ਏਤਂ ਵੋ ਯੁਵਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਧ੍ਮੋ ਅਤ੍ਰ ਤੇਨ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚਰਤ ਵਸ਼ਾਮਨੁ । ਮਾ ਨੋ ਹਾਸਿष੍ਟ ਜਨੁषਾ ਸੁਭਾਗਾ ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਪੋषੈਰਭਿ ਨਃ ਸਚਧ੍ਵਮ੍
ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਨਾਲ ਖੇਡੋ ਤੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ, ਛੱਡੋ ਨਾ; ਧਨ ਤੇ ਭਰਪੂਰੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੋ।
ਆ ਨਯੈਤਮਾ ਰਭਸ੍ਵ ਸੁਕृਤਾਂ ਲੋਕਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ । ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਂਸਿ ਬਹੁਧਾ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਜੋ ਨਾਕਮਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਤृਤੀਯਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਫੜ ਲੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ। ਵੱਡੀਆਂ ਹਨੇਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬੱਕਰਾ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭਾਗਂ ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਨਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੂਰਿਮ੍ । ਯੇ ਨੋ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤ੍ਯਨੁ ਤਾਨ੍ ਰਭਸ੍ਵਾਨਾਗਸੋ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਵੀਰਾਃ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ, ਹਿੱਸਾ ਵਜੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲੈ, ਹੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਪਦੋऽਵ ਨੇਨਿਗ੍ਧਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚਚਾਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਫੈਰਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ । ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਂਸਿ ਬਹੁਧਾ ਵਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਜੋ ਨਾਕਮਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਤृਤੀਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦੇ ਨਾ ਹੋਣ; ਸਾਫ਼ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ। ਵੱਡੀਆਂ ਹਨੇਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਫ਼-ਸੂਥਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਕਰਾ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਅਨੁਛ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਮੇਨ ਤ੍ਵਚਮੇਤਾਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਰ੍ਯਥਾਪਰ੍ਵਸਿਨਾ ਮਾਭਿ ਮਂਸ੍ਥਾਃ । ਮਾਭਿ ਦ੍ਰੁਹਃ ਪਰੁਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਯੈਨਂ ਤृਤੀਯੇ ਨਾਕੇ ਅਧਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯੈਨਮ੍
ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜ ਵਾਲੀ ਛੁਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ। ਕਠੋਰਤਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਖੇ ਰੱਖੋ।
ऋਚਾ ਕੁਮ੍ਭੀਮਧ੍ਯਗ੍ਨੌ ਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ਯਾ ਸਿਞ੍ਚੋਦਕਮਵ ਧੇਹ੍ਯੇਨਮ੍ । ਪਰ੍ਯਾਧਤ੍ਤਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ਼ਮਿਤਾਰਃ ਸ਼ृਤੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸੁਕृਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ। ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ; ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।
ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਮਾਤਃ ਪਰਿ ਚੇਦਤਪ੍ਤਸ੍ਤਪ੍ਤਾਚ੍ਚਰੋਰਧਿ ਨਾਕਂ ਤृਤੀਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰਗ੍ਨਿਰਧਿ ਸਂ ਬਭੂਵਿਥ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤਮਭਿ ਲੋਕਂ ਜਯੈਤਮ੍
ਚਲੋ, ਜਾਓ, ਚਾਹੇ ਕੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂ ਪੱਕਾ, ਉਪਰ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੋ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਲੋਕ ਜਿੱਤੋ।
ਅਜੋ ਅਗ੍ਨਿਰਜਮੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਹੁਰਜਂ ਜੀਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੇਯਮਾਹੁਃ । ਅਜਸ੍ਤਮਾਂਸ੍ਯਪ ਹਨ੍ਤਿ ਦੂਰਮਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤਃ
ਬੱਕਰਾ ਅੱਗ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਬੱਕਰਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜੀਵਤ ਬੱਕਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਕਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਵਿ ਕ੍ਰਮਤਾਮਾਕ੍ਰਂਸ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ । ਈਜਾਨਾਨਾਂ ਸੁਕृਤਾਂ ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਧ੍ਯਂ ਤृਤੀਯੇ ਨਾਕੇ ਅਧਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ
ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਚਾਨਣਾਂ ਵੱਲ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਵੇ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਆਰਾਮ ਕਰ।
ਅਜਾ ਰੋਹ ਸੁਕृਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ ਸ਼ਰਭੋ ਨ ਚਤ੍ਤੋऽਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਨ੍ਯੇषਃ । ਪਞ੍ਚੌਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੀਯਮਾਨਃ ਸ ਦਾਤਾਰਂ ਤृਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤਰ੍ਪਯਾਤਿ
ਬੱਕਰਾ, ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਰਾਮ ਵਾਂਗ, ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ। ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਰੱਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਜਸ੍ਤ੍ਰਿਨਾਕੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠੇ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਦਦਿਵਾਂਸਂ ਦਧਾਤਿ । ਪਞ੍ਚੌਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੀਯਮਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾ ਧੇਨੁਃ ਕਾਮਦੁਘਾਸ੍ਯੇਕਾ
ਬੱਕਰਾ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਤਲਾਂ ਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਭੇਟ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਇਕੋ ਹੈ।
{੧੧} ਏਤਦ੍ਵੋ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਜਂ ਦਦਾਤਿ । ਅਜਸ੍ਤਮਾਂਸ੍ਯਪ ਹਨ੍ਤਿ ਦੂਰਮਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤਃ
ਇਹ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਾਨਣ, ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਤੀਜਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬੱਕਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਕਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਈਜਾਨਾਨਾਂ ਸੁਕृਤਾਂ ਲੋਕਮੀਪ੍ਸਨ੍ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਜਂ ਦਦਾਤਿ । ਸ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਮਭਿ ਲੋਕਂ ਜਯੈਤਂ ਸ਼ਿਵੋऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤੋ ਅਸ੍ਤੁ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬੱਕਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ; ਸਾਡੀ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਵੇ।
ਅਜੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇਰਜਨਿष੍ਟ ਸ਼ੋਕਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹਸੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍। ਇष੍ਟਂ ਪੂਰ੍ਤਮਭਿਪੂਰ੍ਤਂ ਵषਟ੍ਕृਤਂ ਤਦ੍ਦੇਵਾ ऋਤੁਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤੁ
ਬੱਕਰਾ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਗਿਆਨੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਜੋ ਇੱਛਤ, ਪੂਰਾ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਵਸ਼ਟ-ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ।
ਅਮੋਤਂ ਵਾਸੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਮਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਤਥਾ ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਕੋਈ ਕੱਟਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ — ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਜੋਪ ਯਨ੍ਤੁ ਧਾਰਾਃ ਸੋਮ੍ਯਾ ਦੇਵੀਰ੍ਘृਤਪृष੍ਠਾ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਃ । ਸ੍ਤਭਾਨ੍ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇऽਧਿ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮੌ
ਇਹ ਧਾਰਾਂ, ਸੋਮ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਦੇਵੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਮਿੱਠਾ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ।
ਅਜੋऽਸ੍ਯਜ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਸਿ ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਮਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪ੍ਰਾਜਾਨਨ੍ । ਤਂ ਲੋਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰ ਜ੍ਞੇषਮ੍
ਤੂੰ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਜਨਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਜਾਣ ਸਕਾਂ।
ਯੇਨਾ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਹਸਿ ਯੇਨਾਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮ੍ । ਤੇਨੇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨੋ ਵਹ ਸ੍ਵਰ੍ਦੇਵੇषੁ ਗਨ੍ਤਵੇ
ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇਹ ਯਜਨ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀਏ।
