ਅਜੋ ਵਾ ਇਦਮਗ੍ਨੇ ਵ੍ਯਕ੍ਰਮਤ ਤਸ੍ਯੋਰ ਇਯਮਭਵਦ੍ਦ੍ਯੌਃ ਪृष੍ਟਿਹਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਧ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਰੌ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ
ਇਹ ਬਕਰਾ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਇਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ; ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ।
{੧੨} ਸਤ੍ਯਂ ਚਰ੍ਤਂ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿਰਾਟ੍ ਸ਼ਿਰਃ । ਏष ਵਾ ਅਪਰਿਮਿਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਯਦਜਃ ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ
ਸਚ ਤੇ ਰੀਤ ਇਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਚ ਹੈ; ਭਰੋਸਾ ਇਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ; ਇਹ ਬੇਅੰਤ ਯਜਨ ਹੈ — ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ।
ਅਪਰਿਮਿਤਮੇਵ ਯਜ੍ਞਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਪਰਿਮਿਤਂ ਲੋਕਮਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਯਜਨ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਯਾਸ੍ਥੀਨਿ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਮਜ੍ਜ੍ਞੋ ਨਿਰ੍ਧਯੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਨਂ ਸਮਾਦਾਯੇਦਮਿਦਂ ਪ੍ਰ ਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਇਸ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾ ਤੋੜੋ, ਨਾ ਮੱਜ਼ਾ ਕੱਢੋ; ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਇਦਮਿਦਮੇਵਾਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਭਵਤਿ ਤੇਨੈਨਂ ਸਂ ਗਮਯਤਿ । ਇषਂ ਮਹ ਊਰ੍ਜਮਸ੍ਮੈ ਦੁਹੇ ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਇਹੀ ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਾ ਪਞ੍ਚ ਨਵਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਮੈ ਧੇਨਵਃ ਕਾਮਦੁਘਾ ਭਵਨ੍ਤਿ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪੰਜ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਪੰਜ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ — ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ੍ਮੈ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਮ ਵਾਸਾਂਸਿ ਤਨ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਸ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਵਚ ਤੇ ਕਪੜੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਤਿਂ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਥਾਨ੍ਯਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇऽਪਰਮ੍ । ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਚ ਤਾਵਜਂ ਦਦਾਤੋ ਨ ਵਿ ਯੋषਤਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਪਤੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸਮਾਨਲੋਕੋ ਭਵਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਾਪਰਃ ਪਤਿਃ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਪਤੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸਮਾਨ ਲੋਕ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਾਂ ਧੇਨੁਮਨਡ੍ਵਾਹਮੁਪਬਰ੍ਹਣਮ੍ । ਵਾਸੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਵੱਛਾ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜੋੜੇ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਪੌਤ੍ਰਂ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਜਾਯਾਂ ਜਨਿਤ੍ਰੀਂ ਮਾਤਰਂ ਯੇ ਪ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਾਨ੍ ਉਪ ਹ੍ਵਯੇ
ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਪਿਆਰੇ ਹਨ: ਆਪ, ਪਿਤਾ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰਾ, ਪਰਦਾਦਾ, ਪਤਨੀ, ਮਾਂ ਤੇ ਜਣਨ ਵਾਲੀ।
{੧੩} ਯੋ ਵੈ ਨੈਦਾਘਂ ਨਾਮਰ੍ਤੁਂ ਵੇਦ । ਏष ਵੈ ਨੈਦਾਘੋ ਨਾਮਰ੍ਤੁਰ੍ਯਦਜਃ ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ । ਨਿਰੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਹਤਿ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਸਰਦੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਇਹੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਸਰਦੀ ਹੈ — ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ; ਇਹ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਂ ਨਾਮਰ੍ਤੁਂ ਵੇਦ । ਕੁਰ੍ਵਤੀਂਕੁਰ੍ਵਤੀਮੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾ ਦਤ੍ਤੇ । ਏष ਵੈ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਨਾਮਰ੍ਤੁਰ੍ਯਦਜਃ ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ । ਨਿਰੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਹਤਿ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਉਹ ਕਰਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਰਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ — ਉਹ ਬੱਕਰਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੱਕਰਾ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਦੀ ਜੋਤ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਸਂਯਨ੍ਤਂ ਨਾਮਰ੍ਤੁਂ ਵੇਦ । ਸਂਯਤੀਂਸਂਯਤੀਮੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾ ਦਤ੍ਤੇ । ਏष ਵੈ ਸਂਯਨ੍ ਨਾਮਰ੍ਤੁਰ੍ਯਦਜਃ ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ । ਨਿਰੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਹਤਿ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਉਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਕਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ — ਉਹ ਬੱਕਰਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੱਕਰਾ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਦੀ ਜੋਤ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵੈ ਪਿਨ੍ਵਨ੍ਤਂ ਨਾਮਰ੍ਤੁਂ ਵੇਦ । ਪਿਨ੍ਵਤੀਂਪਿਨ੍ਵਤੀਮੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾ ਦਤ੍ਤੇ । ਏष ਵੈ ਪਿਨ੍ਵਨ੍ ਨਾਮਰ੍ਤੁਰ੍ਯਦਜਃ ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ । ਨਿਰੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਹਤਿ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਉਹ ਮੋਟਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮੋਟਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ — ਉਹ ਬੱਕਰਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੱਕਰਾ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਦੀ ਜੋਤ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਾ ਉਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਾਮਰ੍ਤੁਂ ਵੇਦ । ਉਦ੍ਯਤੀਮੁਦ੍ਯਤੀਮੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾ ਦਤ੍ਤੇ । ਏष ਵਾ ਉਦ੍ਯਨ੍ਨਾਮਰ੍ਤੁਰ੍ਯਦਜਃ ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ । ਨਿਰੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਹਤਿ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਉਹ ਉੱਠਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਠਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ — ਉਹ ਬੱਕਰਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੱਕਰਾ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਦੀ ਜੋਤ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਾ ਅਭਿਭੁਵਂ ਨਾਮਰ੍ਤੁਂ ਵੇਦ । ਅਭਿਭਵਨ੍ਤੀਮਭਿਭਵਨ੍ਤੀਮੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾ ਦਤ੍ਤੇ । ਏष ਵਾ ਅਭਿਭੂਰ੍ਨਾਮਰ੍ਤੁਰ੍ਯਦਜਃ ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ । ਨਿਰੇਵਾਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦਹਤਿ ਭਵਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਾ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਉਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ — ਉਹ ਬੱਕਰਾ ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਦੀ ਦੌਲਤ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਬੱਕਰਾ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਦੀ ਜੋਤ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜਂ ਚ ਪਚਤ ਪਞ੍ਚ ਚੌਦਨਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਾ ਦਿਸ਼ਃ ਸਂਮਨਸਃ ਸਧ੍ਰੀਚੀਃ ਸਾਨ੍ਤਰ੍ਦੇਸ਼ਾਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਹ੍ਣਨ੍ਤੁ ਤ ਏਤਮ੍
ਬੱਕਰਾ ਅਤੇ ਪੰਜ ਚੌਲਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ ਪਕਾਓ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਜੋ ਇਕਠੇ ਮਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਮਿਲ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ, ਇਹ ਭੋਜਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ।
ਤਾਸ੍ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਤਵ ਤੁਭ੍ਯਮੇਤਂ ਤਾਭ੍ਯ ਆਜ੍ਯਂ ਹਵਿਰਿਦਂ ਜੁਹੋਮਿ
ਉਹ ਦਿਸਾਵਾਂ ਇਸ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖਣ; ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਘੀ ਅਤੇ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਪਰੂਂषਿ ਯਸ੍ਯ ਸਂਭਾਰਾ ऋਚੋ ਯਸ੍ਯਾਨੂਕ੍ਯਮ੍
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਭਾਗ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਾਣੀ ਹੀ ਉਚਾਰਣ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨਿ ਯਸ੍ਯ ਲੋਮਾਨਿ ਯਜੁਰ੍ਹृਦਯਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਰਿਸ੍ਤਰਣਮਿਦ੍ਧਵਿਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਵਾਲ ਸਾਮ ਗੀਤ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਯਜੁਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਢਕਣੀ ਅੱਗ ਦੀ ਲਕੜੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵਾ ਅਤਿਥਿਪਤਿਰਤਿਥੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਵਯਜਨਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ।
ਯਦਭਿਵਦਤਿ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮੁਪੈਤਿ ਯਦੁਦਕਂ ਯਾਚਤ੍ਯਪਃ ਪ੍ਰ ਣਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਦীক্ষਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਏਵ ਯਜ੍ਞ ਆਪਃ ਪ੍ਰਣੀਯਨ੍ਤੇ ਤਾ ਏਵ ਤਾਃ
ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੋ ਯਜਨ ਲਈ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਪਾਣੀ ਹਨ।
ਯਤ੍ਤਰ੍ਪਣਮਾਹਰਨ੍ਤਿ ਯ ਏਵਾਗ੍ਨੀषੋਮੀਯਃ ਪਸ਼ੁਰ੍ਬਧ੍ਯਤੇ ਸ ਏਵ ਸਃ
ਜੋ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਗਨੀ-ਸੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਯਦਾਵਸਥਾਨ੍ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਿ ਸਦੋਹਵਿਰ੍ਧਾਨਾਨ੍ਯੇਵ ਤਤ੍ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਸਤੇ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦੁਪਸ੍ਤृਣਨ੍ਤਿ ਬਰ੍ਹਿਰੇਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਬਿਛਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੈ।
ਯਦੁਪਰਿਸ਼ਯਨਮਾਹਰਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੇਵ ਤੇਨ ਲੋਕਮਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ
ਜੋ ਉਪਰਲੀ ਢਕਣੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੁਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਕਸ਼ਿਪੂਪਬਰ੍ਹਣਮਾਹਰਨ੍ਤਿ ਪਰਿਧਯ ਏਵ ਤੇ
ਜੋ ਗੱਦੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਘੇਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਹਨ।
ਯਦਾਞ੍ਜਨਾਭ੍ਯਞ੍ਜਨਮਾਹਰਨ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮੇਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਘੀ ਹੈ।