ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇ ਕਙ੍ਕੂषੇਭ੍ਯਃ ਕਰ੍ਣਸ਼ੂਲਂ ਵਿਸਲ੍ਪਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੀਰ੍षਨ੍ਯਂ ਤੇ ਰੋਗਂ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ
ਤੇਰੇ ਕੰਨਾਂ ਤੋਂ, ਕੰਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਕੰਨ ਦਾ ਚੀਰਦਾ ਦਰਦ—ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਪ੍ਰਚ੍ਯਵਤੇ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਕਰ੍ਣਤੋ ਆਸ੍ਯਤਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੀਰ੍षਨ੍ਯਂ ਤੇ ਰੋਗਂ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ
ਜੋ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕੰਨ ਜਾਂ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਃ ਕृਣੋਤਿ ਪ੍ਰਮੋਤਮਨ੍ਧਂ ਕृਣੋਤਿ ਪੂਰੁषਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੀਰ੍षਨ੍ਯਂ ਤੇ ਰੋਗਂ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ
ਜੋ ਵਧੇਰੇ ਰਸ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਅਙ੍ਗਭੇਦਮਙ੍ਗਜ੍ਵਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਙ੍ਗ੍ਯਂ ਵਿਸਲ੍ਪਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੀਰ੍षਨ੍ਯਂ ਤੇ ਰੋਗਂ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ
ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਬੁਖਾਰ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਦਾ ਦਰਦ, ਚੀਰਦਾ ਦਰਦ—ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀ ਹਰ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯ ਭੀਮਃ ਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ ਉਦ੍ਵੇਪਯਤਿ ਪੂਰੁषਮ੍ । ਤਕ੍ਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਾਰਦਂ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ
ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਖਾਰ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯ ਊਰੂ ਅਨੁਸਰ੍ਪਤ੍ਯਥੋ ਏਤਿ ਗਵੀਨਿਕੇ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਤੇ ਅਨ੍ਤਰਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ
ਜੋ ਤੇਰੀ رانਾਂ 'ਤੇ ਰੇਂਗਦਾ ਹੋਇਆ ਗੋਡੇ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਕਾਮਾਦਪਕਾਮਾਦ੍ਧृਦਯਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਪਰਿ । ਹृਦੋ ਬਲਾਸਮਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ
ਜੇ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਅਇੱਛਾ ਤੋਂ, ਦਿਲ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੀ ਹੈ, ਦਿਲ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਹਰਿਮਾਣਂ ਤੇ ਅਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋऽਪ੍ਵਾਮਨ੍ਤਰੋਦਰਾਤ੍। ਯਕ੍ਸ਼੍ਮੋਧਾਮਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨੋ ਬਹਿਰ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਹੇ
ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਤੋਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਤੋਂ, ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪੀਲੀਆ—ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਰਹੇ ਹਾਂ।
ਆਸੋ ਬਲਾਸੋ ਭਵਤੁ ਮੂਤ੍ਰਂ ਭਵਤ੍ਵਾਮਯਤ੍। ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿषਂ ਨਿਰਵੋਚਮਹਂ ਤ੍ਵਤ੍
ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਪਿਸਾਬ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਬਿਮਾਰੀ ਪਿਸਾਬ ਬਣ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
{੨੨} ਬਹਿਰ੍ਬਿਲਂ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਤੁ ਕਾਹਾਬਾਹਂ ਤਵੋਦਰਾਤ੍। ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿषਂ ਨਿਰਵੋਚਮਹਂ ਤ੍ਵਤ੍
ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਦੀ ਖੰਘ ਤੇ ਦਰਦ ਬਾਹਰਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਉਦਰਾਤ੍ਤੇ ਕ੍ਲੋਮ੍ਨੋ ਨਾਭ੍ਯਾ ਹृਦਯਾਦਧਿ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿषਂ ਨਿਰਵੋਚਮਹਂ ਤ੍ਵਤ੍
ਤੇਰੇ ਪੇਟ, ਤਲ, ਨਾਭੀ, ਦਿਲ ਦੇ ਉਪਰੋਂ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਾਃ ਸੀਮਾਨਂ ਵਿਰੁਜਨ੍ਤਿ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਰ੍षਨੀਃ । ਅਹਿਂਸਨ੍ਤੀਰਨਾਮਯਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਬਹਿਰ੍ਬਿਲਮ੍
ਜੋ ਸਿਰ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ, ਜੋ ਸਿਰ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵੱਢਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਾਹਰਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵਣ।
ਯਾ ਹृਦਯਮੁਪਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯਨੁਤਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕੀਕਸਾਃ । ਅਹਿਂਸਨ੍ਤੀਰਨਾਮਯਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਬਹਿਰ੍ਬਿਲਮ੍
ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਵੱਢਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਖੰਘ—ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਾਹਰਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵਣ।
ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਉਪਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯਨੁਨਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਿ ਪृष੍ਟੀਃ । ਅਹਿਂਸਨ੍ਤੀਰਨਾਮਯਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਬਹਿਰ੍ਬਿਲਮ੍
ਜੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਢਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਾਹਰਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵਣ।
ਯਾਸ੍ਤਿਰਸ਼੍ਚੀਃ ਉਪਰ੍षਨ੍ਤ੍ਯਰ੍षਣੀਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਸੁ ਤੇ । ਅਹਿਂਸਨ੍ਤੀਰਨਾਮਯਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਬਹਿਰ੍ਬਿਲਮ੍
ਜੋ ਆੜੇ ਆੜੇ ਵੱਢਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਚੀਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਾਹਰਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵਣ।
ਯਾ ਗੁਦਾ ਅਨੁਸਰ੍ਪਨ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੋਹਯਨ੍ਤਿ ਚ । ਅਹਿਂਸਨ੍ਤੀਰਨਾਮਯਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਬਹਿਰ੍ਬਿਲਮ੍
ਜੋ ਮਲਦਵਾਰ ਵਿੱਚ ਰੇਂਗਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਂਤਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਬਾਹਰਲੇ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਵਣ।
ਯਾ ਮਜ੍ਜ੍ਞੋ ਨਿਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਪਰੂਂषਿ ਵਿਰੁਜਨ੍ਤਿ ਚ । ਅਹਿਂਸਨ੍ਤੀਰਨਾਮਯਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਰਵਨ੍ਤੁ ਬਹਿਰ੍ਬਿਲਮ੍
ਉਹ ਓਹ ਮਸਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੱਕੀਆਂ, ਜੋ ਪੀਸਦੀਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦੇਣ।
ਯੇ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਮਦਯਨ੍ਤਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਸੋ ਰੋਪਣਾਸ੍ਤਵ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿषਂ ਨਿਰਵੋਚਮਹਂ ਤ੍ਵਤ੍
ਜੋ ਰੋਗ ਤੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਰੋਪਣਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਰ ਦੂਰ ਹੋਇਆ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਿਸਲ੍ਪਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਰਧਸ੍ਯ ਵਾਤੀਕਾਰਸ੍ਯ ਵਾਲਜੇਃ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿषਂ ਨਿਰਵੋਚਮਹਂ ਤ੍ਵਤ੍
ਫੋੜੇ, ਪੀੜ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ — ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਜ਼ਹਰ ਦੂਰ ਹੋਇਆ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪਾਦਾਭ੍ਯਾਂ ਤੇ ਜਾਨੁਭ੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰੋਣਿਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿ ਭਂਸਸਃ । ਅਨੂਕਾਦਰ੍षਣੀਰੁष੍ਣਿਹਾਭ੍ਯਃ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੋ ਰੋਗਮਨੀਨਸ਼ਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ, ਗੋਡਿਆਂ, ਕਮਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਤੋਂ, ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਤੇ ਸੜਕਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ, ਸਿਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਮਿਟ ਜਾਵੇ।
ਸਂ ਤੇ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਃ ਕਪਾਲਾਨਿ ਹृਦਯਸ੍ਯ ਚ ਯੋ ਵਿਧੁਃ । ਉਦ੍ਯਨ੍ਨ੍ ਆਦਿਤ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੋ ਰੋਗਮਨੀਨਸ਼ੋऽਙ੍ਗਭੇਦਮਸ਼ੀਸ਼ਮਃ
ਤੇਰੇ ਸਿਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ, ਸਿਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਸ੍ਯ ਵਾਮਸ੍ਯ ਪਲਿਤਸ੍ਯ ਹੋਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਧ੍ਯਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਨਃ ।9.14 ਤृਤੀਯੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਘृਤਪृष੍ਠੋ ਅਸ੍ਯਾਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਂ ਸਪ੍ਤਪੁਤ੍ਰਮ੍
ਇਸ ਸਲੇਟੀ, ਖੱਬੇ, ਯਜਮਾਨ ਦੇ ਮੱਧਲੇ ਭਰਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੀਜਾ ਭਰਾ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਪ੍ਤ ਯੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਰਥਮੇਕਚਕ੍ਰਮੇਕੋ ਅਸ਼੍ਵੋ ਵਹਤਿ ਸਪ੍ਤਨਾਮਾ । ਤ੍ਰਿਨਾਭਿ ਚਕ੍ਰਮਜਰਮਨਰ੍ਵਂ ਯਤ੍ਰੇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਧਿ ਤਸ੍ਥੁਃ
ਸੱਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋੜਿਆ; ਇੱਕ ਘੋੜਾ, ਜਿਸਦੇ ਸੱਤ ਨਾਮ ਹਨ, ਉਸਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ। ਪਹੀਏ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਨਾਬਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਪੁਰਾਣਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਟੁੱਟਦਾ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਮਂ ਰਥਮਧਿ ਯੇ ਸਪ੍ਤ ਤਸ੍ਥੁਃ ਸਪ੍ਤਚਕ੍ਰਂ ਸਪ੍ਤ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਾਃ । ਸਪ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤ ਯਤ੍ਰ ਗਵਾਂ ਨਿਹਿਤਾ ਸਪ੍ਤ ਨਾਮ
ਇਸ ਰਥ 'ਤੇ ਸੱਤ ਖੜੇ ਹਨ; ਇਸਦੇ ਸੱਤ ਪਹੀਏ ਹਨ, ਤੇ ਸੱਤ ਘੋੜੇ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ। ਸੱਤ ਭੈਣਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਨਾਮ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਕੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਯਮਾਨਮਸ੍ਥਨ੍ਵਨ੍ਤਂ ਯਦਨਸ੍ਥਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਭੂਮ੍ਯਾ ਅਸੁਰਸृਗਾਤ੍ਮਾ ਕ੍ਵ ਸ੍ਵਿਤ੍ਕੋ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਮੁਪ ਗਾਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮੇਤਤ੍
ਕੌਣ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਹੱਡੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੋ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਢੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ? ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਆਤਮਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਕੌਣ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਗਿਆ?
ਇਹ ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਯ ਈਮਙ੍ਗ ਵੇਦਾਸ੍ਯ ਵਾਮਸ੍ਯ ਨਿਹਿਤਂ ਪਦਂ ਵੇਃ । ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਦੁਹ੍ਰਤੇ ਗਾਵੋ ਅਸ੍ਯ ਵਵ੍ਰਿਂ ਵਸਾਨਾ ਉਦਕਂ ਪਦਾऽਪੁਃ
ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਦੱਸੇ। ਗਾਂ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਢੱਕਣ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ।
ਪਾਕਃ ਪृਛਾਮਿ ਮਨਸਾऽਵਿਜਾਨਨ੍ ਦੇਵਾਨਾਮੇਨਾ ਨਿਹਿਤਾ ਪਦਾਨਿ । ਵਤ੍ਸੇ ਬष੍ਕਯੇऽਧਿ ਸਪ੍ਤ ਤਨ੍ਤੂਨ੍ ਵਿ ਤਤ੍ਨਿਰੇ ਕਵਯ ਓਤਵਾ ਉ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰੱਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਵੱਛੇ, ਚਿੱਟੇ ਉੱਤੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਸੱਤ ਧਾਗੇ ਤਾਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾ ਨੂੰ ਵੋਹਿਆ।
ਅਚਿਕਿਤ੍ਵਾਂਸ੍ਚਿਕਿਤੁषਸ਼੍ਚਿਦਤ੍ਰ ਕਵੀਨ੍ ਪृਛਾਮਿ ਵਿਦ੍ਵਨੋ ਨ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਵਿ ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ षਟਿਮਾ ਰਜਾਂਸ੍ਯਜਸ੍ਯ ਰੂਪੇ ਕਿਮਪਿ ਸ੍ਵਿਦੇਕਮ੍
ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਅਜਨਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਛੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ, ਉਹ ਇਕ ਕੀ ਹੈ?
ਮਾਤਾ ਪਿਤਰਮृਤ ਆ ਬਭਾਜऽਧੀਤ੍ਯਗ੍ਰੇ ਮਨਸਾ ਸਂ ਹਿ ਜਗ੍ਮੇ । ਸਾ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਗਰ੍ਭਰਸਾ ਨਿਵਿਦ੍ਧਾ ਨਮਸ੍ਵਨ੍ਤ ਇਦੁਪਵਾਕਮੀਯੁਃ
ਮਾਂ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵੰਡਿਆ; ਪਹਿਲਾਂ, ਉਹ ਮਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਉਹ, ਭਿਆਨਕ, ਗਰਭ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਚਨ ਵੱਲ ਗਏ।
ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਾਤਾਸਿਦ੍ਧੁਰਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਯਾ ਅਤਿष੍ਠਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ਵृਜਨੀष੍ਵਨ੍ਤਃ । ਅਮੀਮੇਦ੍ਵਤ੍ਸੋ ਅਨੁ ਗਾਮਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਯੋਗਨੇषੁ
ਮਾਂ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਗਰਭ ਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਵੱਛਾ ਨੇ ਮਾਪਿਆ, ਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਿੰਨ ਜੋੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਰੂਪ।