ਗੁਦਾ ਆਸਨ੍ਤ੍ਸਿਨੀਵਾਲ੍ਯਾਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਚਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਉਤ੍ਥਾਤੁਰਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਪਦ ऋषਭਂ ਯਦਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਅੰਤੜੀਆਂ ਸਿਨੀਵਾਲੀ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮੜੀ ਸੂਰਿਆ ਦੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਹੋਣ।'
ਕ੍ਰੋਡ ਆਸੀਜ੍ਜਾਮਿਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਸੋਮਸ੍ਯ ਕ੍ਲਸ਼ੋ ਧृਤਃ । ਦੇਵਾਃ ਸਂਗਤ੍ਯ ਯਤ੍ਸਰ੍ਵ ऋषਭਂ ਵ੍ਯਕਲ੍ਪਯਨ੍
ਕਮਰ ਜਾਮਿਸ਼ੰਸਾ ਦੀ ਹੈ, ਮੂਤਰ-ਥੈਲੀ ਸੋਮਾ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਂਡ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇ ਕੁष੍ਠਿਕਾਃ ਸਰਮਾਯੈ ਕੂਰ੍ਮੇਭ੍ਯੋ ਅਦਧੁਃ ਸ਼ਫਾਨ੍ । ਊਬਧ੍ਯਮਸ੍ਯ ਕੀਟੇਭ੍ਯਃ ਸ਼੍ਵਵਰ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਅਧਾਰਯਨ੍
ਉਹ ਖੁਰ ਸਰਮਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਨਖ ਕਛੂਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ; ਵਾਲ ਕੀਟਾਂ ਅਤੇ ਖੋਦਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ृਙ੍ਗਾਭ੍ਯਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ ऋषਤ੍ਯਵਰ੍ਤਿਂ ਹਨ੍ਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ । ਸ਼ृਣੋਤਿ ਭਦ੍ਰਂ ਕਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਗਵਾਂ ਯਃ ਪਤਿਰਘ੍ਨ੍ਯਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂੰਛ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਅਘਨੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਸ਼ਤਯਾਜਂ ਸ ਯਜਤੇ ਨੈਨਂ ਦੁਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨਯਃ । ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤਂ ਦੇਵਾ ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ऋषਭਮਾਜੁਹੋਤਿ
ਜੋ ਸੌ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ; ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾਂਡ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯ ऋषਭਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਰੀਯਃ ਕृਣੁਤੇ ਮਨਃ । ਪੁष੍ਟਿਂ ਸੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵੇ ਗੋष੍ਠੇऽਵ ਪਸ਼੍ਯਤੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਡ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਵਧੀਆ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਗਾਵਃ ਸਨ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਥੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਨੂਬਲਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮਨੁ ਮਨ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਦੇਵਾ ऋषਭਦਾਯਿਨੇ
ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਹੋਣ, ਵੰਸ ਵਧੇ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣੀ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਭ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਨ।
ਅਯਂ ਪਿਪਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਰਯਿਂ ਦਧਾਤੁ ਚੇਤਨੀਮ੍ । ਅਯਂ ਧੇਨੁਂ ਸੁਦੁਘਾਂ ਨਿਤ੍ਯਵਤ੍ਸਾਂ ਵਸ਼ਂ ਦੁਹਾਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਪਰੋ ਦਿਵਃ
ਇਹ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰੱਖੜੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇਵੇ। ਇਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਵੱਛਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੁੱਧ ਦੇਵੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇ।
ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਰੂਪੋ ਨਭਸੋ ਵਯੋਧਾ ਐਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਨ ਆਗਨ੍ । ਆਯੁਰਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦਧਤ੍ਪ੍ਰਜਾਂ ਚ ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਪੋषੈਰਭਿ ਨਃ ਸਚਤਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਹਵਾ ਨੂੰ ਫੜਨ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਵੰਸ ਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੇ।
ਉਪੇਹੋਪਪਰ੍ਚਨਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਗੋष੍ਠ ਉਪ ਪृਞ੍ਚ ਨਃ । ਉਪ ऋषਭਸ੍ਯ ਯਦ੍ਰੇਤ ਉਪੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਆਉ, ਚੜ੍ਹਾਈ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆਉ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉ। ਰਿਸ਼ਭ ਦੇ ਬੀਜ ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਆਉ।
ਏਤਂ ਵੋ ਯੁਵਾਨਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦਧ੍ਮੋ ਅਤ੍ਰ ਤੇਨ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੀਸ਼੍ਚਰਤ ਵਸ਼ਾਮਨੁ । ਮਾ ਨੋ ਹਾਸਿष੍ਟ ਜਨੁषਾ ਸੁਭਾਗਾ ਰਾਯਸ਼੍ਚ ਪੋषੈਰਭਿ ਨਃ ਸਚਧ੍ਵਮ੍
ਇਸ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਨਾਲ ਖੇਡੋ ਤੇ ਚਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰਹੋ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ। ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲਏ, ਛੱਡੋ ਨਾ; ਧਨ ਤੇ ਭਰਪੂਰੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਾਥੀ ਬਣੋ।
ਆ ਨਯੈਤਮਾ ਰਭਸ੍ਵ ਸੁਕृਤਾਂ ਲੋਕਮਪਿ ਗਚ੍ਛਤੁ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ । ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਂਸਿ ਬਹੁਧਾ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਜੋ ਨਾਕਮਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਤृਤੀਯਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਫੜ ਲੈ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ। ਵੱਡੀਆਂ ਹਨੇਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬੱਕਰਾ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਭਾਗਂ ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ ਨਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੂਰਿਮ੍ । ਯੇ ਨੋ ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤ੍ਯਨੁ ਤਾਨ੍ ਰਭਸ੍ਵਾਨਾਗਸੋ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਵੀਰਾਃ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ, ਹਿੱਸਾ ਵਜੋਂ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਫੜ ਲੈ, ਹੇ ਯੋਧਿਆਂ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਪਦੋऽਵ ਨੇਨਿਗ੍ਧਿ ਦੁਸ਼੍ਚਰਿਤਂ ਯਚ੍ਚਚਾਰ ਸ਼ੁਦ੍ਧੈਃ ਸ਼ਫੈਰਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਨਨ੍ । ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਤਮਾਂਸਿ ਬਹੁਧਾ ਵਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਜੋ ਨਾਕਮਾ ਕ੍ਰਮਤਾਂ ਤृਤੀਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਗੰਦੇ ਨਾ ਹੋਣ; ਸਾਫ਼ ਖੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਾਣ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧ। ਵੱਡੀਆਂ ਹਨੇਰਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਫ਼-ਸੂਥਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਬੱਕਰਾ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।
ਅਨੁਛ੍ਯ ਸ਼੍ਯਾਮੇਨ ਤ੍ਵਚਮੇਤਾਂ ਵਿਸ਼ਸ੍ਤਰ੍ਯਥਾਪਰ੍ਵਸਿਨਾ ਮਾਭਿ ਮਂਸ੍ਥਾਃ । ਮਾਭਿ ਦ੍ਰੁਹਃ ਪਰੁਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਯੈਨਂ ਤृਤੀਯੇ ਨਾਕੇ ਅਧਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯੈਨਮ੍
ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜ ਵਾਲੀ ਛੁਰੀ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੋ। ਕਠੋਰਤਾ ਜਾਂ ਵੈਰ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਖੇ ਰੱਖੋ।
ऋਚਾ ਕੁਮ੍ਭੀਮਧ੍ਯਗ੍ਨੌ ਸ਼੍ਰਯਾਮ੍ਯਾ ਸਿਞ੍ਚੋਦਕਮਵ ਧੇਹ੍ਯੇਨਮ੍ । ਪਰ੍ਯਾਧਤ੍ਤਾਗ੍ਨਿਨਾ ਸ਼ਮਿਤਾਰਃ ਸ਼ृਤੋ ਗਚ੍ਛਤੁ ਸੁਕृਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ
ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾ। ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ; ਪਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇ।
ਉਤ੍ਕ੍ਰਾਮਾਤਃ ਪਰਿ ਚੇਦਤਪ੍ਤਸ੍ਤਪ੍ਤਾਚ੍ਚਰੋਰਧਿ ਨਾਕਂ ਤृਤੀਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇਰਗ੍ਨਿਰਧਿ ਸਂ ਬਭੂਵਿਥ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਨ੍ਤਮਭਿ ਲੋਕਂ ਜਯੈਤਮ੍
ਚਲੋ, ਜਾਓ, ਚਾਹੇ ਕੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂ ਪੱਕਾ, ਉਪਰ ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੋ। ਅੱਗ ਤੋਂ ਅੱਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਲੋਕ ਜਿੱਤੋ।
ਅਜੋ ਅਗ੍ਨਿਰਜਮੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਹੁਰਜਂ ਜੀਵਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੇਯਮਾਹੁਃ । ਅਜਸ੍ਤਮਾਂਸ੍ਯਪ ਹਨ੍ਤਿ ਦੂਰਮਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤਃ
ਬੱਕਰਾ ਅੱਗ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਬੱਕਰਾ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਜੀਵਤ ਬੱਕਰਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਕਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਪਞ੍ਚੌਦਨਃ ਪਞ੍ਚਧਾ ਵਿ ਕ੍ਰਮਤਾਮਾਕ੍ਰਂਸ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ । ਈਜਾਨਾਨਾਂ ਸੁਕृਤਾਂ ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਧ੍ਯਂ ਤृਤੀਯੇ ਨਾਕੇ ਅਧਿ ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਸ੍ਵ
ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਪੰਜ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਚਾਨਣਾਂ ਵੱਲ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਵੇ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾ ਕੇ, ਤੀਜੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵਿਖੇ ਆਰਾਮ ਕਰ।
ਅਜਾ ਰੋਹ ਸੁਕृਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕਃ ਸ਼ਰਭੋ ਨ ਚਤ੍ਤੋऽਤਿ ਦੁਰ੍ਗਾਨ੍ਯੇषਃ । ਪਞ੍ਚੌਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੀਯਮਾਨਃ ਸ ਦਾਤਾਰਂ ਤृਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤਰ੍ਪਯਾਤਿ
ਬੱਕਰਾ, ਚੜ੍ਹ ਜਾ ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਰਾਮ ਵਾਂਗ, ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਔਖੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ। ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਨਾਲ ਰੱਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਜਸ੍ਤ੍ਰਿਨਾਕੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠੇ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇ ਦਦਿਵਾਂਸਂ ਦਧਾਤਿ । ਪਞ੍ਚੌਦਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦੀਯਮਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾ ਧੇਨੁਃ ਕਾਮਦੁਘਾਸ੍ਯੇਕਾ
ਬੱਕਰਾ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਤਲਾਂ ਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ, ਭੇਟ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਸਭ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਇਕੋ ਹੈ।
{੧੧} ਏਤਦ੍ਵੋ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਜਂ ਦਦਾਤਿ । ਅਜਸ੍ਤਮਾਂਸ੍ਯਪ ਹਨ੍ਤਿ ਦੂਰਮਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤਃ
ਇਹ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਾਨਣ, ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਤੀਜਾ ਹੈ; ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬੱਕਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਕਰਾ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਈਜਾਨਾਨਾਂ ਸੁਕृਤਾਂ ਲੋਕਮੀਪ੍ਸਨ੍ ਪਞ੍ਚੌਦਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇऽਜਂ ਦਦਾਤਿ । ਸ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਿਮਭਿ ਲੋਕਂ ਜਯੈਤਂ ਸ਼ਿਵੋऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹੀਤੋ ਅਸ੍ਤੁ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਜ ਚਾਵਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ, ਬੱਕਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਲੋਕ ਜਿੱਤੇ; ਸਾਡੀ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੁਭਾਗੀ ਹੋਵੇ।
ਅਜੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇਰਜਨਿष੍ਟ ਸ਼ੋਕਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਸਹਸੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍। ਇष੍ਟਂ ਪੂਰ੍ਤਮਭਿਪੂਰ੍ਤਂ ਵषਟ੍ਕृਤਂ ਤਦ੍ਦੇਵਾ ऋਤੁਸ਼ਃ ਕਲ੍ਪਯਨ੍ਤੁ
ਬੱਕਰਾ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਗਿਆਨੀ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ। ਜੋ ਇੱਛਤ, ਪੂਰਾ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਵਸ਼ਟ-ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤਿਆਰ ਕਰਨ।
ਅਮੋਤਂ ਵਾਸੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਿਰਣ੍ਯਮਪਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਤਥਾ ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯੇ ਦਿਵ੍ਯਾ ਯੇ ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਃ
ਕੋਈ ਕੱਟਿਆ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਤੇ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ — ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ — ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਜੋਪ ਯਨ੍ਤੁ ਧਾਰਾਃ ਸੋਮ੍ਯਾ ਦੇਵੀਰ੍ਘृਤਪृष੍ਠਾ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਃ । ਸ੍ਤਭਾਨ੍ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਨਾਕਸ੍ਯ ਪृष੍ਠੇऽਧਿ ਸਪ੍ਤਰਸ਼੍ਮੌ
ਇਹ ਧਾਰਾਂ, ਸੋਮ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਦੇਵੀ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਮਿੱਠਾ ਵਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ; ਇਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਤ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ।
ਅਜੋऽਸ੍ਯਜ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਸਿ ਤ੍ਵਯਾ ਲੋਕਮਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪ੍ਰਾਜਾਨਨ੍ । ਤਂ ਲੋਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰ ਜ੍ਞੇषਮ੍
ਤੂੰ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਅਜਨਮ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਵਰਗ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਅੰਗਿਰਸ ਨੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਜਾਣ ਸਕਾਂ।
ਯੇਨਾ ਸਹਸ੍ਰਂ ਵਹਸਿ ਯੇਨਾਗ੍ਨੇ ਸਰ੍ਵਵੇਦਸਮ੍ । ਤੇਨੇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਨੋ ਵਹ ਸ੍ਵਰ੍ਦੇਵੇषੁ ਗਨ੍ਤਵੇ
ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੇਦ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇਹ ਯਜਨ ਲੈ ਚੱਲ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਦੇਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਸਕੀਏ।
ਅਜਃ ਪਕ੍ਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਲੋਕੇ ਦਧਾਤਿ ਪਞ੍ਚੌਦਨੋ ਨਿਰ੍ऋਤਿਂ ਬਾਧਮਾਨਃ । ਤੇਨ ਲੋਕਾਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯਵਤੋ ਜਯੇਮ
ਪਕਾ ਹੋਇਆ ਬਕਰਾ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਚਾਵਲ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਨਿਦਧੇ ਯਂ ਚ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਯਾ ਵਿਪ੍ਰੁष ਓਦਨਾਨਾਮਜਸ੍ਯ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਗ੍ਨੇ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਜਾਨੀਤਾਨ੍ ਨਃ ਸਂਗਮਨੇ ਪਥੀਨਾਮ੍
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਬਕਰੇ ਦੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਨਮੀ — ਇਹ ਸਭ, ਹੇ ਅਗਨੀ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤੇ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਤੂੰ ਜਾਣ।