ਯਥਾ ਵਾਤੇਨ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੀਣਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ੇਰੇ ਨ੍ਯਰ੍ਪਿਤਾਃ । ਏਵਾ ਸਪਤ੍ਨਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਪ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਣੀਹਿ ਨ੍ਯਰ੍ਪਯ । ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ ਜਾਤਾਮੁਤਾਪਰਾਨ੍ ਵਰਣਸ੍ਤ੍ਵਾਭਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ
ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਰੁੱਖ ਢਾਹ ਕੇ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਵਰਣ, ਮੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਥੱਲੇ ਪਾ ਦੇ; ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਵਰਣ ਪੁਰਾ ਦਿष੍ਟਾਤ੍ਪੁਰਾਯੁषਃ । ਯ ਏਨਂ ਪਸ਼ੁषੁ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਰਾष੍ਟ੍ਰਦਿਪ੍ਸਵਃ
ਵਰਣ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਉਮਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਯਥਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਅਤਿਭਾਤਿ ਯਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਤੇਜ ਆਹਿਤਮ੍ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਚਮਕ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਰਣ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ; ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾ ਘਟਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਯਥਾ ਯਸ਼ਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯੇ ਚ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਿ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਰਣ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ; ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾ ਘਟਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਯਥਾ ਯਸ਼ਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਜਾਤਵੇਦਸਿ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਰਣ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ; ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾ ਘਟਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਯਥਾ ਯਸ਼ਃ ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਯਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸਂਭृਤੇ ਰਥੇ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਥ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਰਣ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ; ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾ ਘਟਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
{੮} ਯਥਾ ਯਸ਼ਃ ਸੋਮਪੀਥੇ ਮਧੁਪਰ੍ਕੇ ਯਥਾ ਯਸ਼ਃ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੋਮ ਪੀਣ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਸਮੇਂ ਇਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਰਣ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ; ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾ ਘਟਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਯਥਾ ਯਸ਼ੋऽਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇ ਵषਟ੍ਕਾਰੇ ਯਥਾ ਯਸ਼ਃ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਤੇ ਵਸ਼ਟ-ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਰਣ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ; ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾ ਘਟਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਯਥਾ ਯਸ਼ੋ ਯਜਮਾਨੇ ਯਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਜ੍ਞ ਆਹਿਤਮ੍ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਰਣ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ; ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾ ਘਟਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਯਥਾ ਯਸ਼ਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੌ ਯਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਿ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਵਰਣ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ; ਮੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾ ਘਟਾਏ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਯਥਾ ਦੇਵੇष੍ਵਮृਤਂ ਯਥੈषੁ ਸਤ੍ਯਮਾਹਿਤਮ੍ । ਏਵਾ ਮੇ ਵਰਣੋ ਮਣਿਃ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਭੂਤਿਂ ਨਿ ਯਚ੍ਛਤੁ । ਤੇਜਸਾ ਮਾ ਸਮੁਕ੍ਸ਼ਤੁ ਯਸ਼ਸਾ ਸਮਨਕ੍ਤੁ ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚਾਈ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਮਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮੋ ਰਥੋ ਦੇਵਾਨਾਮਪਰੋ ਰਥੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਤृਤੀਯ ਇਤ੍। ਅਹੀਨਾਮਪਮਾ ਰਥ ਸ੍ਥਾਨੁਮਾਰਦਥਾਰ੍षਤ੍
ਪਹਿਲਾ ਰਥ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਰਥ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੀਜਾ ਰਥ ਵਰੁਣ ਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਰਥ ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਰਥ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਅਰਦਥਾ ਦਾ ਹੈ।
ਦਰ੍ਭਃ ਸ਼ੋਚਿਸ੍ਤਰੂਣਕਮਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਵਾਰਃ ਪਰੁषਸ੍ਯ ਵਾਰਃ । ਰਥਸ੍ਯ ਬਨ੍ਧੁਰਮ੍
ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਰੁੱਖ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਦੇ ਵਾਲ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਤੇ ਕਰੜਾ ਵੀ ਢੱਕਣ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਰਥ ਦਾ ਬੰਨ੍ਹਣ ਹੈ।
ਅਵ ਸ਼੍ਵੇਤ ਪਦਾ ਜਹਿ ਪੂਰ੍ਵੇਣ ਚਾਪਰੇਣ ਚ । ਉਦਪ੍ਲੁਤਮਿਵ ਦਾਰ੍ਵਹੀਨਾਮਰਸਂ ਵਿषਂ ਵਾਰੁਗ੍ਰਮ੍
ਸਫੈਦ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਰਂਘੁषੋ ਨਿਮਜ੍ਯੋਨ੍ਮਜ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਉਦਪ੍ਲੁਤਮਿਵ ਦਾਰ੍ਵਹੀਨਾਮਰਸਂ ਵਿषਂ ਵਾਰੁਗ੍ਰਮ੍
ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਡੁੱਬਦਾ ਤੇ ਉਭਰਦਾ, ਮੁੜ ਬੋਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਵੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਤਿੱਖਾ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪੈਦ੍ਵੋ ਹਨ੍ਤਿ ਕਸਰ੍ਣੀਲਂ ਪੈਦ੍ਵਃ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਮੁਤਾਸਿਤਮ੍ । ਪੈਦ੍ਵੋ ਰਥਰ੍ਵ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਰਃ ਸਂ ਬਿਭੇਦ ਪृਦਾਕ੍ਵਾਃ
ਪੈਦਵ ਕਾਲਾ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਪੈਦਵ ਸਫੈਦ ਤੇ ਸਲੇਟੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਪੈਦਵ ਰਥ ਦੇ ਜੋੜ ਦਾ ਸਿਰ ਚੀਰਦਾ ਹੈ, ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪੈਦ੍ਵ ਪ੍ਰੇਹਿ ਪ੍ਰਥਮੋऽਨੁ ਤ੍ਵਾ ਵਯਮੇਮਸਿ । ਅਹੀਨ੍ ਵ੍ਯਸ੍ਯਤਾਤ੍ਪਥੋ ਯੇਨ ਸ੍ਮਾ ਵਯਮੇਮਸਿ
ਪੈਦਵ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧ, ਤੂੰ ਪਹਿਲਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦੇ ਜਿਸ ਰਾਹ ਤੇ ਅਸੀਂ ਚੱਲਦੇ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਪੈਦ੍ਵੋ ਅਜਾਯਤੇਦਮਸ੍ਯ ਪਰਾਯਣਮ੍ । ਇਮਾਨ੍ਯਰ੍ਵਤਃ ਪਦਾਹਿਘ੍ਨ੍ਯੋ ਵਾਜਿਨੀਵਤਃ
ਇਹ ਪੈਦਵ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਖੇਤਰ ਹੈ। ਇਹ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ।
ਸਂਯਤਂ ਨ ਵਿ ष੍ਪਰਦ੍ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਂ ਨ ਸਂ ਯਮਤ੍। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਦ੍ਵਾਵਹੀ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਪੁਮਾਂਸ਼੍ਚ ਤਾਵੁਭਾਵਰਸਾ
ਜੋ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੱਪ ਹਨ, ਇੱਕ ਮਹਿਲਾ ਤੇ ਇੱਕ ਪੁਰਖ, ਦੋਵਾਂ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ।
ਅਰਸਾਸ ਇਹਾਹਯੋ ਯੇ ਅਨ੍ਤਿ ਯੇ ਚ ਦੂਰਕੇ । ਘਨੇਨ ਹਨ੍ਮਿ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਮਹਿਂ ਦਣ੍ਡੇਨਾਗਤਮ੍
ਇੱਥੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਹਨ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਦੂਰ ਹਨ। ਮੈਂ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਵਿਛੂ, ਸੱਪ, ਤੇ ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਘਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯੇਦਂ ਭੇषਜਮੁਭਯੋ ਸ੍ਵਜਸ੍ਯ ਚ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇऽਹਿਮਘਾਯਨ੍ਤਮਹਿਂ ਪੈਦ੍ਵੋ ਅਰਨ੍ਧਯਤ੍
ਇਹ ਬੁਰੇ ਸੱਪ ਲਈ ਇਲਾਜ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵਾਂ, ਦੇਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸੀ ਲਈ ਵੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਦਵ ਨੇ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਰਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
{੧੦} ਪੈਦ੍ਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਹੇ ਵਯਂ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਧਾਮ੍ਨਃ । ਇਮੇ ਪਸ਼੍ਚਾ ਪृਦਾਕਵਃ ਪ੍ਰਦੀਧ੍ਯਤ ਆਸਤੇ
ਅਸੀਂ ਪੈਦਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਇਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਪਿੱਛੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ।
ਨष੍ਟਾਸਵੋ ਨष੍ਟਵਿषਾ ਹਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਜ੍ਰਿਣਾ । ਜਘਾਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਘ੍ਨਿਮਾ ਵਯਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਹਤਾਸ੍ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਰਾਜਯੋ ਨਿਪਿष੍ਟਾਸਃ ਪृਦਾਕਵਃ । ਦਰ੍ਵਿਂ ਕਰਿਕ੍ਰਤਂ ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਰਂ ਦਰ੍ਭੇष੍ਵਸਿਤਂ ਜਹਿ
ਮਾਰੇ ਗਏ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੀਸੇ ਗਏ। ਕਾਲੇ ਨੂੰ ਚਮਚ ਨਾਲ ਮਾਰ, ਸਫੈਦ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਕੈਰਾਤਿਕਾ ਕੁਮਾਰਿਕਾ ਸਕਾ ਖਨਤਿ ਭੇषਜਮ੍ । ਹਿਰਣ੍ਯਯੀਭਿਰਭ੍ਰਿਭਿਰ੍ਗਿਰੀਨਾਮੁਪ ਸਾਨੁषੁ
ਕਿਰਾਤ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਖੁਰਪੀਆਂ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਖੋਦਦੀ ਹੈ।
ਆਯਮਗਨ੍ ਯੁਵਾ ਭਿषਕ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਹਾਪਰਾਜਿਤਃ । ਸ ਵੈ ਸ੍ਵਜਸ੍ਯ ਜਮ੍ਭਨ ਉਭਯੋਰ੍ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ੍ਯ ਚ
ਜਵਾਨ ਹਕੀਮ ਆ ਗਿਆ, ਚਿੱਟਾ-ਚਿੱਟਾ, ਅਜੈਤ। ਉਹ ਦੇਸੀ ਤੇ ਵਿਦੇਸੀ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਛੂਆਂ ਨੂੰ ਸੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇऽਹਿਮਰਨ੍ਧਯਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ । ਵਾਤਾਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋਭਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਪ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਵੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਵਾਯੂ ਤੇ ਪਰਜਨਯ ਨੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮੇऽਹਿਮਰਨ੍ਧਯਤ੍ਪृਦਾਕੁਂ ਚ ਪृਦਾਕ੍ਵਮ੍ । ਸ੍ਵਜਂ ਤਿਰਸ਼੍ਚਿਰਾਜਿਂ ਕਸਰ੍ਣੀਲਂ ਦਸ਼ੋਨਸਿਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਪ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਦੇਸੀ, ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ, ਕਾਲਾ, ਦਸ ਦੰਦ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਘਾਨ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਨਿਤਾਰਮਹੇ ਤਵ । ਤੇषਾਮੁ ਤृਹ੍ਯਮਾਣਾਨਾਂ ਕਃ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤੇषਾਮਸਦ੍ਰਸਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਜਣਨਹਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਿਆਸ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰ ਸੀ, ਤੇ ਕੌਣ ਸੀ ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਰਸ ਨਹੀਂ ਸੀ?
ਸਂ ਹਿ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣ੍ਯਗ੍ਰਭਂ ਪੌਞ੍ਜਿष੍ਠ ਇਵ ਕਰ੍ਵਰਮ੍ । ਸਿਨ੍ਧੋਰ੍ਮਧ੍ਯਂ ਪਰੇਤ੍ਯ ਵ੍ਯਨਿਜਮਹੇਰ੍ਵਿषਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸਿਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਫੜ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਕੀਆਂ ਬੇਰੀਆਂ ਦੀ ਗੁੱਛੀ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਦਾ ਜ਼ਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ।