ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਜਯਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਜੋ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜਮਾਨਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਾ ਏਤਦਤਿਥਿਪਤਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਾਹਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤ ਇਦਂ ਭੂਯਾ੩ ਇਦਾ੩ ਇਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਭੋਜਨ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ', ਤਾਂ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਹ ਭੂਯ ਉਦ੍ਧਰੇਤਿ ਪ੍ਰਾਣਮੇਵ ਤੇਨ ਵਰ੍षੀਯਾਂਸਂ ਕੁਰੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਹੋਰ ਲਿਆਉ', ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪ ਹਰਤਿ ਹਵੀਂष੍ਯਾ ਸਾਦਯਤਿ
ਉਹ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਮਾਸਨ੍ਨਾਨਾਮਤਿਥਿਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਜੁਹੋਤਿ
ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਪਣਾ ਆਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੁਚਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਣੇ ਯੂਪੇ ਸ੍ਰੁਕ੍ਕਾਰੇਣ ਵषਟ੍ਕਾਰੇਣ
ਚਮਚ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਹ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਭ ਤੇ, ਚਮਚ ਨਾਲ, 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਉਚਾਰ ਨਾਲ।
ਏਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਂ ਗਮਯਨ੍ਤਿ ਯਦਤਿਥਯਃ
ਇਹ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਿषਤੋऽਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨੀਯਾਨ੍ ਨ ਮੀਮਾਂਸਿਤਸ੍ਯ ਨ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨਸ੍ਯ
ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ, ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ, ਨਾ ਜਾਂਚੇ ਹੋਏ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਾਂਚ ਰਹੇ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੋ ਵਾ ਏष ਜਗ੍ਧਪਾਪ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਰ ਲੋਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਖਾਣ ਦਾ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋ ਵਾ ਏਸੋऽਜਗ੍ਧਪਾਪ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਨਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਖਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਾ ਏष ਯੁਕ੍ਤਗ੍ਰਾਵਾਰ੍ਦ੍ਰਪਵਿਤ੍ਰੋ ਵਿਤਤਾਧ੍ਵਰ ਆਹृਤਯਜ੍ਞਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯ ਉਪਹਰਤਿ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਪੱਥਰ ਜੋੜ ਕੇ, ਗੀਲਾ ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਬਾ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੋ ਵਾ ਏਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਤਤੋ ਯ ਉਪਹਰਤਿ
ਜੋ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਯਜਨ ਲੰਬਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ਵਾ ਏष ਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਅਨੁਵਿਕ੍ਰਮਤੇ ਯ ਉਪਹਰਤਿ
ਜੋ ਭੇਟ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਤਿਥੀਨਾਂ ਸ ਆਹਵਨੀਯੋ ਯੋ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਸ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਚਨ੍ਤਿ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਰਹਪਤਿਆ; ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਕਸ਼ਿਨਾਗਨੀ ਹੈ।
ਇष੍ਟਂ ਚ ਵਾ ਏष ਪੂਰ੍ਤਂ ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਯਸ਼੍ਚ ਵਾ ਏष ਰਸਂ ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਧ ਅਤੇ ਸਰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਜਾਂ ਚ ਵਾ ਏष ਸ੍ਫਾਤਿਂ ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਧਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਂ ਵਾ ਏष ਪਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਵਾ ਏष ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਏष ਸਂਵਿਦਂ ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ ਅਤੇ ਸਮਝ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਵਾ ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍
ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ, ਜਦੋਂ ਵੈਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸ਼ਿਤਾਵਤ੍ਯਤਿਥਾਵਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਾਤ੍ਮਤ੍ਵਾਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਵਿਚ੍ਛੇਦਾਯ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍
ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀਤਾ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਲਈ; ਇਹ ਹੀ ਵ੍ਰਤ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਾ ਉ ਸ੍ਵਾਦੀਯੋ ਯਦਧਿਗਵਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਾ ਮਾਂਸਂ ਵਾ ਤਦੇਵ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਆਦਲੀ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਾਸ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਖਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਦੁੱਧ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਉਹ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਨੀ ਹੀ ਇਸ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਪਿਰੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦਤਿਰਾਤ੍ਰੇਣੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਘੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਉਹ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਨੀ ਹੀ ਇਸ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਧੂਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਸਤ੍ਤ੍ਰਸਦ੍ਯੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸ਼ਹਦ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਤ੍ਰਸਤਯ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਉਹ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਨੀ ਹੀ ਇਸ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਾਂਸਮੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮਾਸ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨ ਵਾਂਗ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੀ ਦੌਲਤ ਉਹ ਯਜਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਨੀ ਹੀ ਇਸ ਭੇਟ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਉਦਕਮੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜਨਨਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਉਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਿਵਾਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾ ਉषਾ ਹਿਙ੍ਕृਣੋਤਿ ਸਵਿਤਾ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤਿ । ਬृਹਸ੍ਪਤਿਰੂਰ੍ਜਯੋਦ੍ਗਾਯਤਿ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਪੁष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਨਿਧਨਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ਼ਾ 'ਹਿਣ' ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਸਵਿਤਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤਾਕਤ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਪੋਸ਼ਣ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਠਿਕਾਣਾ ਲਈ।
ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਠਿਕਾਣਾ ਭਾਗ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।