ਅਜਃ ਪਕ੍ਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਲੋਕੇ ਦਧਾਤਿ ਪਞ੍ਚੌਦਨੋ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਬਾਧਮਾਨਃ । ਤੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯਵਤੋ ਜਯੇਮ
ਪਕਾ ਹੋਇਆ ਬਕਰਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਨਿਦਧੇ ਯਂ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੁष ਓਦਨਾਨਾਮਜਸ੍ਯ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਗ੍ਨੇ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਜਾਨੀਤਾਨ੍ ਨਃ ਸਂਗਮਨੇ ਪਥੀਨਾਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਬਕਰੇ ਦੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਨਮੀ — ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਤੂੰ ਜਾਣ।
ਅਜੋ ਵਾ ਇਦਮਗ੍ਨੇ ਵ੍ਯਕ੍ਰਮਤ ਤਸ੍ਯੋਰ ਇਯਮਭਵਦ੍ਦ੍ਯੌਃ ਪृष੍ਟਿਹਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਧ੍ਯਂ ਦਿਸ਼ਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਰੌ ਕੁਕ੍ਸ਼ੀ
ਇਹ ਬਕਰਾ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ; ਇਸ ਦਾ ਉਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅਕਾਸ਼ ਬਣਿਆ; ਵਿਚਕਾਰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਪਾਸੇ, ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੇਟ।
{੧੨} ਸਤ੍ਯਂ ਚਰ੍ਤਂ ਚ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਪ੍ਰਾਣੋ ਵਿਰਾਟ੍ ਸ਼ਿਰਃ । ਏष ਵਾ ਅਪਰਿਮਿਤੋ ਯਜ੍ਞੋ ਯਦਜਃ ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ
ਸਚ ਤੇ ਰੀਤ ਇਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ; ਸਭ ਕੁਝ ਸਚ ਹੈ; ਭਰੋਸਾ ਇਸ ਦੀ ਸਾਹ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਇਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ; ਇਹ ਬੇਅੰਤ ਯਜਨ ਹੈ — ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ।
ਅਪਰਿਮਿਤਮੇਵ ਯਜ੍ਞਮਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਪਰਿਮਿਤਂ ਲੋਕਮਵ ਰੁਨ੍ਦ੍ਧੇ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੇਅੰਤ ਯਜਨ ਤੇ ਬੇਅੰਤ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਯਾਸ੍ਥੀਨਿ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਨ੍ ਨ ਮਜ੍ਜ੍ਞੋ ਨਿਰ੍ਧਯੇਤ੍। ਸਰ੍ਵਮੇਨਂ ਸਮਾਦਾਯੇਦਮਿਦਂ ਪ੍ਰ ਵੇਸ਼ਯੇਤ੍
ਇਸ ਦੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾ ਤੋੜੋ, ਨਾ ਮੱਜ਼ਾ ਕੱਢੋ; ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਇਦਮਿਦਮੇਵਾਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਭਵਤਿ ਤੇਨੈਨਂ ਸਂ ਗਮਯਤਿ । ਇषਂ ਮਹ ਊਰ੍ਜਮਸ੍ਮੈ ਦੁਹੇ ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਇਹੀ ਇਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਉਹ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਾ ਪਞ੍ਚ ਨਵਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਪਞ੍ਚਾਸ੍ਮੈ ਧੇਨਵਃ ਕਾਮਦੁਘਾ ਭਵਨ੍ਤਿ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਪੰਜ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਪੰਜ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ — ਇਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਞ੍ਚ ਰੁਕ੍ਮਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਸ੍ਮੈ ਭਵਨ੍ਤਿ ਵਰ੍ਮ ਵਾਸਾਂਸਿ ਤਨ੍ਵੇ ਭਵਨ੍ਤਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੋਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਉਸ ਲਈ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਵਚ ਤੇ ਕਪੜੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਤਿਂ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਥਾਨ੍ਯਂ ਵਿਨ੍ਦਤੇऽਪਰਮ੍ । ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਚ ਤਾਵਜਂ ਦਦਾਤੋ ਨ ਵਿ ਯੋषਤਃ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁਆ ਕੇ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਪਤੀ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਸਮਾਨਲੋਕੋ ਭਵਤਿ ਪੁਨਰ੍ਭੁਵਾਪਰਃ ਪਤਿਃ । ਯੋऽਜਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਜ੍ਯੋਤਿषਂ ਦਦਾਤਿ
ਜੋ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਵਾਲਾ ਬਕਰਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਵਾਂ ਪਤੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਸਮਾਨ ਲੋਕ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ਸਾਂ ਧੇਨੁਮਨਡ੍ਵਾਹਮੁਪਬਰ੍ਹਣਮ੍ । ਵਾਸੋ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇ ਯਨ੍ਤਿ ਦਿਵਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍
ਵੱਛਾ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਜੋੜੇ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਥਾਂ, ਕਪੜਾ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।