ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਧੂਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਸਤ੍ਤ੍ਰਸਦ੍ਯੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਸਤ੍ਰਸਤਯ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਇਸ ਹੋਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਾਂਸਮੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਇਸ ਹੋਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਉਦਕਮੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜਨਨਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਉਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਹਿਙ੍ਕृਣੋਤਿ ਸਂਗਵਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤਿ । ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨ ਉਦ੍ਗਾਯਤ੍ਯਪਰਾਹ੍ਣਃ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰਤ੍ਯਸ੍ਤਂਯਨ੍ ਨਿਧਨਮ੍ । ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਣਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾ ਅਭ੍ਰੋ ਭਵਨ੍ ਹਿਙ੍ਕृਣੋਤਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤਿ । ਵਿਦ੍ਯੋਤਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰਤਿ ਵਰ੍षਨ੍ਨ੍ ਉਦ੍ਗਾਯਤ੍ਯੁਦ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਨਿਧਨਮ੍ । ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਣਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੱਜਣ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਣ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਰਖਾ ਪੈਣ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹਿਙ੍ਕृਣੋਤ੍ਯਭਿ ਵਦਤਿ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤ੍ਯੁਦਕਂ ਯਾਚਤ੍ਯੁਦ੍ਗਾਯਤਿ । ਉਪ ਹਰਤਿ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰਤ੍ਯੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨਿਧਨਮ੍ । ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਝ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਉਸ ਲਈ ਧਨ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
{੧੯} ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਹ੍ਵਯਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍
ਜਿਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਉਹ ਵਾਪਸ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਰਿਵੇष੍ਟਾਰਃ ਪਾਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਚਾਪਰੇ ਚ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਮਸਾਧ੍ਵਰ੍ਯਵ ਏਵ ਤੇ
ਜਿਹੜੇ ਭੰਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸੇਵਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਧਵਰਿਉ ਦੇ ਕੱਪ ਹਨ।
ਤੇषਾਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨਾਹੋਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਅਤਿਥਿਪਤਿਰਤਿਥੀਨ੍ ਪਰਿਵਿष੍ਯ ਗृਹਾਨ੍ ਉਪੋਦੈਤ੍ਯਵਭृਥਮੇਵ ਤਦੁਪਾਵੈਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਵਭ੍ਰਿਥ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਸਭਾਗਯਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ ਸਭਾਗਯਤਿ ਯਦਨੁਤਿष੍ਠਤ ਉਦਵਸ੍ਯਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍
ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਉਪਹੂਤਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੁਪਹੂਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਤ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਉਪਹੂਤੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੁਪਹੂਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਦ੍ਦਿਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਉਪਹੂਤੋ ਦਿਵਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੁਪਹੂਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਦ੍ਦਿਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਉਪਹੂਤੋ ਦੇਵੇषੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੁਪਹੂਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਦ੍ਦਿਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਉਪਹੂਤੋ ਲੋਕੇषੁ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯੁਪਹੂਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਦ੍ਦਿਵਿ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਖਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੀਆਂ ਵੀ ਰੂਪ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਉਪਹੂਤ ਉਪਹੂਤਃ
ਉਹ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪ੍ਨੋਤੀਮਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਮੁਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਤੋ ਲੋਕਾਨ੍ ਜਯਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਜੋ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਜਮਾਨਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਵਾ ਏਤਦਤਿਥਿਪਤਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਯਦਾਹਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤ ਇਦਂ ਭੂਯਾ੩ ਇਦਾ੩ ਇਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਭੋਜਨ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ, ਇਹ ਹੋਰ ਵਧੇ', ਤਾਂ ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾਹ ਭੂਯ ਉਦ੍ਧਰੇਤਿ ਪ੍ਰਾਣਮੇਵ ਤੇਨ ਵਰ੍षੀਯਾਂਸਂ ਕੁਰੁਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਹੋਰ ਲਿਆਉ', ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਣ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪ ਹਰਤਿ ਹਵੀਂष੍ਯਾ ਸਾਦਯਤਿ
ਉਹ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਥਾਂ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤੇषਾਮਾਸਨ੍ਨਾਨਾਮਤਿਥਿਰਾਤ੍ਮਨ੍ ਜੁਹੋਤਿ
ਜੋ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਆਪਣਾ ਆਪ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰੁਚਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਣੇ ਯੂਪੇ ਸ੍ਰੁਕ੍ਕਾਰੇਣ ਵषਟ੍ਕਾਰੇਣ
ਚਮਚ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਹ ਵਿਚ, ਯਜਨ ਦੇ ਥੰਭ ਤੇ, ਚਮਚ ਨਾਲ, 'ਵਸ਼ਟ' ਦੀ ਉਚਾਰ ਨਾਲ।
ਏਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਂ ਗਮਯਨ੍ਤਿ ਯਦਤਿਥਯਃ
ਇਹ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਪਿਆਰੇ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਿषਤੋऽਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨੀਯਾਨ੍ ਨ ਮੀਮਾਂਸਿਤਸ੍ਯ ਨ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨਸ੍ਯ
ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ, ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਵੇ, ਨਾ ਜਾਂਚੇ ਹੋਏ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਜਾਂਚ ਰਹੇ ਦਾ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵੋ ਵਾ ਏष ਜਗ੍ਧਪਾਪ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਰ ਲੋਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਖਾਣ ਦਾ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋ ਵਾ ਏਸੋऽਜਗ੍ਧਪਾਪ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਨਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਹੋਰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਖਾਣ ਦਾ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।