ਸ੍ਰੁਚਾ ਹਸ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਣੇ ਯੂਪੇ ਸ੍ਰੁਕ੍ਕਾਰੇਣ ਵषਟ੍ਕਾਰੇਣ
ਚਮਚ ਹੱਥ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਾਣ ਨਾਲ, ਯੂਪ ਤੇ ਯਜਨ ਭਾਂਡੇ ਨਾਲ, 'ਵਸ਼ਟ' ਕਹਿ ਕੇ।
ਏਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਰ੍ਤ੍ਵਿਜਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਂ ਗਮਯਨ੍ਤਿ ਯਦਤਿਥਯਃ
ਇਹ ਰਿਤਵਿਕ, ਚਾਹੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਪਿਆਰੇ, ਅਤਿਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਨ੍ ਅਸ਼੍ਨੀਯਾਨ੍ ਨ ਦ੍ਵਿषਤੋऽਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨੀਯਾਨ੍ ਨ ਮੀਮਾਂਸਿਤਸ੍ਯ ਨ ਮੀਮਾਂਸਮਾਨਸ੍ਯ
ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਫਰਤ ਕਰਕੇ ਨਾ ਖਾਏ, ਨਾ ਨਫਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਏ, ਨਾ ਅਜਿਹਾ ਜੋ ਜਾਂਚਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਨਾ ਜਾਂਚਣ ਵਾਲੇ ਦਾ।
ਸਰ੍ਵੋ ਵਾ ਏष ਜਗ੍ਧਪਾਪ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਮਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲੋਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਖਾਣ ਦਾ ਪਾਪ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋ ਵਾ ਏਸੋऽਜਗ੍ਧਪਾਪ੍ਮਾ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਨਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ
ਜਿਸ ਦਾ ਭੋਜਨ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਖਾਣ ਦਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਾ ਏष ਯੁਕ੍ਤਗ੍ਰਾਵਾਰ੍ਦ੍ਰਪਵਿਤ੍ਰੋ ਵਿਤਤਾਧ੍ਵਰ ਆਹृਤਯਜ੍ਞਕ੍ਰਤੁਰ੍ਯ ਉਪਹਰਤਿ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੋ ਪੀਸਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਤਿਆਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਗੀਲਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਸਤਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਯਜਨ, ਉਹ ਯਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੋ ਵਾ ਏਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਤਤੋ ਯ ਉਪਹਰਤਿ
ਜੋ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਯਜਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੋਂ ਵਿਸਤਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ਵਾ ਏष ਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਅਨੁਵਿਕ੍ਰਮਤੇ ਯ ਉਪਹਰਤਿ
ਜੋ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਗਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਯੋऽਤਿਥੀਨਾਂ ਸ ਆਹਵਨੀਯੋ ਯੋ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਸ ਗਾਰ੍ਹਪਤ੍ਯੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਚਨ੍ਤਿ ਸ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਨਿਃ
ਜੋ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਲਈ ਹੈ, ਉਹ ਆਹਵਨੀਅ ਅੱਗ ਹੈ; ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਹ ਗ੍ਰਿਹਪਤਿ ਅੱਗ ਹੈ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖਣੀ ਅੱਗ ਹੈ।
{੧੬} ਇष੍ਟਂ ਚ ਵਾ ਏष ਪੂਰ੍ਤਂ ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਯਸ਼੍ਚ ਵਾ ਏष ਰਸਂ ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਜਾਂ ਚ ਵਾ ਏष ਸ੍ਫਾਤਿਂ ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵਾਧੂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜਾਂ ਵਾ ਏष ਪਸ਼ੂਂਸ਼੍ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਵਾ ਏष ਯਸ਼ਸ਼੍ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਨਾਮ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਵਾ ਏष ਸਂਵਿਦਂ ਚ ਗृਹਾਣਾਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਵੋऽਤਿਥੇਰਸ਼੍ਨਾਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਅਤੇ ਸਮਝ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਵਾ ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੋ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍
ਇਹ ਮਹਿਮਾਨ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਸ਼ਿਤਾਵਤ੍ਯਤਿਥਾਵਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਾਤ੍ਮਤ੍ਵਾਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਵਿਛੇਦਾਯ ਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਖਾ ਲਵੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਬਣੀ ਰਹੇ; ਇਹ ਹੀ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਏਤਦ੍ਵਾ ਉ ਸ੍ਵਾਦੀਯੋ ਯਦਧਿਗਵਂ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਵਾ ਮਾਂਸਂ ਵਾ ਤਦੇਵ ਨਾਸ਼੍ਨੀਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੁਆਦ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਜਾਂ ਮਾਸ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
{੧੭} ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਮੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਇਸ ਹੋਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਰ੍ਪਿਰੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦਤਿਰਾਤ੍ਰੇਣੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਘਿਉ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਇਸ ਹੋਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਧੂਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਸਤ੍ਤ੍ਰਸਦ੍ਯੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਸ਼ਹਦ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਸਤ੍ਰਸਤਯ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਇਸ ਹੋਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਮਾਂਸਮੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਹੇਨੇष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਮृਦ੍ਧੇਨਾਵਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ ਤਾਵਦੇਨੇਨਾਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮਾਸ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜਿੰਨੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਦਵਾਦਸ਼ਾਹ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਓਨੀ ਹੀ ਇਸ ਹੋਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਉਦਕਮੁਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਜਨਨਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਜਾਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਉਪਸਿਚ੍ਯੋਪਹਰਤਿ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਹਿਙ੍ਕृਣੋਤਿ ਸਂਗਵਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤਿ । ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨ ਉਦ੍ਗਾਯਤ੍ਯਪਰਾਹ੍ਣਃ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰਤ੍ਯਸ੍ਤਂਯਨ੍ ਨਿਧਨਮ੍ । ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਣਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾ ਅਭ੍ਰੋ ਭਵਨ੍ ਹਿਙ੍ਕृਣੋਤਿ ਸ੍ਤਨਯਨ੍ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤਿ । ਵਿਦ੍ਯੋਤਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰਤਿ ਵਰ੍षਨ੍ਨ੍ ਉਦ੍ਗਾਯਤ੍ਯੁਦ੍ਗृਹ੍ਣਨ੍ ਨਿਧਨਮ੍ । ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦੋਂ ਬੱਦਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਿਣਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਗੱਜਣ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਣ ਤੇ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਰਖਾ ਪੈਣ ਤੇ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਤੇ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਨ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਥੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਹਿਙ੍ਕृਣੋਤ੍ਯਭਿ ਵਦਤਿ ਪ੍ਰ ਸ੍ਤੌਤ੍ਯੁਦਕਂ ਯਾਚਤ੍ਯੁਦ੍ਗਾਯਤਿ । ਉਪ ਹਰਤਿ ਪ੍ਰਤਿ ਹਰਤ੍ਯੁਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਨਿਧਨਮ੍ । ਨਿਧਨਂ ਭੂਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਾਃ ਪਸ਼ੂਨਾਂ ਭਵਤਿ ਯ ਏਵਂ ਵੇਦ
ਉਹ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਵਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਕੁਝ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਪਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਉਸ ਲਈ ਧਨ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ, ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
{੧੯} ਯਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾਰਂ ਹ੍ਵਯਤ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍
ਜਿਸ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪ੍ਰਤਿਸ਼ृਣੋਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਾਵਯਤ੍ਯੇਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਗੱਲ ਉਹ ਵਾਪਸ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਪਰਿਵੇष੍ਟਾਰਃ ਪਾਤ੍ਰਹਸ੍ਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਚਾਪਰੇ ਚ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਮਸਾਧ੍ਵਰ੍ਯਵ ਏਵ ਤੇ
ਜਿਹੜੇ ਭੰਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਸੇਵਕ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਧਵਰਿਉ ਦੇ ਕੱਪ ਹਨ।