ਅਰਸਾਸ ਇਹਾਹਯੋ ਯੇ ਅਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਦੂਰਕੇ । ਘਨੇਨ ਹਨ੍ਮਿ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਮਹਿਂ ਦਣ੍ਡੇਨਾਗਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਹਨ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਵਿਛੂ, ਸੱਪ, ਤੇ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਘਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਦਂ ਭੇषਜਮੁਭਯੋ ਸ੍ਵਜਸ੍ਯ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇऽਹਿਮਘਾਯਨ੍ਤਮਹਿਂ ਪੈਦ੍ਵੋ ਅਰਨ੍ਧਯਤ੍
ਇਹ ਬੁਰੇ ਸੱਪ ਲਈ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ, ਦੇਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸੀ ਲਈ ਵੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਦਵ ਨੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
{੧੦} ਪੈਦ੍ਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਹੇ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਧਾਮ੍ਨਃ । ਇਮੇ ਪਸ਼੍ਚਾ ਪृਦਾਕਵਃ ਪ੍ਰਦੀਧ੍ਯਤ ਆਸਤੇ
ਅਸੀਂ ਪੈਦਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਿੱਛੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਨष੍ਟਾਸਵੋ ਨष੍ਟਵਿषਾ ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਣਾ । ਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਘ੍ਨਿਮਾ ਵਯਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਹਤਾਸ੍ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਰਾਜਯੋ ਨਿਪਿष੍ਟਾਸਃ ਪृਦਾਕਵਃ । ਦਰ੍ਵਿਂ ਕਰਿਕ੍ਰਤਂ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਂ ਦਰ੍ਭੇष੍ਵਸਿਤਂ ਜਹਿ
ਮਾਰੇ ਗਏ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੀਸੇ ਗਏ। ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਮਾਰ, ਸਫੈਦ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਕੈਰਾਤਿਕਾ ਕੁਮਾਰਿਕਾ ਸਕਾ ਖਨਤਿ ਭੇषਜਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਯੀਭਿਰਭ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗਿਰੀਨਾਮੁਪ ਸਾਨੁषੁ
ਕਿਰਾਤ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖੁਰਪੀਆਂ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਖੋਦਦੀ ਹੈ।
ਆਯਮਗਨ੍ ਯੁਵਾ ਭਿषਕ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਹਾਪਰਾਜਿਤਃ । ਸ ਵੈ ਸ੍ਵਜਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭਨ ਉਭਯੋਰ੍ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ੍ਯ ਚ
ਜਵਾਨ ਹਕੀਮ ਆ ਗਿਆ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ, ਅਜੈਤ। ਉਹ ਦੇਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਛੂਆਂ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇऽਹਿਮਰਨ੍ਧਯਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ । ਵਾਤਾਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋਭਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਯੂ ਤੇ ਪਰਜਨਯ ਨੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇऽਹਿਮਰਨ੍ਧਯਤ੍ਪृਦਾਕੁਂ ਚ ਪृਦਾਕ੍ਵਮ੍ । ਸ੍ਵਜਂ ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਰਾਜਿਂ ਕਸਰ੍ਣੀਲਂ ਦਸ਼ੋਨਸਿਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਪ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਸੀ, ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ, ਕਾਲਾ, ਦਸ ਦੰਦ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਘਾਨ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਨਿਤਾਰਮਹੇ ਤਵ । ਤੇषਾਮੁ ਤृਹ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਕਃ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤੇषਾਮਸਦ੍ਰਸਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਜਣਨਹਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਸ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਸ ਨਹੀਂ ਸੀ?
ਸਂ ਹਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣ੍ਯਗ੍ਰਭਂ ਪੌਞ੍ਜਿष੍ਠ ਇਵ ਕਰ੍ਵਰਮ੍ । ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ਮਧ੍ਯਂ ਪਰੇਤ੍ਯ ਵ੍ਯਨਿਜਮਹੇਰ੍ਵਿषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੀਆਂ ਬੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੁੱਛੀ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਦਾ ਜ਼ਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।
ਅਹੀਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿषਂ ਪਰਾ ਵਹਨ੍ਤੁ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਹਤਾਸ੍ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਰਾਜਯੋ ਨਿਪਿष੍ਟਾਸਃ ਪृਦਾਕਵਃ
ਸਾਰੇ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਰ ਨਦੀਆਂ ਲੈ ਜਾਵਣ। ਮਾਰੇ ਹੋਏ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਚੁੱਕੇ, ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਚਰਚੇ ਹੋਏ।
{੧੧} ਓषਧੀਨਾਮਹਂ ਵृਣ ਉਰ੍ਵਰੀਰਿਵ ਸਾਧੁਯਾ । ਨਯਾਮ੍ਯਰ੍ਵਤੀਰਿਵਾਹੇ ਨਿਰੈਤੁ ਵਿषਮ੍
ਮੈਂ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ ਚੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮਾਹਰ ਘੋੜਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤਿਵੇਂ ਜ਼ਹਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯਦਗ੍ਨੌ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿषਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮੋषਧੀषੁ ਯਤ੍। ਕਾਨ੍ਦਾਵਿषਂ ਕਨਕ੍ਨਕਂ ਨਿਰੈਤ੍ਵੈਤੁ ਤੇ ਵਿषਮ੍
ਜੋ ਜ਼ਹਰ ਅੱਗ ਵਿਚ, ਸੂਰਜ ਵਿਚ, ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਜਾਂ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਕਾਂਦਾ ਤੇ ਕਨਕਨਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਰ ਵੀ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਜਾ ਓषਧਿਜਾ ਅਹੀਨਾਂ ਯੇ ਅਪ੍ਸੁਜਾ ਵਿਦ੍ਯੁਤ ਆਬਭੂਵੁਃ । ਯੇषਾਂ ਜਾਤਾਨਿ ਬਹੁਧਾ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸਰ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਨਮਸਾ ਵਿਧੇਮ
ਜੋ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਬੂਟੀਆਂ ਤੋਂ, ਸੱਪਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਤੌਦੀ ਨਾਮਾਸਿ ਕਨ੍ਯਾ ਘृਤਾਚੀ ਨਾਮ ਵਾ ਅਸਿ । ਅਧਸ੍ਪਦੇਨ ਤੇ ਪਦਮਾ ਦਦੇ ਵਿषਦੂषਣਮ੍
ਤੂੰ ਤੌਦੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਜ਼ਹਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ।
ਅਙ੍ਗਾਦਙ੍ਗਾਤ੍ਪ੍ਰ ਚ੍ਯਾਵਯ ਹृਦਯਂ ਪਰਿ ਵਰ੍ਜਯ । ਅਧਾ ਵਿषਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤੇਜੋऽਵਾਚੀਨਂ ਤਦੇਤੁ ਤੇ
ਹਰ ਅੰਗ ਤੋਂ ਅੰਗ ਵੱਲ ਜ਼ਹਰ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇ, ਦਿਲ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਦੂਰ ਕਰ। ਜ਼ਹਰ ਦੀ ਨੀਵੀਂ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।
ਆਰੇ ਅਭੂਦ੍ਵਿषਮਰੌਦ੍ਵਿषੇ ਵਿषਮਪ੍ਰਾਗਪਿ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿषਮਹੇਰ੍ਨਿਰਧਾਤ੍ਸੋਮੋ ਨਿਰਣਯੀਤ੍। ਦਂष੍ਟਾਰਮਨ੍ਵਗਾਦ੍ਵਿषਮਹਿਰਮृਤ
ਜ਼ਹਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜ਼ਹਰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਅੱਗ ਨੇ ਸੱਪ ਦਾ ਜ਼ਹਰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਸੋਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਜ਼ਹਰ ਦੰਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅਮਰਤਾ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲਂ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਮ੍ਣਂ ਸ੍ਥ । ਜਿष੍ਣਵੇ ਯੋਗਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੋਗੈਰ੍ਵੋ ਯੁਨਜ੍ਮਿ
ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਤ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲਂ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਮ੍ਣਂ ਸ੍ਥ । ਜਿष੍ਣਵੇ ਯੋਗਾਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਵੋ ਯੁਨਜ੍ਮਿ
ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਤ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੌਜ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਬਲਂ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਂ ਸ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨृਮ੍ਣਂ ਸ੍ਥ । ਜਿष੍ਣਵੇ ਯੋਗਾਯੇਨ੍ਦ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਵੋ ਯੁਨਜ੍ਮਿ
ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਿੰਮਤ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਜਿੱਤ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਜੋੜ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ।